'Ανευ σημασίας

Υποσιτιζόμενοι σουσουδίζοντας

2012-02-21T18:05:00.001+02:00

«Περιπτώσεις υποσιτιζόμενων παιδιών έχουν εντοπισθεί σε πολλά σχολεία στην πόλη της Ρόδου και σε χωριά από τους συλλόγους των εκπαιδευτικών και των γονέων. Καθώς το ζήτημα είναι πολύ λεπτό, επικρατεί έντονος προβληματισμός για τις ενέργειες που πρέπει να ακολουθηθούν. «Έτσι, όπως πάμε, σε λίγο θα ξαναγυρίσουμε στα συσσίτια που δίνονταν στους μαθητές τη δεκαετία του ΄50», λένε πολλοί από τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων»

διαβάζουμε στον τοπικό τύπο.

Ελπίζω ότι δεν είναι οι ίδιοι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων, οι οποίοι διοργανώνουν αποκριάτικες γιορτές για τους μικρούς μαθητές, αρκεί να κρατούν στην τσέπη τους από 12 έως και σε μερικές περιπτώσεις 18 ευρώ, για να συμμετέχουν.

Που σημαίνει ότι μια οικογένεια που έχει δυο παιδιά στο σχολείο θα χρειαστεί 24 ή και 36 ευρώ, σε μια εποχή που πολλές εξ αυτών, καλούνται να ζήσουν με το επίδομα ανεργίας μέχρι να ξανανοίξει η σεζόν.

Από την στιγμή που πολλοί εργαζόμενοι με τις περικοπές του ενιαίου μισθολογίου καλούνται να ζήσουν με 365 ευρώ δεκαπενθήμερο και να ανταπεξέλθουν στα χαράτσια και στα καθημερινά έξοδα.

Υποπτεύομαι ότι Πρόεδρος και μέλη των συλλόγων αυτών, ζουν στην κοσμάρα τους .

Ακόμη όμως και εξ ιδίων να κρίνουν , να έχουν «λίπος» να κάψουν, δεν παύει να έχουν έλλειμμα κοινής λογικής.

Και κοινή λογική δεν είναι μόνο ότι ούτε ένας δεν σκέφθηκε την περιρρέουσα κατάσταση γύρω του, αλλά και το ότι τα παιδάκια αρέσκονται στα απλά και στα ωραία.

Σε έναν χυμό ή σε σπιτικά τυροπιτάκια της μαμάς, που με καμάρι θα έφερνε το καθένα από το σπίτι στη γιορτή.

Ότι το ζητούμενο του, δεν είναι εάν η αποκριάτικη γιορτή θα γίνει σε μια αίθουσα, στην αυλή του σχολείου του ή στον παιδότοπο.

Άλλα είναι τα ζητούμενα που πολλοί γονείς τα έχουν αντικαταστήσει με σακούλες του Jambo και γιορτές σε παιδότοπους… ( Μεγάλο θέμα αυτό και θα ξεφύγουμε)

Το θέμα μας είναι πως είναι καιρός, να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων.

Θεσμός απαξιωμένος που κατάντησε να είναι σαν κάτι τους συλλόγους πικραμένων «φεμινιστριών» που μαζεύονται για τσάι και συμπάθεια.

Γιορτές, συνάξεις, πανηγυράκια γκλαμουριάς για το φαίνεσθε, και με πολλούς να προσπαθούν να χτίσουν κοινωνικό και πολιτικό status μέσα απ’ αυτούς.

Καιρός να βρει τον πραγματικό του ρόλο ως μοχλός πίεσης για τα άπειρα προβλήματα της παιδείας και στους καιρούς που ζούμε, να σταθεί αρωγός στις οικογένειες που δυσκολεύονται, αντί να τις χαρατσώνει για να συμμετέχουν τα παιδιά τους σε γιορτές.

Καιρός ν’ αφήσουν τα πανηγύρια κάποιοι και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα είναι εκεί έξω εφιαλτική και όχι ο μικρόκοσμος μερικών, οι οποίοι μάλλον κινδυνεύουν να υιοθετήσουν πρακτικές, της περίφημης πρωταγωνίστριας του Ψαθά σουσουδίζοντας.

Υ. Γ. Αλήθεια οι πανέξυπνοι των συλλόγων που σκέφτηκαν τα 12, 15 και 18 ευρώ, θα το παίξουν και φιλάνθρωποι από πάνω, πληρώνοντας την συμμετοχή παιδιών που αδυνατούν οι γονείς τους;

Και δεν θα σκεφτούν την ντροπή που θα νιώσουν αυτοί οι άνθρωποι; Ότι θα γίνουν ψυχολογικά ράκη, προσπαθώντας να βρουν δικαιολογία αποχής να πουν στα παιδιά τους, θέλοντας να διατηρήσουν ψήγματα αξιοπρέπειας και να μην πέσουν στην φιλανθρωπία τους;

Προσγειωθείτε κύριοι και κυρίως κυρίες!!!

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Το δίλημμα

2012-02-12T12:06:00.001+02:00

Μια δημοκρατία ανθρωπιάς, που εκφράζει τον πολίτη, που νοιάζεται για τον άνεργο, που στηρίζει τον νέο στις σπουδές και στο ξεκίνημά του, που βοηθά τον παραγωγό, που φροντίζει για τους ηλικιωμένους, που ενδιαφέρεται για την οικογένεια, που διασφαλίζει την ποιότητα ζωής, που σέβεται το περιβάλλον, που λειτουργεί με βάση ένα αποτελεσματικό και αξιοπρεπές κράτος δικαίου ή μια ακόμη εξαθλίωση που θα απαιτείται κάθε φορά που θα απαιτούνται νέα μέτρα;
Γιατί όποιος πιστεύει ότι αυτό το πρόγραμμα θα πετύχει και δεν θα υπάρχουν κάθε φορά και πρόσθετα μέτρα είναι βαθιά νυχτωμένος.
(Τυχαίος είναι ο όρος της σύμβασης που το λέει σαφέστατα; «η κυβέρνηση είναι δεσμευμένη να λαμβάνει πρόσθετα μέτρα άμμεσα για όποιο μέτρο υποαποδώσει» )
Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα , θα πρέπει να είναι, όλων όσων καλούνται να ψηφίσουν.Δημοκρατία της ανθρωπιάς ή ο αργός θάνατος των πολιτών αυτής της έρημης χώρας;
Αυτό είναι που θα καθορίσει πλέον τις εξελίξεις...

Κοιμάστε ;

2012-02-12T07:27:00.003+02:00

Υπάρχουν μερικά εκατομμύρια συμπατριωτών μας που ουδόλως συγκινήθηκαν από τις νυχτερινές κωλοτούμπες, τις φορτισμένες δηλώσεις και τις πατριωτικές κο(τ)ρώνες. Δεν τους συγκινούν τα δραματικά διαγγέλματα των τελευταίων 24ωρων, περί δήθεν μαχών και λυσσαλέων αντιστάσεων στα μαρμαρένια αλώνια των διαπραγματεύσεων. Δεν τα πίστεψαν ούτε για ένα δευτερόλεπτο .Δεν συγκινήθηκαν διότι, απλώς, είχαν βυθιστεί στον ύπνο κουρασμένοι απ΄όλα αυτά που κάνει το μαξιλάρι να παίρνει το σχήμα της αγωνίας τους και το πρωί είναι ποτισμένο από αριθμούς και άγχη.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πραγματικά: όταν πάνε σε όλες αυτές τις συσκέψεις, τις εγχώριες και τις διεθνείς, σε όλες αυτές τις συναντήσεις κατά τις οποίες κρίνεται το μέλλον του έθνους και όταν ακολούθως προβαίνουν σε αυτές τις δηλώσεις (όπως ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος επιδεικνύει κάθε φορά τη διαφημιστική του κλίση σε κακόγουστα λογοπαίγνια, όπως όλα αυτά που παρακολουθήσαμε -όση ώρα αντέξαμε- στο κανάλι της Βουλής), τη νύχτα, όταν πέφτουν στα κρεβάτια τους να κοιμηθούν, όταν δεν υπάρχουν κάμερες και μικρόφωνα ή τηλεπαράθυρα κάπου κοντά, όταν για λίγες ώρες γίνονται άνθρωποι σαν όλους εμάς, όταν είναι μονάχοι τους με τις σκέψεις τους, είναι ευχαριστημένοι; Είναι ικανοποιημένοι; Αγωνιούν; Καταθλίβονται; Και όταν καταθλίβονται, αυτό συμβαίνει γιατί παίζεται η πολιτική τους τύχη ή επειδή κινδυνεύει η χώρα;
Αλήθεια κοιμάστε τα βράδια κύριοι βουλευτές; Και εάν ναι, θα εξακολουθήσετε να κοιμάστε ήσυχα και μετά την Κυριακή;
Η Δημοκρατική της Ρόδου

Λαχτάρησα...

2012-02-08T16:52:00.001+02:00

Λαχτάρησα ένα θαλασσινό μπάνιο , στην καρδιά του χειμώνα.
Και σαν κουραστώ να κολυμπώ , να βγω να περπατήσω στην αμμουδιά στην παγωμένη .
Να φορέσω την παλιά μου φθαρμένη απο τ´αλάτι άσπρη πουκαμίσα και να αφεθώ με με παίρνει ο αέρας.
Να περπατήσω δίπλα δίπλα στην θάλασσα χιλιόμετρα , τόσα και άλλα τόσα όσα τα χιλιόμετρα που πέρασα ,για να την συναντήσω.
Λαχτάρησα ένα μπάνιο στη θάλασσα.
Η θάλασσα ξέρει απο απωθημένα . Τα βρέχει , τα μαλακώνει τα παράπονα , τους δίνει σχήμα μικρό και γλυστερό , στην τσέπη σου να γλυστρίσουν και να ξεχαστούν.

Αυτοί που κλέβουν το ψωμί απ' το τραπέζι

2012-02-08T13:53:00.002+02:00

Παρακολουθούσα χθες ένα ρεπορταζ σε σχολεία στα οποία δίνονται πια τα... «μικρογεύματα» κατά την κυρία Διαμαντοπούλου και εφαρμόζεται το πρόγραμμα «Zones d'éducation prioritaires» κατά την κυρία Χριστοφιλοπούλου, κοινώς και σε απλά ελληνικά συσσίτια εναντίον της ασιτίας παιδιών.

Aσφαλώς, καλά κάνει το υπουργείο Παιδείας και χορηγεί «μικρογεύματα» σε σχολεία όπου σημειώνονται κρούσματα υποσιτισμού.

Αυτό όμως δεν μπορεί να κρύψει μια δραματική διαπίστωση: επιστρέφουμε στην εποχή της πείνας! Περί αυτού πρόκειται. Η Ελλάδα γίνεται σταδιακά χώρα πεινασμένων.

Ο παιδικός υποσιτισμός εκτός από τρανταχτός δείκτης του εθνικού μας επιπέδου διαβίωσης δεν αντέχεται. Είναι πολύ πιο βασανιστικός και από το κύμα των αστέγων και από την εκτινασσόμενη στα ύψη ανεργία, και από τις στατιστικές για τα όρια της φτώχειας.

Και το χειρότερο. Δεν είναι αποτέλεσμα πολέμου όπως παλιότερα. Δεν είναι ούτε παράπλευρη απώλεια, ούτε φυσικό φαινόμενο όπως όχι πια εμμέσως αλλά άμεσα προσπαθούν να μας πουν κάποιοι.

Είναι αποτέλεσμα επιλογών που έκαναν οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια. Παράπλευρη απώλεια της πολιτικής που έφερε τη χρεοκοπία.

Είναι αποτέλεσμα ενεργειών ή παραλείψεων με ονοματεπώνυμο.

Για κάθε παιδί που είναι νηστικό, από πίσω υπάρχει κάποιος υπεύθυνος γι’ αυτό.

Βλέποντας όλα αυτά τα ρεπορτάζ πείνας που κατακλύζουν πια τα ΜΜΕ, τόσο πιο προκλητικό γίνεται το τάχα ενδιαφέρον των πολιτικών και από τα δύο κόμματα που οδήγησαν εδώ. Το ίδιο άλλωστε κάνουν για όλα τα προβλήματα που προκάλεσε η ανακυκλούμενη παρουσία τους στη διακυβέρνηση της χώρας

Εκείνοι που ευθύνονται διαχρονικά για τους πεινασμένους θεωρούν ότι αποενοχοποιούνται αν… αυξηθούν τα συσσίτια! "Aυτοί που κέβουν το ψωμί απ' το τραπέζι..."

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Επικίνδυνον και αποκρουστέον

2012-02-05T14:10:00.001+02:00

-Θέλετε ή δεν θέλετε ψήφον; ηρώτησα μιαν.
Άνοιξε τετραπλασίως μεγαλύτερα τα μάτια της και με εκύταξε σαν να είχα πέση από την σελήνην.
-Καλέ, τι τρόπος είναι αυτός, μου είπε. Δεν ευρήκατε να μου πήτε τίποτε άλλο νοστιμώτερον;
Είχα την ψυχικήν δύναμιν να προχωρήσω:
-Πήτε μου σοβαρώς, κυρία μου, δεν σαν ενδιαφέρει το φεμινιστικόν ζήτημα;
-Α! Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο. Άσχημην με βρίσκετε για να μου μιλήτε περί ψήφον;
(Διάλογος που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εμπρός» την Πέμπτη 2 Ιουνίου 1922)

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο αγώνας των γυναικών για το δικαίωμα της ψήφου. Μία μία οι γυναίκες πείστηκαν ότι δεν χρειάζεται να είναι «άσχημες» για να ψηφίζουν, ότι δεν χρειάζεται να είναι «του δρόμου», ότι δεν αποτελεί προσβολή η διεκδίκηση αλλά δικαίωμα.
82 ακριβώς χρόνια, το προεδρικό διάταγμα της 5ης Φεβρουαρίου 1930 παρείχε τη δυνατότητα του εκλέγειν στις Ελληνίδες, παρ' όλες τις περί αντιθέτου απόψεις, όπως :

«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός…
Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω…
Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί.
Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον.»

(Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.)

' Εχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου

2012-02-05T09:14:00.001+02:00

H δικαιολογία του Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Υγείας, για την εγκύκλιο η οποία δίνει το Ο.Κ. μόνο σε δήμους, εκκλησίες και ΜΚΟ να προσφέρουν φαγητό , είναι, ότι πρόκειται για την προστασία της δημόσιας υγείας.
Την οποία προηγουμένως ισοπεδώνεις με τις πολιτικές σου, αλλά έρχεσαι να την προστατεύσεις στα συσσίτια.
Οξύμωρο; Ναι ίσως είναι οξύμωρο.
Ενδεχομένως πάλι, όσο μεγαλώνει ο αριθμός των αστέγων, των απόρων και των κάθε λογής νεόπτωχων που καταφεύγουν στα συσσίτια, να υπάρχει μια ανάγκη ελέγχου για να μην υπάρξουν μαζικά φαινόμενα και τρέχα γύρευε μετά.
Από την άλλη, όπου τα πάντα μετριούνται πια σε ευρώ και θεωρείς ως παράπλευρη απώλεια την φτώχεια και όχι προϊόν πολιτικών, τότε σκέφτεσαι, ότι το θέμα έχει και εμπορική διάσταση, γιατί να μην ξεχνάμε: για κάποιους η κρίση είναι ευκαιρία.
Και δεδομένου ότι στα συσσίτια εμπλέκονται catering, ή καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος δεν μπορεί κάποιοι να χαλάνε την πιάτσα με δωρεάν διανομή φαγητού.Κάποιοι δεν μπορεί να εμπλέκονται με την επίσημη φιλανθρωπία.
Τρελή σκέψη θα μου πείτε. Για εσάς που ποτέ δεν πιστεύατε ότι θα ζούσατε για να δείτε συσσίτια. Για κάποιους άλλους που δηλώνουν υπερήφανοι για την πολιτική τους ,για τους χειροκροτητές αυτών των πολιτικών, για όσους θεωρούν ότι η φτώχεια δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικών αλλά φυσικό φαινόμενο, γιατί να είναι τρελό;

Εκτός απ’ αυτό όμως, κανένα σύστημα εξουσίας δεν θα ήταν χαρούμενο, βλέποντας να δημιουργούνται από άκρη σ’ άκρη της χώρας, ισχυρά δίκτυα αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών, δομές απέναντι στη λογική της ιδιώτευσης και της παθητικότητας.
Τα δίκτυα αλληλεγγύης είναι μέρος της απάντησης στην κρίση, είναι ενάντια στην πολιτική που ασκείται, είναι κινηματικές δομές, που θέλουν έναν κόσμο πιο δίκαιο και προσπαθούν να τον εφαρμόσουν στην πράξη.
Πρέπει με κάποιο τρόπο να βάλουν φρένο σ’ αυτό.
Δε είναι τυχαία, η… «διαφήμιση» που προωθείται για την κρατική φιλανθρωπία.
Την χρησιμοποιούν, για να απαλύνουν τις ευθύνες τους και να εξασφαλίζουν κατά κάποιο τρόπο μια κοινωνική ειρήνη. Προσπαθούν να την πάρουν εργολαβία. Κοντρόλ και στην πείνα...

"Έχω τον έλεγχο
των πιο κρυφών κυττάρων σου,
του οργασμού, της πείνας σου,
της μάρκας των τσιγάρων σου."

Μικρόκοσμος

2012-02-04T10:59:00.001+02:00

Διαβάζω στο δελτίο τύπου του Διοικητή του Νοσοκομείου : «Σήμερα όλοι πρέπει να κατανοήσουν τη γενικότερη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα ολόκληρη και όχι μόνο ο μικρόκοσμος στον οποίο κινούνται».
Η χρησιμοποίηση του β πληθυντικού, παραπέμπει, στο ότι απευθύνεται σε κάποιους που δεν έχουν κατανοήσει πως έχουν τα πράγματα. Σε κάποιους που ζουν και κινούνται στον μικρόκοσμό τους.
Δεν ξέρω ποιους εννοεί ο κ. Παπανικόλας , γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι εάν εννοεί -όπως ερμηνεύουν πολλοί- τους εργαζομένους στο Νοσοκομείο, πως χρειάζεται δελτίο τύπου ως απάντηση στο δικό τους δελτίο τύπου.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι με ανταλλαγή επιστολών μέσω του τύπου, μπορεί να λυθούν προβλήματα.
Δεν μπορώ πολύ περισσότερο να πιστέψω, ότι δοθείσης ευκαιρίας, απευθύνεται εμμέσως πλην σαφώς στο σύνολο των πολιτών.
Οι οποίοι, με επώδυνους έως και απεχθείς τρόπους «κατανοούν»...
Δεν μπορώ να πιστέψω, ότι μπορεί να εννοεί μικρόκοσμο τους πολίτες της Ρόδου, -μέρος των οποίων είναι και οι εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο- που δεν κατανοούν ότι υπάρχουν και χειρότερα. Όπως για παράδειγμα, ότι στις αρχές της παγωμένης εβδομάδος το Νοσοκομείο Καρπενησίου με βαθμούς κάτω του μηδενός ξέμεινε από πετρέλαιο και κοκκάλωσαν από το κρύο οι ασθενείς.
΄Η όπως σε νοσοκομείο της Βόρειας Ελλάδας παραιτήθηκε διευθυντής κλινικής γιατί έπρεπε να επιλέξει -ελλείψει προσωπικού και χειρουργείων- ποιος ασθενής θα σωθεί. Αυτός που ήταν ήδη στο χειρουργείο ή ο τραυματίας που ήρθε από τροχαίο;
Θέλω να πιστεύω ότι ο κ. Παπανικόλας, απευθύνεται σε κάποιους άλλους, εκτός συνόρων το νησιού, που δεν έχουν κατανοήσει ότι το αγαθό της Υγείας και πολύ περισσότερο η ανθρώπινη ζωή, δεν χωρά κανενός είδους συζήτηση, μικρόκοσμους, περικοπές και κατανοήσεις άλλου είδους , πέραν αυτών που ορίζει το Σύνταγμα ,αλλά πολύ περισσότερο το ύψιστο δώρο της ζωής. ΄Οτι με τον τρόπο αυτό, τους κάνει σαφές, ότι δεν σηκώνει και πολλά - πολλά.
Καλό θα ήταν να μας τους κατονομάσει, να ξέρουμε όλοι μας ποιοι δεν κατανοούν την αξία της ανθρώπινης ζωής, ποιός παίζει παιχνίδια με την υγεία μας, να τους απομονώσουμε ως άκρως επικίνδυνους.
Να μας πείτε κ. Παπανικόλα, ποιοι ακόμη ζουν στον μικρόκοσμό τους και εν τω μεταξύ, θυμίστε στον υπουργό Υγείας -μια και μιλάμε για μικρόκοσμους- ο οποίος μας είπε προ ημερών «Δεν έχουμε ούτε ένα ευρώ παραπάνω από το ποσό που αποφασίσαμε για περίθαλψη. Αυτό θα μπει και στην συμφωνία με την τρόικα», ότι η ζωή μας είναι ανεκτίμητη.
Δεν βρέθηκε ακόμη κανείς να την αποτιμήσει σε ευρώ.
Επίσης θυμίστε του, το Άρθρο 2 του Συντάγματος παρ.1. «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας», την οποία πρωταρχική υποχρέωση, έχετε αναλάβει ως θεσμικός εκπρόσωπός της, πέρα και πάνω από τρόικες και κάθε είδους μικρόκοσμους.

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Η υπανάπτυκτη χώρα και η γνωστή καλύβα του Χότζα

2012-02-03T15:51:00.001+02:00

Και ενώ ο κ. Παπαδήμος μας είπε ότι κατά την διάρκεια της διαπραγμάτευσης δεν μιλά, δεν ανοίγει τα χαρτιά του, ο κ. Τόμσεν, δίνει λαλίστατη συνέντευξη στην «Καθημερινή».
Μπορούμε να μην ανησυχούμε για τον 13^ο και 14^ο μισθό λένε τα δημοσιεύματα.
Αντιθέτως μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι μας τέλειωσε ο κατώτατος μισθός.
Γιατί αυτό ήταν και το ζητουμενό τους.
Και είναι σίγουρο, ότι όσοι έριξαν στο τραπέζι τον 13^ο και 14^ο μισθό, το έκαναν για να κάνουμε ένα ανακουφιστικό " ουφ"και για να βγαίνει ο κ. Οικονόμου να μας λέει, ότι: «καταρρίφθηκε ο μύθος ότι υποκύπτουμε στις απαιτήσεις της τρόικα. Πάρτε για παράδειγμα τον 13^ο και 14^ο μισθό και πολλά άλλα για τα οποία δώσαμε μάχες».
Εξ αρχής λοιπόν το θέμα τους ήταν ο κατώτατος μισθός, τον οποίο ο κ. Τόμσεν πως τον χαρακτηρίζει στην συνέντευξή του; «Ο κατώτατος μισθός είναι δραματικά υψηλότερος σε σχέση με άλλες χώρες σαν την Ελλάδα και βρίσκεται πολύ κοντά στα επίπεδα των ανεπτυγμένων χωρών».
Και μια υπανάπτυκτη χώρα κατά τον κ. Τόμσεν, δεν μπορεί να έχει μισθούς ανεπτυγμένων χωρών.
Mε την γνωστή λοιπόν συνταγή της καλύβας του Χότζα, μπήκαν τα πάντα πάνω στο τραπέζι και με κερασάκι το 13^ο και 14^ο μισθό, κάνουν αυτό που εξ αρχής ήταν ο στόχος τους και αδιαμαρτύρητα να δεχθούμε , την κατάργηση των 756 ευρώ ως κατώτατο μισθό και Κύριος είδε που θα κατρακυλήσει.
Τον οποίο Κύριο, πρέπει και να τον παρακαλούμε, να χαρίζει μέρες σε όσους έδωσαν "μάχες", γιατί όπως είπε και ο πρώην πρωθυπουργός χθες, στην διαπλανητική ομιλία του " Τι θέλουμε; Να χάσουμε κάτι ή να τα χάσουμε όλα";

O ' Αγιος Φεβρουάριος

2012-02-01T11:09:00.000+02:00

"Φλεβάρης, μήνας καλός, παρόλο που ως νέος τον ταύτιζα με τα ασπόνδυλα βάσανα των γυμνασιακών μας εξετάσεων.
Ο Μάνος Ελευθερίου τον αποκαλεί «Άγιο Φεβρουάριο», με ενδιαφέρουσες βέβαια οδύνες, μελοποιημένο προ 35 ετών απ’ τον Μούτση, κι ο Λαός, τότε που διέθετε σοφία και μαράζι, από σωστό προζύμι, έλεγε «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».
Φυσικά ακόμη δεν είχε ροκανιστεί η δόξα του Αγίου Χαράλαμπου απ’ τον Άγιο Βαλεντίνο, ο χειμώνας δοξαζόταν περίτρανα μες στις τραπεζαρίες – κουζίνες μας, οι γάτες κοιμούνταν μακάρια μπροστά στις μασίνες, η ζωή ήταν αλλιώς και οι λιακάδες, σπάνιες μέσα στο Τριώδιο, έφερναν την αναγγελία της πονηριάς του «παλουκοκαύτη» Μάρτη".

(Γιάννης Ξανθούλης)

Προφητικά...

2012-01-31T09:39:00.000+02:00

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία και φάρσα συγχρόνως

Γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ

2012-01-30T16:40:00.000+02:00

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.

Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

T.Λειβαδίτης " Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας"

Χωματερές και αναδασώσεις

2012-01-27T11:09:00.002+02:00

Στη φωτογραφία, μια από τις πολλές μικρές χωματερές πάνω στο νησί.
Η συγκεκριμένη, ανθεί στην ευρύτερη περιοχή της Κυριακάτικης αναδάσωσης.(Στον δρόμο από τα Πλατάνια προς το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη)
Η ευαισθητοποίηση για το πράσινο με πρωτοβουλίες όπως η αναδάσωση, έχουν αποτέλεσμα και νόημα αρκεί να συνδιάζονται και με κινήσεις που θα προφυλάσσουν την κίνηση αυτή.
Όπως, δεν φυτεύουμε για να βρίσκουν περισσότερη τροφή τα κατσίκια που ατάκτως περιφέρονται ή όπως εξαφανίζουμε πρώτα τις χωματερές γύρω τριγύρω για να μην δούμε κάποια στιγμή τα δεντράκια που φυτέψαμε τι ωραία που καίγονται.

Η ευαισθητοποίηση για το πράσινο αντικατοπρίζει σαφώς το επίπεδο ζωής μιας κοινωνίας. Η διαχείρηση των σκουπιδιών όμως βρίσκεται στην κορυφή αυτού του επιπέδου.
Είναι καθαρά θέμα πολιτισμού. Τρόπου ζωής.
Και στην κορυφή αυτής της διαχείρησης, βρίσκεται, όπως πάντα, η Πολιτεία.Η οποία πολιτεία δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα. Δεν έχει το όμοιό της στην αντιμετώπιση του προβλήματος των απορριμάτων.
Ακριβώς η ίδια αντίληψη, με τον ασυνείδητο πολίτη να πετά τα μπάζα, τα σκουπίδια του ή ότι του είναι άχρηστο όπου βρει.
Στο δρόμο, στο οικόπεδο του διπλανού, στο δάσος στην παραλία.Το ότι βρωμίζει και ο ίδιος, εκείνη την στιγμή δεν του λέει κάτι και δείχνει να μην τον ενδιαφέρει.
Αρκεί να είναι το δικό του "σαλόνι" καθαρό και λουσάτο.
Εξάλλου η φωτιά που τυχόν ανάψει και κατακάψει τον τόπο φουντώνοντας από τα χόρτα αδιαφορίας της πολιτείας και από τα δικά του καλούδια ασυνειδησίας, φαίνεται πως μάλλον του ακούγεται πολύ μακρινή ιστορία που αφορά άλλους...
Το δυστύχημα είναι πως υπάρχουν και..."ιδιωτικές χωματερές'. Είναι αυτές που φτιάχνει ο κάθε ιδιοκτήτης οικοπέδου. Περιφραγμένη χωματερή αυτή. Σας απαγορεύει την είσοδο. Είναι κατ' αποκλειστικότητα δικός του ο πολιτισμός.
Οτι του περισσεύει ή του είναι άχρηστο πάει και το ακουμπά εκεί. Βέβαια η φωτιά που θα βρει προσανάματα κι από 'κει, είναι κι αυτή μια ιστορία που αφορά άλλους. Μη γίνω κακιά και πω πως μπορεί και να τον οφελήσει αν το οικοπεδάκι είναι σε δάσος. Και ως γνωστόν το δάσος στην ελληνική πραγματικότητα μετά γίνεται δάσος από μεζονέτες...

Κι αν εκτός από όλα αυτά, τους αναφέρεις και την κατατρόπωση της αισθητικής σου με τις "δημόσιες" και "ιδιωτικές" χωματερές, θα έχεις την... τύχη να σε κοιτάξουν περίλυποι για την σοβαρή κατάσταση γραφικότητας που σε χτύπησε.

Καλές οι αναδασώσεις. Όταν δεν εξαντλούνται σε φωτογραφίες και δηλώσεις-ευχολόγια αρμοδίων, σε ευκαιρία για «δράση» πολιτιστικών συλλόγων, για Κυριακάτικο πικ- νικ πολιτών.
Όταν λίγα χιλιόμετρα πιο ‘κει δεν υπάρχει χωματερή που αντικατοπτρίζει την όλη μας φιλοσοφία περί πρασίνου και άλλων πρασίνων αλόγων.
Η Δημοκρατική της Ρόδου

Μη μου χτυπάτε...δεν είμαι εδώ

2012-01-22T17:39:00.001+02:00

Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά:

«Ναι, είμαι ένοχος. Όχι όμως γι’ αυτά που έγραψα, αλλά γι’ αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι’ αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι’ αυτούς».
Όταν φτάνει να περιγράψει το δράμα του παιδιού του όταν ο ίδιος βρισκόταν στη Μακρόνησο ο πρόεδρος παρατηρεί: «Απορώ ... πώς δεν υπογράψατε μια δήλωση για να σώσετε από τη δοκιμασία εσάς και το παιδί σας...».
Και ο Λουντέμης απαντά: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάμω πάλι τέσσερα εγώ!»

( Aπό την απολογία του,το 1956 με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας- για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα για το διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό».)

"Ποιος μου χτυπά το τζάμι...
Μη μου χτυπάτε ...
Δεν είμαι εδώ ...
Εδώ κατοικεί η μοναξιά με μόνιμη νοικάρισσα τη πλήξη
Το ξέρω ...
είναι σκληρό να φύγεις χωρίς να προφτάσεις να πεις μια καλημέρα
Γιατί καμιά δεν ήταν καλή ...
Να μην προφτάσεις να κυλήσεις για λίγο τη ρόδα της ζωής
Και ούτε καν την ρόδα των παιχνιδιών σου
Να μην προφτάσεις να ξεφυλλίσεις το αλφαβητάρι της αγάπης
Και ούτε και να διαβάσεις την απορία που πλέει μες τα μάτια των γοδιών
Να μην προφτάσεις να μιλήσεις για έρωτα από ένα μπαλκόνι του Απρίλη
Να μην προφτάσεις να σφουγγίσεις τον ιδρώτα σου ...κι ούτε καν να ιδρώσεις ...
Να μην προφτάσεις να δείξεις το φεγγάρι στα δυο μάτια που τόσο το καρτερούν
Κι ούτε να ουρλιάξεις από θυμό στους επαγγελματίες της βαρυκοϊας ...
Μα ... ας είναι ...
εγώ υποκλίνομαι ...
Κι απ όλα όσα δεν πρόφτασα κείνο που με καίει πιο πολύ
Είναι που δεν πρόφτασα να πω ένα απαγορεύεται
Το πρώτο της ζωής μου ......
Ν' απαγορεύσω στ' άγουρα παιδάκια να παίζουν τους πολέμους ."

Στη μνήμη του συγγραφέα που κράτησε συντροφιά σε παιδικές και νεανικές νύχτες μετρώντας τ' άστρα μαζί με το Μέλιο, περιμένοντας τις κερασιές ν' ανθίσουν...
Κι έγιναν φανάρι αναμμένο τα λόγια και μ' αυτό...

"...Τ' αναμμένο το φανάρι της καρδιάς μου μες στη νύχτα
φωτίζω την πόρτα σου, Μενέλαε. Σε βρήκα.
Περάστε αδέλφια. Το σπίτι του όλους μας χωράει.
Εδώ μένει ένας άνθρωπος που καίγεται απ' τον ήλιο της καρδιάς του και φωτίζει. (1955 Γιάννης Ρίτσος )

Πράξη αντίστασης

2012-01-21T11:14:00.002+02:00

«Η οικονομική κρίση και η ανεργία έχουν πλήξει χιλιάδες οικογένειες που ιδίως τούτες τις μέρες δοκιμάζονται σκληρά. Είναι καθήκον όλων μας να τις στηρίξουμε και να ενισχύσουμε την κοινωνική αλληλεγγύη».
Η δήλωση είναι του Πρωθυπουργού ο οποίος χειρίζεται την κρίση και την ανεργία σαν να ήταν φυσικά φαινόμενα από τις συνέπειες των οποίων πρέπει να προστατευθούμε. Στα καταφύγια λοιπόν! Της Εκκλησίας, του Δήμου, των Κοινωνικών Παντοπωλείων. Μαζεύουμε τρόφιμα από κοινού οι θύτες και τα θύματα, επιστρατεύοντας αποκλειστικά την ατομική μας συνείδηση, για να τα προσφέρουμε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη.

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση στην οποία καλούμαστε να χτίσουμε απ'την αρχή νέες κοινωνικές δομές, κανόνες, να οργανώσουμε νέες παραγωγικές διαδικασίες, τρόπους κάλυψης των αναγκών.

Είμαστε σαν μια ομάδα ναυαγών σε ένα ακατοίκητο νησί που πρέπει να οργανώσουν την επιβίωσή , αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα και τα εμπόδια που βάζουν οι ισχύουσες δομές και κανόνες της πολιτείας.

Οι κύριοι με τις γραβάτες και τα κουστούμια που επανδρώνουν το μηχανισμό διαχείρισης της κοινωνίας, είναι αυτοί που σκοπίμως μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε και είναι ανόητο να σκεφτόμαστε ότι θα αλλάξουν κατεύθυνση, ότι θα εργαστούν για την κάλυψη των βασικών αναγκών των πολιτών.

Αφού μας αποδυνάμωσαν, αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει λόγος να ασχολούνται μαζί μας. Έτσι κι αλλιώς, δεν αποτελούμε κίνδυνο.
Έχουν από την μια πλευρά τα ΜΜΕ και από την άλλη τα ΜΑΤ να μετατρέπουν κινήσεις διαμαρτυρίας σε κόλαση, για να τιθασεύονται οι ανήσυχοι και να παραδειγματίζονται οι υπόλοιποι.

Όσο συμμετέχουμε στο παιχνίδι, είμαστε καταδικασμένοι να εξαφανιστούμε.
Απ’ την άλλη, έτσι όπως είναι τα πράγματα, μοιάζει αυτοκτονία να βγούμε από το σύστημα αν προηγουμένως δεν εξασφαλίσουμε τρόπους αξιοπρεπούς κοινωνικής διαβίωσης.
Πως θα γίνει αυτό; Με αλληλεγγύη. Αλλά όχι αυτή την μπερδεμένη με την ελεημοσύνη και την φιλανθρωπία.
Η αλληλεγγύη είναι μια πράξη αντίστασης και αγώνα που κινδυνεύει η σημασία της να χαθεί από την πολύ χρήση.
Με αυτή την αλληλεγγύη. Ως πράξη αντίστασης!

Ας αρχίσουμε να αναπτύσσουμε ένα άλλο σύστημα, ξεκομμένο από το γνωστό, με ανεξάρτητη πορεία, ικανό να καλύπτει την Ανάγκη. Κάθε ανάγκη!
Μέσα από κάθε γειτονιά, κάθε χωριό. Μέσα από ομάδες και μακριά από «καπελώματα». Μακριά από τις επικλήσεις τους περί "εθελοντισμού" και "αλληλεγγύης" με σκοπό να καλύψουν ανάγκες τις οποίες το ίδιο το σύστημα δημιούργησε και χάσκει ανίκανο τώρα να διαχειρισθεί.

Ας συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε μπροστά μας δύο επιλογές. Η μία είναι αυτή του συστήματος που μας θέλει να ζούμε εξαθλιωμένοι, τρέχοντας σαν ποντίκια για να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες μέσα από την «αλληλεγγύη» των κοινωνικών παντοπωλείων.

Η άλλη επιλογή είναι να βγούμε από το στημένο παιχνίδι του συστήματος για να επιζήσουμε μέσα από την κοινότητα των ανθρώπων μέσα από την ανάγκη και την ομορφιά της δημιουργικής ζωής.

Κι εμείς, που ακούμε από παντού ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, ή ότι είμαστε άξιοι της τύχης μας, αν δεν το ανακαλύψουμε πολύ γρήγορα αυτό, αν αφήσουμε να κακοποιούν την πραγματική έννοια της λέξης αλληλεγγύη με γεύματα για αστέγους , θα είμαστε στο έλεος της «αλληλεγγύης» τους με σπόνσορα τον ΣΚΑΪ και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων.

H Δημοκρατική της Ρόδου 21.1.2012

«Πέντε δυσκολίες»

2012-01-18T18:52:00.002+02:00

Μια φράση του Μπρεχτ που έπεσε στην αντίληψή μου από τα πολύ ενδιαφέροντα που βλέπει κάποιος στο διαδίκτυο και σε τόπους κοινωνικής δικτύωσης ήταν αφορμή και να ψάξω το μικρό βιβλιαράκι «Πέντε δυσκολίες», ένα από τα πολιτικά κείμενα του Μπρεχτ. Πώς να ανακαλύπτουμε την αλήθεια. ΄Ενας οδηγός προσέγγισης της αλήθειας στους «καιρούς της αδυναμίας»:

"Στους καιρούς της αδυναμίας συχνά δεν λείπει η σωστή γραμμή, αλλά η μία γραμμή... Όλα είναι εδώ, όλα όμως είναι πάρα πολύ. Δεν λείπουν οι προτάσεις, γίνονται δεκτές όμως πάρα πολλές. Δεν λείπουν οι σωστές διαπιστώσεις, τις ξεχνάμε όμως πολύ γρήγορα. Στους καιρούς της αδυναμίας είναι κανείς στρατευμένος και δεν στρατεύεται. Στους καιρούς της αδυναμίας πολλά είναι σωστά, όμως ταυτοχρόνως πολλά είναι αναγκαία και λίγα μπορούν να γίνουν..."

Χρειάζεται θάρρος, εξυπνάδα, τέχνη, κρίση και πονηριά λέει ο Μπρεχτ. Όλα μαζι γιατί αλλιώς, η αλήθεια θα μείνει μισή, βορά στη ψευτιά και την αμάθεια από όσα γράφονται ή λέγονται.

"Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο μιας μικρής μερίδας ορισμένων που παίζουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν μια πίστη που πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είναι τυφλή, και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια. Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα, και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους καταστρέφοντας, και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους βοηθώντας.

Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θ ά ρ ρ ο ς να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν· την ε ξ υ π ν ά δ α να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού· την τ έ χ ν η να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναμη· την π ο ν η ρ ι ά να τη διαδώσει ανάμεσα τους."

H Δημοκρατική της Ρόδου

Καιρός φέρνει τα λάχανα…

2012-01-18T13:14:00.002+02:00

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια και τους λαχανόκηπους, που όπως μαθαίνουμε από τον τοπικό τύπο συζητά να δημιουργήσει ο Δήμος : « κατά τα πρότυπα του εξωτερικού, προκειμένου να ανακουφίσει τους άπορους στο νησί. Οι δημοτικοί λαχανόκηποι είναι κάποια μέτρα γης, που θα παραχωρηθούν σε άπορους πολίτες πέριξ του αστικού ιστού στη περιοχή Μόντε Σμιθ, όπου εκεί θα μπορούν να καλλιεργούν διάφορα ζαρζαβατικά για να έχουν φαγητό!»

Θα μου πείτε… μα θα γκρινιάξεις και γι’αυτό;

Ναι! Γιατί στο εξωτερικό δεν έφτιαξαν λαχανόκηπους για να έχουν φαγητό οι άποροι , ελεώντας τους με κάποια μέτρα γης.

Μετρούν περισσότερα από 150 χρόνια οι αστικοί δημοτικοί λαχανόκηποι, στην ιστορία των πόλεων, σε Ευρώπη και ΗΠΑ, εκπαιδεύοντας τους πολίτες τους στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους , ενθαρρύνοντας την κοινωνική αλληλεπίδραση, την αυτονομία, ομορφαίνοντας ταυτόχρονα τις γειτονιές διατηρώντας πράσινους χώρους, δημιουργώντας ευκαιρίες για άσκηση, αναψυχή, εκπαίδευση μειώνοντας ταυτόχρονα την εγκληματικότητα, ευκαιρίες οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης του εισοδήματος αλλά αλλά και να μπορούν να διασφαλίζουν οι κάτοικοι τα αναγκαία για τη διαβίωσή τους, όταν τα εισοδήματα τους δεν επαρκούν,

Και άλλα… άγνωστα σε μας, όπως την ενθάρρυνση για την διαμόρφωση και εξάπλωση εθνικών και περιφερειακών κοινοτικών δικτύων, την ανάπτυξη πηγών υποστήριξης κηπευτικής και πρασίνου, της έρευνας και της ανάπτυξης εκπαιδευτικών προγραμμάτων, με στόχο την επέκταση της κοινοτικής κηπευτικής των ντόπιων προϊόντων.

Θα γκρινιάξω, γιατί τόσα χρόνια τι κάνουν;
Ποιος ασχολήθηκε και πότε με όλα αυτά;
Και πώς να ασχοληθεί, όταν η γενικότερη πολιτική έχει αφήσει χρόνια τώρα τους ανθρώπους που ασχολούνται με την γη, έρμαια , βορά στους αέρηδες και τις ασθένειες των προϊόντων,(και στα κατσίκια ενίοτε...) της ανύπαρκτης αγροτικής, αναπτυξιακής πολιτικής, πλην αυτής των επιδοτήσεων με τα γνωστά αποτελέσματα και κατ' επέκταση ανύπαρκτης και στην περιφέρεια, στους δήμους, για τους γνωστούς λόγους, εξαντλούμενοι σε συσκέψεις επί συσκέψεων, αρμοδίων και συναρμοδίων φορέων, με γενικά και αόριστα «Να το δούμε», «χρειάζεται τούτο, χρειάζεται 'κείνο», «να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα», «να προωθήσουμε τα τοπικά προϊόντα» Να, θα, και λοιπά. Καμιά απάντηση, ουδεμία πρόταση. Και πού να τις βρουν αφού δεν υπάρχουν;

Γιατί εάν υπήρχαν

1. Οι λαχανόκηποι θα είχαν δημιουργηθεί εδώ και χρόνια, έστω για τους μισούς λόγους που υπάρχουν εδώ και χρόνια σε άλλες χώρες.

2.Και εφ' όσον θα υπήρχαν, θα γινόταν και το αυτονόητο. Η χρησιμότητά τους σε περιόδους εκτάκτων αναγκών.Που σημαίνει, ότι δεν θα χρειαζόταν τώρα κάποιοι ελεήμονες να μοιράζουν κομμάτια γης στους απόρους για να έχουν να φάνε. Εκτός και εάν έτσι έχουν αντιληφθεί την αναπτυξιακή, αγροτική, οικονομική, πολιτιστική πρόοδο του τόπου τους.

...σαν να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι...

2012-01-15T19:46:00.000+02:00

"Γεννήθηκα το 1921, στις 9 Μαρτίου, στην Αθήνα, Ο πατέρας μου λεγόταν Παντελής και η μητέρα μου Ευτέρπη. Έχω έναν αδελφό, τον Γιάννη, δέκα χρόνια μεγαλύτερό μου. Εγώ ήρθα στη ζωή μετά το θάνατο του μοναδικού κοριτσιού που είχαν οι γονείς μου, της Νανάς. Ο Γιάννης και η Νανά είχαν διαφορά ενός έτους. Όταν πέθανε η Νανά, σε ηλικία επτά ετών, ο πατέρας και η μητέρα θέλησαν να την αντικαταστήσουν. Περίμεναν, λοιπόν, ότι το παιδί που θα 'ρθει θα είναι κορίτσι. Δυστυχώς, δεν ήταν. Ήμουν εγώ!

Aπό τα έξι χρόνια μου και μετά δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην είναι ερωτευμένος, δηλαδή συγκινημένος με κάποιο πρόσωπο. Θα 'λεγα πως ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα... Eνώ δηλαδή ήμουν ένα πολύ κεφάτο παιδί, ξαφνικά, μελαγχολούσα φοβερά κι έγραφα θλιμμένα ποιήματα. Mε μελαγχολούσαν αυτοί οι έρωτες... Ή η ζωή.

Πολλοί με ρωτούν αν το Χορν είναι το πραγματικό μου όνομα ή αν είναι ψευδώνυμο. Ομολογώ ότι αυτή η ερώτηση μ' έχει πολύ ταλαιπωρήσει. Είναι, όμως φυσικό να γεννιέται αυτή απορία στους ανθρώπους, αφού το όνομα Χορν δε μοιάζει καθόλου ελληνικό. Ναι, η καταγωγή μου από τη μεριά του πατέρα μου δεν είναι ελληνική. Ο παππούς μου ήταν Αυστριακός. Οι Χορν δεν είμαστε από τους Βαυαρούς που ήρθαν με τον Όθωνα. Ο πατέρας του πατέρα μου ήρθε πολύ αργότερα στην Ελλάδα. Ερωτεύτηκε τη γιαγιά μου, βέρα Ελληνοπούλα, και την παντρεύτηκε. Τα πρώτα χρόνια μετά το γάμο τους έζησαν στην Τεργέστη, Εκεί γεννήθηκαν και οι πατέρας μου και ο αδελφός του.

Όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, στο θερινό θέατρο Παρκ, της οδού Χέυδεν, όπου ήταν εγκατεστημένος ο θίασος της μεγάλης Μαρίκας, ανέβασαν τη «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ.

Το έργο ήθελε κι ένα νέο της τότε ηλικίας μου και πήγα.
Αυτή μάλιστα η εμφάνισή μου ενίσχυσε αφάνταστα τη διάθεση που είχα ήδη αρχίσει να έχω αναφορικά με το θέατρο. Και θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η πρώτη μου επικοινωνία από τη σκηνή με το κοινό.

Ευτύχησα να έχω σπουδαίους δασκάλους. Τον Παπαγεωργίου, τον Βεάκη, τον Μουζενίδη, αλλά, κυρίως, τον Ροντήρη, στον οποίο χρωστάω πάρα πολλά και πάνω απ' όλα το φανατισμό μου. Αν δε φανατιστείς στα νιάτα σου, αν δε πιστέψεις δηλαδή, μ' όλη σου την ψυχή σ' αυτό που διάλεξες και αυτόν που σε καθοδηγεί, δεν κάνεις τίποτα ουσιαστικά.

Το '45 πήγαμε τουρνέ θίασος Μανωλίδου - Αρώνη - Χορν. Χάλασε κόσμο! Η Αίγυπτος τότε ήταν χίλιες και μία νύχτες. Μετά την Κατοχή και τα Δεκεμβριανά, πλούτος, βαμβάκια, πάμπλουτοι! Βασιλιάδες! Έπαιξα Άμλετ στην Κύπρο και την Αίγυπτο. Εξετάζοντας αναδρομικά τον εαυτό μου, με κάνει να μη λαχταρώ να επαναλάβω το ρόλο. Δεν ξανάπαιξα Άμλετ, γιατί ο φόβος έφερε την αποστροφή. Και η αποστροφή την αδιαφορία. Δε θέλω πια να ξαναπαίξω Άμλετ. Ύστερα, έχω δει 4-5 εξαίσιες ερμηνείες του. Τι παραπάνω θα μπορούσα να προσθέσω;»

(...) To '52 o Γιώργος Παππάς είχε ήδη κλείσει συμφωνία με την Έλλη Λαμπέτη και οι δύο μαζί μου είπαν ν' αποτελέσουμε ένα καλλιτεχνικό τρίπτυχο.

Δέχθηκα με ξεχωριστή ικανοποίηση και η συνεργασία εκείνη, που βασίστηκε σε μια αληθινά έξοχη θεατρική συνεννόηση, κράτησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια. (...) Με την Έλλη παίζαμε μαζί σε κάτι μουσικές κωμωδίες στο Ρεξ, στην Κατοχή. Ήταν μαθήτρια σε μια δραματική σχολή που είχε φτιάξει η Κοτοπούλη. Υπήρχε μια αντιπάθεια μεταξύ της Έλλης Λαμπέτη και εμού, ελεεινή. Δεν μπορούσε να υποφέρει ο ένας τον άλλον. Ξέρετε τι λένε, οι Γάλλοι, ότι το μίσος από τον έρωτα απέχει ένα βήμα».

(...) «Όταν ήμουν μικρός κι έβλεπα επιθεωρήσεις, διασκέδαζα πάρα πολύ κι ονειρευόμουν να κάνω κι εγώ κάτι ανάλογο κάποτε.
Ο Μάνος Χατζιδάκις, που τον θαυμάζω και ως μεγάλο ταλέντο και ως σπουδαίο μυαλό, μου 'δωσε αυτήν την ευκαιρία.
Και διασκέδασα πραγματικά πάρα πολύ.
Η "Οδός Ονείρων" είχε το στοιχείο της αναζητήσεως. Και ήταν αυτό πολύ σημαντικό. Αν γραφτεί ποτέ η ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, ο ιστορικός πρέπει να σταθεί στην "Οδό Ονείρων"».

"...H ζωή είναι σαν να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι. Αλλιώς αισθάνεσαι όταν ξεκινάς, αλλιώς όταν πλησιάζεις προς το τέλος. Kι εγώ έχω την εντύπωση ότι φτάνω λιγάκι προς το τέλος του ταξιδιού. Ετοιμάζομαι να κατέβω..."
Ήταν κάποια από τα τελευταία λόγια του...
"Kατέβηκε" στις 16.1. 1998

S.O.S

2012-01-15T10:39:00.003+02:00

Ο Δήμαρχος χαρακτήρισε «ντροπή» το γεγονός, ότι αδέσποτα κατσίκια καταστρέφουν τον βιότοπο της Κοιλάδας με τις Πεταλούδες, τα τελευταία 20 χρόνια και δήλωσε ότι δεν θα υπάρξει «καμία ανοχή» για τη νέα τουριστική σαιζόν.

Πλην του ότι καμία «ανοχή» δεν θα πρέπει να υπάρχει όχι μόνο εν όψει τουριστικής σαιζόν, αλλά και τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου προς τέρψιν και των ιθαγενών, να παρακαλέσω τον κύριο Δήμαρχο και τους αρμοδίους, να μην δείξουν καμία ανοχή και για μια άλλη καταστροφή υγρότοπου, όπου ζει ένα ενδημικό είδος, δηλαδή ένα ζώο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Το γκιζάνι.

Γκιζάνια σε μια νερολακούβα του Γαδουρά (φωτ.Μ.Σαρρής)

Το μικρό αυτό ψαράκι, που έχει χαρακτηριστεί ως κινδυνεύον είδος , σύμφωνα με την επικαιροποιημένη έκδοση του Κόκκινου Βιβλίου των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας.

Η κύρια απειλή για τον πληθυσμό του, είναι η ανεπάρκεια νερού που γίνεται έντονη λόγω κλιματικών αλλαγών, οι οποίες στερεύουν ολοένα και πιο γρήγορα τα ποτάμια και τα ρυάκια κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι κουφιοκεφαλάκηδες παίρνουν τις τζιπάρες τους και…παίζουν στο σημείο που ο Γαδουράς πέφτει στο φράγμα.

Στο σημείο αυτό, υπάρχουν πάρα πολλά γκιζάνια, που δυστυχώς σταματά η πορεία τους έως εκεί, με τη βοήθεια κάποιων που την είδαν Camel Trophy.

Μάρτυρες για το γεγονός και της ύπαρξης πολλών γκιζανιών (σε νερολακούβες, σε χειμάρους και ρυάκια που χύνονται στο φράγμα ) αλλά και της ύπαρξης των οδηγών που… παίζουν είναι πολλοί φίλοι της φύσης και του βιότοπου της περοχής.

Τα γκιζάνια, παρ’ όλο που δεν έχουν αναδειχθεί και δεν έχουν την φήμη των πεταλούδων, δεν παύουν να είναι παγκόσμια αποκλειστικότητα της Ρόδου. Μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο, θα έπρεπε να προστατεύεται και όχι να κινδυνεύει να εξαφανισθεί.

Κι αν είναι δύσκολο κάποιος να τα βάλει με τις κλιματικές αλλαγές, δεν είναι δύσκολο να βάλει στη θέση τους μερικούς ανεγκέφαλους και μάλιστα σε περιοχή που εξελίσσεται σε εκπληκτικό υγρότοπο λόγο του φράγματος και συμπληρώνει τον ήδη υπάρχοντα βιότοπο .

Και υγρότοποι χαρακτηρίζονται μέχρι και οι νερολακούβες που υπάρχουν γκιζάνια και που είναι η… χαρά των «τα παιδία παίζει με τα 4x4).

Ερωδιός και πρασινοκέφαλη πάπια(φωτ.Μ.Σαρρής)

Που όχι μόνο καταστρέφουν πληθυσμούς του υπό εξαφάνιση μοναδικού γκιζανιού, αλλά διαταράσσουν και τους κατοίκους του γύρω βιότοπου ( μεταξύ των οποίων αργυροτσικνιάδες, κορμοράνοι, ερωδιοί, πρασινοκέφαλες πάπιες είδη σπάνια για το νησί)

Μια καμπάνια ενημέρωσης για το μοναδικό στον κόσμο γκιζάνι, μια καμπάνια προστασίας του, είναι νομίζω σαν πρώτο βήμα απαραίτητη για ευαισθητοποίηση όλων μας. Ίσως έτσι, μπορέσουμε να πάμε και σε επόμενα βήματα, σ' αυτά τα περί εναλλακτικού τουρισμού και να κάνουμε πράξη τα εναλλακτικά σχέδια επί χάρτου, μέσα από την "εκμετάλλευση" και του φυσικού πλούτου της Ρόδου.
Κάνετε κάτι και γι’ αυτό κ. Δήμαρχε. Η Ρόδος είναι πολλά πράγματα. Και ένα από αυτά, είναι και η φύση της, που μάλλον δεν έχει αναδειχθεί όσο πρέπει στα μάτια ιθαγενών τε και τουριστών.

Ο βάτραχος Καρπάθου- Ρόδου pelophylax serigensis(φωτ.Μ.Σαρρής)

Υ.Γ. Σύμφωνα με μαρτυρίες ειδικών στους υγρότοπους υπάρχει ακόμη ένας είδο υπό εξαφάνιση. Ο βάτραχος Καρπάθου- Ρόδου pelophylax serigensis.

(Οι φωτογραφίες είναι του Μανώλη Σαρρή, ενός εκ των φίλων του υγρότοπου και βιότοπου της περιοχής και που με λύπη τους μας περιέγραψαν το γεγονός του Camel Trophy Γαδουρά)

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"15/1/2012

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

2012-01-14T20:45:00.001+02:00

Αυτή η ιστορία με την επιτροπή που θα αποφανθεί για το Νοσοκομείο της Ρόδου εάν «είναι από τα πληρέστερα νοσοκομεία της περιφέρειας και συγκρίνεται με τα νοσοκομεία του Κέντρου» όπως λέει η 2^η Υ. ΠΕ ή όχι, όπως λένε τα κακά…ραδιόφωνα οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις , μου θυμίζει τις κατά καιρούς επισκέψεις πρωθυπουργών, το πάλαι ποτέ, στους καιρούς των ανέμελων παχέων αγελάδων στα Νοσοκομεία.

Ειδοποιημένοι για την επίσκεψη του πρωθυπουργού, εξαφάνιζαν ράντζα από τους διαδρόμους και ότι μπορούσε να χαλάσει την εικόνα των… μεταρρυθμίσεων του, περί την Υγεία.

Χαμογελαστοί πρόεδροι, χαμογελαστοί γιατροί, χαμογελαστό προσωπικό με επικεφαλής τον ακόμη πιο χαμογελαστό υπουργό υγείας, υποδέχονταν τον πρωθυπουργό και τον έκαναν βόλτα στο ω! του θαύματος χωρίς προβλήματα νοσοκομείο.

Μετά από μερικές ημέρες πήγαινε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και ω! του θαύματος έβρισκε ένα νοσοκομείο «τριτοκοσμικό», στο οποίο μέχρι και κατσαρίδες σκότωνε, αυτός ο ίδιος στα μαγειρεία ( ο κ. Καραμανλής είχε βρει και είχε σκοτώσει μία…)

Κάπως έτσι, ή μάλλον ακριβώς έτσι, φτάσαμε εδώ.

Μόνο που έχω την εντύπωση ότι συνεχίζουμε. Με πρακτικές Μαυρογιαλούρου,των κυρίων «κατόπιν πρωτοβουλιών μου» που παραπέμπουν σε άλλες δεκαετίες.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα….

Τελικά όταν λένε ότι γυρίζουμε στα ’50 αυτό εννοούν;

" H Δημοκρατική της Ρόδου" 12/1/2012

Νεκροτομή

2012-01-14T10:39:00.002+02:00

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για τα ποσοστά των αυτοκτονιών στην Ελλάδα την τελευταία τριετία 2009 - 2011, προκύπτει,ότι 1.727 άνθρωποι έβαλαν τέλος στη ζωή τους, την περίοδο από το 2009 έως 10.12.2011.
Στο έγγραφό του ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη επισημαίνει ότι « η συγκεκριμένη μορφή αυτοπροσβολής αποτελεί αναμφίβολα μείζον κοινωνικό ζήτημα που πρέπει να απασχολεί όλους μας, Πολιτεία, πολίτες, επιστημονική κοινότητα, γονείς, συναρμόδιους φορείς και «καθένας μας πρέπει να συμβάλει στην πρόληψη και την αποτροπή εκδήλωσης τέτοιων αυτοκαταστροφικών ενεργειών, στο βαθμό που του αναλογεί και δύναται». « Πολυπαραγοντικό φαινόμενο» όπως είπε
« που σχετίζεται με εξωγενείς παράγοντες (κοινωνικούς, οικογενειακούς, επαγγελματικούς κλπ) όσο και με ατομικούς -εσωτερικούς (ψυχολογικοί, συναισθηματικοί, προσωπικότητα ατόμου κλπ.)»

Ωραίες οι διαπιστώσεις-εκθέσεις ιδεών.

Αλλά όχι για την στιγμή αυτή και μάλιστα από όσους διαχειρίζονται την κρίση.

Μια διαχείριση που και οι ίδιοι οι διαχειριστές ομολογούν την αποτυχία της.

Μια κρίση που έχει οδηγήσει πολλούς συμπολίτες μας στην ανέχεια, στην φτώχεια, στους δρόμους, στην απόγνωση, στην κατάθλιψη.

Και για το ότι κάποιοι συμπολίτες μας, δεν άντεξαν τον εξευτελισμό τους, υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί κύριε της προστασίας του πολίτη.

Οι πολιτικές σας οδήγησαν και οδηγούν τους συμπολίτες μας σε τέτοια απονενοημένα διαβήματα. Δεν είναι όλοι ούτε τρελοί, ούτε αυτοκτονούν από έρωτα.

Κάτι που να λέγεται κοινωνική μέριμνα, με πρόγραμμα συστηματικό και μακροπρόθεσμο για τους συμπολίτες μας που βρίσκονται σε σημείο απόγνωσης έχετε να μας πείτε; Ας είναι και τώρα, αφού δεν ήσασταν ικανός να προβλέψετε ως οφείλατε, να υπάρχει δίχτυ ασφαλείας για τις..."παράπλευρες απώλειες" των εθνοσωτηρίων μέτρων, χθες!

Αν κάποτε πάψετε να ασχολείσθε με τον Κουλούρη και τους...ήρωες αστυνομικούς που του έκοψαν κλήση, θυμηθείτε να ασχοληθείτε και με τα σοβαρά κι αφήστε στους ειδικούς να μας ενημερώνουν για τους παράγοντες που οδηγούν στην αυτοκτονία.

Άλλη είναι η δουλειά σας κι όχι να νεκροτομείτε και να μας ανακοινώνετε τα ευρήματα της νεκροτομής.

Λεφτά υπάρχουν

2012-01-10T22:46:00.004+02:00

Δεν υπάρχουν χρήματα για την CAIR λέει.
Αδυνατεί το υπουργείο σε τέτοιους καιρούς να συντρέξει, αδυνατεί να της χορηγήσει δάνειο και η Αγροτική Τράπεζα λόγω προβλημάτων δανειακής επάρκειας της τράπεζας.
Με μοναδική λύση να χρειαστεί να πουλήσει ότι περιουσιακό στοιχείο απέμεινε στην CAIR και με χλωμό το ενδεχόμενο να σωθεί έστω και με αυτό τον τρόπο.

Μάλιστα!
Έχουμε και λέμε:
Τα κόμματα εξουσίας, χρωστούν συνολικά στις Τράπεζες κοντά 250 εκατ.ευρώ.
Το ΠΑΣΟΚ, χρωστά 114 εκατ. ευρώ, με οφειλές στην Αγροτική Τράπεζα σχεδόν 97 εκατομμύρια, στην Μarfin Εγνατία 10 εκατομμύρια, στην Τράπεζα Πειραιώς 5 εκατομμύρια.
Η Ν.Δ. χρώστά 120 εκατ. ευρώ, με οφειλές στην Αγροτική Τράπεζα 105 εκατομμύρια ευρώ και την Τράπεζα Πειραιώς 15 εκατομμύρια ευρώ.
Πόσο μας κάνουν 105 εκατ. και 97 εκατ.;
Φτάνουν και περισσεύουν για την CAIR.
Για το χάλι της οποίας, δεν είναι άμοιροι ευθυνών και τα δύο.
Η CAIR έπαιρνε σωρηδόν δάνεια, τα οποία είτε έμπαιναν σε ρυθμίσεις που κατέληγαν ακόμη και σε διαγραφές με υπουργικές αποφάσεις, είτε κατάσχονταν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία της που ήταν υποθηκευμένα.
Είναι αφερέγγυα η CAIR λέει η Αγροτική, τώρα που δεν έχει τίποτε να υποθηκεύσει .
Ενώ τα κόμματα ε;; Φερεγγυότατη η υποθήκη των κρατικών επιχορηγήσεων μέχρι το 2019! με την οποίο δανειοδοτήθηκαν.
Η δε διαχείριση των κομμάτων τους άριστη. Απλήρωτοι οι υπάλληλοι τους απειλούσαν με… κατάληψη.

Λεφτά υπάρχουν για την CAIR. Το βλέμμα της διεκδίκησης, σ’ αυτούς που πρέπει.
Απ’ αυτούς που την έφτασαν στο σημείο αυτό, κοντεύοντας να κομματικοποιήσουν μέχρι και τα… σταφύλια.
Ας πουλήσουν αυτοί περιουσία των κομμάτων τους, να αποπληρώσουν τα χρωστούμενα τους στην Αγροτική να μπορέσει να λύσει προβλήματα δανειακής επάρκειας.

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Η πίπα της ...ειρήνης, η φωτογραφία της χρονιάς

2012-01-10T15:09:00.004+02:00

Το «Τάιμ» αφιέρωσε το εξώφυλλό του, σε έναν νέο με το στόμα και τη μύτη σκεπασμένα με ένα μαντίλι και με τα μαλλιά μαζεμένα μέσα σε ένα σκουφάκι, σε έναν νέο σαν κι αυτούς που βλέπαμε αυτή τη χρονιά να πλημμυρίζουν κάθε τόσο τους δρόμους από την Αθήνα μέχρι το Κάιρο και τη Γουόλ Στριτ.

Η φωτογραφία που αποτύπωσε από την άλλη, την κτηνώδη βία εναντίον των εξεγερμένων ανθρώπων, ήταν αυτή της γυναίκας που μονάχη, ημίγυμνη, ματωμένη, είναι πεσμένη στην πλατεία Ταχρίρ. Οι πάνοπλοι μπάτσοι τη χτυπούσαν αλύπητα. ‘Ολοι μαζί. Πέντε, δέκα...

Στην Ελλάδα, η φωτογραφία που αποτυπώνει τον σουρεαλισμό που ζήσαμε σε πολλές των περιπτώσεων την χρονιά που έφυγε, είναι το τηλεοπτικό πλάνο με τον υφυπουργό Ναυτιλίας Άδωνι Γεωργιάδη να απευθύνεται σε τοπικά ΜΜΕ στη Μυτιλήνη.

Πίσω, αμέριμνος, καπνίζει την πίπα του, ο Ανδρέας Παπανδρέου...

Το τελευταίο «Ρ»

2012-01-08T16:50:00.000+02:00

«Κατ’ αρχήν, το κτηριακό συγκρότημα της ΑΣΤΕΡ, της ιστορικής, όπως λέμε, εμείς ΑΣΤΕΡ –είναι μια ιστορική σχολή- θα συνεχίσει, όπως επί πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια, να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο: Θα έχει τις ίδιες τάξεις. Θα έχει τις ίδιες αίθουσες. Θα έχει τα ίδια εργαστήρια

(…) Επιπροσθέτως, πρέπει να σας πω ότι η ΑΣΤΕΡ θα συνεχίσει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσε ως μία κορυφαία, η κορυφαία Σχολή μαζί με την ΑΣΤΕΑΝ -για να μην τους στεναχωρήσουμε τους φίλους μας από την Κρήτη γιατί είναι εξίσου μία σημαντική σχολή η ΑΣΤΕΑΝ, όπως είναι και η ΑΣΤΕΡ.

Δεν υπάρχει καμμία απολύτως σκέψη, κανένας προβληματισμός, καμμία συζήτηση δεν έχει γίνει για συγχώνευσή της, για κατάργησή της, για μεταφορά της οπουδήποτε αλλού.

Στη Ρόδο ήταν, στη Ρόδο θα είναι. ΑΣΤΕΡ λεγόταν, στο ΑΣΤΕΡ το τελευταίο «Ρ» είναι της Ρόδου. Εκεί θα παραμείνει. Άλλωστε, κι εγώ και εσείς είναι βέβαιο ότι θα αγωνιστούμε γι’ αυτό ακριβώς.»

( από την ομιλία τον Οκτώβριο του κ. Νικητιάδη στην ελληνική Βουλή και σε απάντηση ερώτησης της κυρίας Ιατρίδη για την φημολογία κατάργησης της ΑΣΤΕΡ και συγχώνευσή της με την αντίστοιχη Σχολή του Αγίου Νικολάου στην Κρήτη)

Προφανώς ο κ. Νικητιάδης δεν έχει πάρει θέση, απατώντας στα δημοσιεύματα περί μεθόδευσης της υποβάθμισης της σχολής με στόχο και σκοπό την συγχώνευση της με την αντίστοιχη του Αγίου Νικολάου, διότι ισχύουν όλα τα παραπάνω που έχει πει μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Εάν υπήρχε κίνδυνος για το «τελευταίο Ρ» θα μας το έλεγε για να αγωνιστούμε όλοι μαζί για να παραμείνει το τελευταίο «Ρ» στη θέση του.

Είμαι βέβαιη, ότι ως ο πλέον αρμόδιος περί του τουρισμού, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα την αναγκαιότητα της ύπαρξης και λειτουργίας της ΑΣΤΕΡ στην Ναυαρχίδα του Τουρισμού, θα ήταν ο πρώτος που θα έμπαινε μπροστά σ’ αυτόν τον αγώνα, εάν υπήρχε τέτοια ανάγκη.

Σωστά κ.Νικητιάδη;

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Το σπασμένο μολύβι

2012-01-08T11:25:00.001+02:00

«Μπορεί να είναι ένα επιχειρηματικό ναυάγιο, αλλά συνάμα αποτελεί και κοινωνικό κεφάλαιο, αιχμή και καταφυγή ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας.

Η Ελευθεροτυπία δεν είναι ούτε ο τίτλος, αν θέλετε δεν είναι ούτε οι άνθρωποι της.

Είναι οι ιδέες και η μνήμη που μεταφέρει, είναι το ηχείο μιας προοδευτικής φωνής που μίλησε για δεκαετίες στην κοινωνία.» έγραφε ο Κ.Γιαννακίδης.

Eιπώθηκαν πολλά:

" Όταν κλείνει μια εφημερίδα, σωπαίνει μια φωνή της δημοκρατίας… Κλείνει ένα παράθυρο στο φως της ενημέρωσης."

Κλείνει κι ένα "παράθυρο" στον υπολογιστή μου, απ' αυτά που άνοιγαν για να συνοδέψουν τον πρωϊνό καφέ, διαβάζοντας εφημερίδες.

Και τα μανταλάκια έχουν μείνει άδεια και ξεχασμένα στη θέση που την έβρισκα κάθε Κυριακή στο περίπτερο.

΄Αλλη βλέπετε η αίσθηση του χαρτιού να σε συντροφεύει στον καφέ.

Μου λείπει τελικά η "Ελευθεροτυπία"....

Υ.Γ. Κι αυτό το σπασμένο μολύβι στο τελευταίο σκίτσο του "Στάθη", είπε ότι είπαν και δεν είπαν όλα τα άρθρα μαζί για το θέμα "Ελευθεροτυπία".

"H Δημοκρατική της Ρόδου" 24.12.2011

Η ζωή είναι αγρίως απίθανη

2012-01-07T11:17:00.000+02:00

Επιθυμία για επιθυμίες -τίποτ’ άλλο. Νιώθω τη ζωή κάπου κοντά κι ωστόσο ένα εμπόδιο. Πρέπει να το διαλύσω. Όμως φοβάμαι να το διαλύσω, όχι εξαιτίας του φόβου για το άγνωστο, αλλά επειδή νιώθω τρυφερότητα και ήδη νοσταλγία γι’ αυτό το εμπόδιο
Επιθυμία για επιθυμίες. Η Ελλάδα. Και έπειτα να σταθώ στα πόδια μου μόνη μου. Να με ανακαλύψω για να με χάσω. Ποτέ δεν με ανακάλυψα για να με χάσω, να μπορέσω να με ξεχάσω, δηλαδή να αντικρύσω και να αγαπήσω τους άλλους
1967 (21 ετών)

Δεν πιστεύω στην ηθική. Δεν πιστεύω, επειδή δεν υπάρχει. Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος, αναγκαστικά θα βάλει κάτι βρόμικο μέσα του. Αλλά απ' τη βρομιά μπορεί κανείς να βγάλει αριστουργήματα. Πρέπει να ξέρεις να βρίσκεις την ομορφιά στο καθετί. Πρέπει να βλέπεις παντού την ομορφιά, γιατί κατά βάθος όλα είναι όμορφα. Τα πάντα κρύβουν κάτι όμορφο και πρέπει να μπορείς να το ανακαλύψεις - εκείνοι που μπορούν είναι οι «καλλιτέχνες». Αυτή είναι η δουλειά τους, ο σκοπός τους. Να ψάχνουν, να βρίσκουν, να ομορφαίνουν, να δείχνουν. 
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 1968 (22 ετών)

Αυτή είναι η αιώνια καταδίκη μου; Να συγκρούομαι με την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα πάντα διαφορετική από τα όνειρά μου; Πιστεύω όμως πως η ψυχανάλυση θα με κάνει να περάσω από το «φαντασιακό» πεδίο στο άλλο, το «πραγματικό», χωρίς πολλές απώλειες.

Τι φοβάμαι να χάσω μ' αυτή την «υποκατάσταση»; Ίσως το βαθύτερο εγώ μου, την ίδια την πηγή της ζωής μου. Δεν λένε μερικοί ότι η ζωή είναι πολύ σκληρή για να τα βάλεις μαζί της, κι ότι τ' αδύναμα πνεύματα καταφεύγουν στ' όνειρο; Τι ξέρουν αυτοί; Τ' όνειρο έχει κι αυτό τις απαιτήσεις του, την ηθική του. Κι αν όλοι οι ποιητές είναι αδύναμοι, τότε ζήτω η Αδυναμία! 

Μου συμβαίνει κάτι πολύ αστείο: Αναλύω όλα μου τα συναισθήματα λες και πρόκειται για κάποιο άλλο πρόσωπο. Σκέφτομαι τις σκέψεις μου! Τις κριτικάρω με βλέμμα ψυχρό και αυστηρό, κι άμα με βρω ‘καλή’ μετά από κάποια καλή πράξη, αισθάνομαι ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Άλλες φορές με βρίσκω υποκρίτρια και ανέντιμη, άλλα ακόμη και τότε αισθάνομαι ικανοποιημένη! 

Κυριακή 24 Μαρτίου 1977 (31 ετών)

Σεπτέμβριος

Βλέπω ένα υπόγειο -κελάρι- σκοτεινό σαν τις προϊστορικές σπηλιές. Παράθυρα μεγάλα, αλλά πολύ ψηλά. Απ' έξω, ή θα βλέπουμε ένα δάσος, ή θα μιλάνε γι' αυτό το δάσος. Αυτό που θέλω, όμως, είναι οι ώρες της ημέρας να περνάνε απ' τα παράθυρα, να φωτίζουν το κελάρι, σούρουπο, νύχτα, φεγγάρι, ήλιος, κ.λπ. Ο κόσμος να είναι ψηλά. Η θάλασσα, όμως, θα είναι στο ίδιο επίπεδο με το κελάρι. Σαν το κελάρι να είναι στο βυθό, να το περιχύνει θάλασσα. Από την πόρτα θα μπαίνουν κύματα και θα ξεβράζουν γράμματα μέσα στο δωμάτιο, κάτω από την πόρτα. Κοχύλια-γράμματα, αχινούς-γράμματα. Σαν ο λόγος να προέρχεται από τα εντόσθια ενός θαλασσινού τέρατος. Θάλασσα-μητρότητα- θάνατος.

Μαργαρίτα Καραπάνου μία μελαγχολική και ιδιότυπη συγγραφέας, με έντονα τα ψυχολογικά και ψυχαναλυτικά στοιχεία στο έργο της.
Μία κοσμοπολίτισσα, μία όμορφη γυναίκα, μία φανατική καπνίστρια, με μία σχέση πάθους, ίσως και μίσους, με τη μητέρα της, την επίσης συγγραφέα Μαργαρίτα Λυμπεράκη

Σαν ένα παιδί, που φοβόταν και έλπιζε. 

«Μπορούμε να είμαστε ταυτόχρονα Άσπρο και Μαύρο, αλλά το Μαύρο είναι που δίνει ζωή στο Άσπρο. Η αγνότητα είναι η γνώση. Είμαι ακόμα παιδί; Ναι, γιατί δεν έχω ακόμη αγαπήσει το Ασπρο»

Εις μνήμην (2.12.2008)

La Diva Aux Pieds Nus

2012-01-07T08:16:00.001+02:00

Η Cesaria Evora, έφυγε από κοντά μας στα 70 της χρόνια.
Δεν ήθελε να φορά παπούτσια.
Τα πλούτη και η δόξα ήρθαν ξαφνικά, σε μεγάλη ηλικία.
Τη βρήκαν ώριμη και συνειδητοποιημένη.
Συμβολικά έμενε πάντοτε ξυπόλητη για να υπενθυμίζει – σε όποιον έδινε σημασία- πως οι συμπατριώτες της πίσω στο Πράσινο Ακρωτήρι πεινούσαν και δεν είχαν ούτε παπούτσια να φορέσουν.
Οι θιασώτες του marketing λάτρεψαν την ταμπέλα της «Ξυπόλητης Ντίβας».
Είχαν έτοιμο τον ιδανικό τίτλο για να την πουλήσουν ως έθνικ φιγούρα σε κάθε ενδιαφερόμενο. (La Diva Aux Pieds Nus (1988) , ο δίσκος που της χάρισε το προσωνύμιό της).

Η Cesaria κουράστηκε. Μετά την εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς επέστρεψε στο νησάκι της, στη Δυτική Αφρική, για να πεθάνει εκεί.
Περήφανη, αξιοπρεπής, ελεύθερη.
Περπάτησε για τελευταία φορά στα χώματα που αγάπησε.
Κι ας λέρωνε τα πόδια της.

Κάποιες πανάκριβες ξιπασμένες γόβες και καλογυαλισμένα σκαρπίνια, μπορεί να ντρέπονται για τους δικούς τους πονεμένους συμπατριώτες, κάποια γυμνά αφρικάνικα πόδια δεν τους απαρνήθηκαν ποτέ.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου" 24.12.2011

Αιτία πολέμου

2012-01-06T08:18:00.003+02:00

Δηλαδή σήμερα φεύγουν τα Καλικαντζαράκια η αιτία πολέμου της γιαγιάς;
Αυτά τα κακομούτσουνα ξωτικά με τα διαφορετικά κουσούρια και προτιμήσεις το καθένα και που εμφανιζόντουσαν μόλις έπαιρναν είδηση ότι ξεκινούν οι ετοιμασίες της γιορτής;
Όταν άκουγαν εκεί στα τάρταρα της γης που πριόνιζαν το δέντρο της ζωής τις νοικοκυρές να σπάνε καρύδια για τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά, έβγαιναν μέσα από το ποτάμι και άρχιζε ο πόλεμος...

Ανεξίτηλες οι παιδικές μνήμες της...πολεμικής ατμόσφαιρας και των "οχυρωματικών" έργων για να μη "μαγαρίσουν" τα καλικαντζαράκια το σπίτι, μη φάνε τα γλυκά, μη σκίσουν τα σεμεδάκια, μη χύσουν το λάδι, μη βρουν τις κατσαρόλες και τα μαχαιροπήρουνα έξω από τα ντουλάπια για να κάνουν φασαρία μέχρι να μας τρελάνουν, και κυρίως μη με βρουν μόνη μου στον κήπο και ξαφνικά πηδήξει στον ώμο ένας Καλικάντζαρος με σκοπό να με βάλει στο χορό και να χορεύω όλη τη νύχτα μέχρι να ζαλιστώ. ΄Ασε που μπορεί να μου έπαιρναν και τη λαλιά αν δεν απαντούσα σωστά σε ότι με ρωτούσαν.

Δηλαδή σήμερα φεύγει το άλλοθί μου για την πιατέλα που άδειαζε ( και αδειάζει...) από τους κουραμπιέδες;
Για το πάνω κάτω στο δωματιό μου και για ότι αταξία;

' Ολο και κάποιο θα έχει καταφέρει να κρυφτεί να μην το "πιάσει" η αγιαστούρα του παπά.
Και όχι δεν θα βράσω νερό για να του ρίξω να φύγει, ούτε θα κάψω λάδι να το περιλούσω, αυτό το ξεχασμένο Καλικαντζαράκι (συγνώμην γιαγιά).

Χρειάζομαι ένα άλλοθι για τα "οχυρωματικά" έργα της ζωής μου.
Χρειάζομαι μια αιτία "πολέμου" να με κρατά υποψιασμένη.

Η ρακένδυτη Πρωτοχρονιά

2012-01-05T10:59:00.003+02:00

Βλέποντας στις ειδήσεις την επίσκεψη του πρωθυπουργού την Πρωτοχρονιά στους αστέγους, όση ώρα ήμουν με την οικογένειά μου στο δικό μας Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, οι σκηνές αυτές με στοίχειωσαν.

Προσπαθούσα να φανταστώ…. Να έχω χάσει τη δουλειά μου, να μην έχω ευρώ στη τσέπη, να είμαι άστεγη, να είναι η πρώτη ημέρα του χρόνου και να βρεθώ σε ένα χώρο συσσιτίου.

Γιατί η πείνα έχει νικήσει όλα τα άλλα συναισθήματα , του πόνου για τα χαμένα χαμόγελα κάποιων ευτυχισμένων πρωτοχρονιών, του φόβου, της ντροπής, της απόγνωσης, του ευτελισμού.

Και να μην φθάνουν όλα αυτά, αλλά μόλις πας να σηκώσεις το πιρούνι για την πρώτη μπουκιά του χρόνου, να δεις να σου χαμογελάει, να σου απλώνει το χέρι και να σου εύχεται ΚΑΛΗ Χρονιά, ο πρωθυπουργός.

Να δεις εκεί που με σκυμμένο κεφάλι και βουρκωμένα μάτια προσπαθείς να νικήσεις την πείνα σου, να σε… καμαρώνει ο «επιτηρητής» σου.

Ο άνθρωπος που τοποθετήθηκε σ’ αυτή τη θέση για να μετρά όχι μόνο τις δικές σου μπουκιές, αλλά όλων των Ελλήνων και να πράττει ανάλογα.

Τον άκουγα να μιλά με τους ανθρώπους αυτούς και προσπαθούσα να φανταστώ… Τι θα μου έλεγε άραγε; ΄Ισως ένα από τα εύστοχα σχόλια του διαδικτύου για το θέμα : «Αγαπητοί άστεγοι και άποροι, μην απελπίζεσθε! Στην πραγματικότητα, είστε προνομιούχοι! Με τεχνοκρατικούς όρους, είστε πολίτες επιλεκτικής, προσαρμοστικής στέγασης κι ευέλικτης οικονομικής αυτοδιαχείρισης!»

Θα μου πείτε...μα έχει δικαίωμα στην ευαισθησία και στην έκφραση φιλανθρώπων αισθημάτων και ο πρωθυπουργός. Πως; ΄Ετσι, με επικοινωνιακούς όρους του χαμογελαστού στην φωτογραφία κ. Καψή;

Αλλά ας το δεχθώ. Ωραία! Πήγε. Από δω και πέρα; Τι θα κάνει; Θα υπάρξουν κάποια μέτρα πέρα από την φιλανθρωπία των ημερών; Πολιτικές και λύσεις συστηματικές και μακροπρόθεσμες θα αναζητηθούν από τους αρμόδιους της πρόνοιας, δηλαδή από το κράτος; Γιατί πολιτικές οδηγούν στην φτώχεια λαούς. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο να πέφτει σαν τη βροχή.

Ίσως φανεί σε πολλούς σκληρό απέναντι στα φιλάνθρωπα αισθήματα των πολιτικών, αλλά το μόνο που σκέφτομαι για όλο αυτό το πρωτοχρονιάτικο σόου είναι, ότι αφού εξαθλίωσαν τους ΄Ελληνες με τα παράνομα χαράτσια, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τον ευτελισμό της αξιοπρέπειας τους σπεύδουν τώρα σαν άλλοι Νέρωνες να απολαύσουν το αποτέλεσμα των πράξεών τους.

Θα προτιμούσα έναν πρωθυπουργό αλλά και όσους πολιτικούς έσπευσαν να δηλώσουν την παρουσία τους σε συσσίτια αστέγων, να κρύβονται από ντροπή για τα 3.000.000 Ελλήνων που ζουν τη φτώχεια και την ανέχεια ( με στοιχεία του 2010 το εξωφρενικό νούμερο… φανταστείτε που θα ανέβει το 2011 και 2012…) Να κρύβονται από ντροπή στα γραφεία τους και με σκυμμένο κεφάλι να σχεδιάζουν πολιτικές αξιοπρέπειας για τις στρατιές νεόπτωχων που δημιούργησαν.

Υ.Γ. Το βλέμμα του αστέγου το πρόσεξαν;;

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Στη μηχανή του χρόνου

2012-01-04T16:26:00.002+02:00

Και τι χρόνος... πικρός… Κύλησε σαν το νερό… Το νερό που γίνεται ρυάκι και ταξιδεύει μικρά κλαδάκια και τους κλέφτες που φυσάγαμε παιδιά. Το νερό που γίνεται και χείμαρρος και παρασύρει κορμούς δέντρων και αυτοκίνητα. Είναι εκπληκτικό αν σκεφτείς πόσες μορφές μπορεί να πάρει ο χρόνος που αφήνεις πίσω. Αφήνεις; Σε αφήνει; Τελοσπάντων… Οι επέτειοι είναι γιορτές. Και είναι για να κάνεις όνειρα και σχέδια. Είναι, όμως, και για αναπολήσεις και αναθεωρήσεις. Στη μηχανή του χρόνου λοιπόν, χαμένη στις σκέψεις που 12 μήνες τώρα έκανα και με βασανίζουν ακόμη. Στους φόβους που μοιράστηκα και με στοιχειώνουν ακόμη. Σε όσα με σόκαραν και εξακολουθώ να μην μπορώ να ξεπεράσω. Σε αυτά που με θύμωναν και δεν υποχώρησαν με το χρόνο, σε όσα ένιωσα και συνεχίζουν να με γρατζουνάνε. Σε εκείνα που προέβλεψα και, δυστυχώς, συνέβησαν. Και σε αυτά που προσδοκούσα και δεν επαληθεύθηκαν ποτέ. Απ΄αυτή τη γωνιά, με τη δύναμη που έχουν οι λέξεις .Μικρά ταξίδια στην ιστορία που γράφει που γράφεται, που γράφουμε, που γράφουν… Ήμασταν εκεί. Συμμετείχαμε. Προβληματιζόμασταν. Σκεφτόμασταν. Μοιραζόμασταν. Φοβόμασταν. Αναρωτιόμασταν. Διαφωνούσαμε. Θυμώναμε. Καλούσαμε. Εγκαλούσαμε. Η αγωνία για το αύριο. Η απογοήτευση. Τα αδιέξοδα. Οι προσδοκίες. Η οικονομία που καταρρέει, το πολιτικό σύστημα που γκρεμίζεται, η κοινωνία που αποσυντίθεται, η ζωή μας που αλλάζει, τα πρόσωπα που γοήτευσαν και αυτά που απογοήτευσαν. Τα μεγάλα και σπουδαία, μπερδεμένα με τα μικρά και τα ασήμαντα.
Όλα αυτά, συναισθήματα και εικόνες που άφησε πίσω του το 2011 μας εκμυστηρεύονται συμπολίτες μας, αλλά και τις προσδοκίες τους, για τον καινούργιο που πέρασε το κατώφλι.

*Λέω αντίο σε μια χρονιά που με γέμισε απογοήτευση, πίκρα και αβεβαιότητα. Είδα κεκτημένα με αγώνες και αίμα να γίνονται στάχτη, είδα πολιτική σαπίλα, ένιωσα ενοχές, αλλά νομίζω πως το 2012 θα έχει αλλαγές προς το καλύτερο και θα φέρει μέσα μας ριζικές αλλαγές. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ( Χλόη Λεριά-Νοικοκυρά)

*Προβληματισμός και απογοήτευση η τελευταία γεύση του ’11 για όσα έφερε μαζί του, σε εθνικό, τοπικό, προσωπικό επίπεδο για το καθένα μας. Εικόνες που παραπέμπουν στις μέρες κατοχής που οι νεότεροι ακούσαμε σαν θλιβερό παραμύθι… Μέρες που θα ευχόμασταν να ήταν κακό όνειρο…

Με αισιοδοξία και προσαρμογή στις νέες συνθήκες μόνο μπορούμε να πορευτούμε. Πείσμα για τους στόχους, αναθεώρηση λαθεμένων επιλογών του παρελθόντος, είναι νομίζω τα απαραίτητα συστατικά για το νέο ξεκίνημα του καθενός ξεχωριστά αλλά και της κοινωνίας συνολικά. ( Χαρούλα Γιασιράνη- Δημοτική Σύμβουλος Ρόδου,Πρόεδρος της οργάνωσης Γυναίκες Χωρίς Σύνορα)

*Απογοήτευση και λύπη γιατί η έλλειψη ποιότητας ζωής στην καθημερινότητα και ο συμβιβασμός μας έγινε κανόνας στην καθημερινή επιβίωση.
Ελπίδας και χαράς, γιατί σε μεγάλες κρίσεις έρχονται οι μεγάλες ανατροπές ….. και είμαι ζωντανός και ελπίζω. (Στέλιος Κωνσταντινίδης)

*Aγωνία για την συνεχή αρνητική αλλαγή της ζωής μας . Η εικόνα της γέννησης της κόρης μας Σεβαστής(Εύα) στις 14/1/11. Το 2012 νιώθω πιο έτοιμος να συνεχίσω να αντλώ δύναμη από την όλο και περισσότερη συλλογικότητα στους ανθρώπους. Όπως έλεγε ο ΄Αρης Αλεξάνδρου: « Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους» (Σαββής Μανώλης- Αντιδήμαρχος Δήμου Ρόδου)

*Με συναίσθημα την απαισιοδοξία και την αβεβαιότητα φεύγει το 2011. Με συγκρατημένη αισιοδοξία έρχεται το 2012. ( Κατερίνα Χαπίπη-Προφάντη)

*Ποτέ δεν μου άρεσαν οι αποχωρισμοί και οι αποχαιρετισμοί, αλλά θα αφήσω πίσω μου το 2011 καταγράφοντας μια χρονιά που το συναίσθημα της απώλειας κυριάρχησε σε όλα τα επίπεδα. Πέρα από τις μικρές κι ανώδυνες ή μεγάλες κι επώδυνες απώλειες σε προσωπικό επίπεδο, χάσαμε πολλά σαν χώρα, σαν κοινωνία, σαν εργαζόμενοι, σαν πολίτες, τόσες απώλειες που αμφιβάλω αν τις έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει απόλυτα. Χάσαμε την περηφάνια μας, την εμπιστοσύνη στους ηγέτες και το πολιτικό μας σύστημα, χάσαμε εργασιακά δικαιώματα που θεωρούσαμε κατοχυρωμένα, και κυρίως χάσαμε την πίστη μας σ’ ενα κόσμο που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τις αγορές. Κι όλα αυτά μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή που στη διάρκεια της χρονιάς, διακόπηκε μόνο από την αναλαμπή των αγανακτισμένων, τους ήχους των δακρυγόνων και τα χειροκροτήματα των βουλευτών μετά κάθε ψηφοφορία των επώδυνων και απεχθών μέτρων. Είναι τόσο θλιβερό να βλέπεις μια χώρα να σκύβει, να βλέπεις τους ανθρώπους της να τυλίγονται από το σύννεφο του φόβου! Τόσο θλιβερό, που τα δάκρυα της Έλσας Φορνέρο, της Ιταλίδας Υπουργού που πνίγηκε στους λυγμούς εξαγγέλλοντας περικοπές στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας να είναι η εικόνα με την οποία θα «εικονογραφούσα» το 2011. Αυτή είναι η εικόνα που ταιριάζει στην Ευρώπη που πιστέψαμε, στην Ευρώπη που διαψεύδει τραγικά το όραμα της δύναμης μέσα από την ένωση της. Είναι ίσως μια από τις ελάχιστες φορές που πιστεύω ότι αντίθετα από την φύση μας, ξεκινάμε μια καινούργια χρονιά χωρίς πολλές αισιόδοξες προσδοκίες αλλά με μία και μόνη: Να μην χάσουμε τίποτα άλλο, να μην αφήσουμε να μας πάρουν τίποτα πια…
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !! ( Δέσποινα Διαμαντή-Δημοσιογράφος)

*Αποχωρίζομαι το 2011με συναίσθημα λύπης για την κατάσταση της χώρας μου και προβληματισμού για τους νέους ανθρώπους και το μέλλον τους.
Προσδοκώ για το 2012 υγεία για όλο τον κόσμο και δύναμη για να αντεπεξέλθει από όλες τις δυσκολίες που έχουν προκύψει ή θα προκύψουν στο μέλλον ώστε να αντέξει να δει κάποιες πιθανόν καλύτερες μέρες. ( Αντώνης Αντωνάκης-Διευθυντής Ξενοδοχείου)

*2011. Η Χρονιά λαίλαπας, που στη διάρκεια της παρέσυρε όλα όσα πιστέψαμε, όσα αγωνισθήκαμε (και καλά και κακά),με μια λέξη, όλη την μεταπολίτευση. Άλλαξαν όλα όσα ξέραμε και πορευόμαστε χωρίς πρόγραμμα και πυξίδα.
2012.Ο φόβος του άγνωστου, και η ελπίδα του καινούργιου. Καλό κουράγιο! ( Στάμος Παπασταματίου-Αρχιτέκτονας)

*Με κυρίαρχο συναίσθημα το θυμό για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και παντού, μετράω τις ώρες που έμειναν για να τελειώσει αυτός ο σαρωτικός χρόνος.
Θέλω το 2012 σαν ένας φοίνικας να αναγεννήσει τις αντιλήψεις μας τις αξίες μας την ανθρωπιά μας και να μας οδηγήσει στο μέλλον που το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι σίγουρα θα είναι διαφορετικό! (Κατερίνα Σταματελοπούλου-Έμπορος)

*Με απέραντη θλίψη για τα όνειρα που είχα για τα παιδιά μου και το όραμα για το τόπο μου. Έχοντας συνειδητοποιήσει το όλεθρο που έφερε η γενιά μου, η “καταραμένη’ όπως την αποκαλούν πλέον γενιά του Πολυτεχνείου στην ελληνική κοινωνία. Και πολύ θυμό, γιατί όλα αυτά τα χρόνια, εγώ τους παρακολουθούσα απαθής και τους ανέχτηκα όταν έβλεπα ότι οδηγούσαν τη χώρα μου στο γκρεμό.
Με τι προσδοκίες υποδέχεσθε το 2012;
Δίχως όνειρα και με κομμένα τα φτερά. Γιατί παρά τα μαύρα χρόνια που έρχονται για το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δεν πιστευω πως μόνος μου έχω τη δύναμη να κάνω κάτι. Και το “σύστημα “ εξουσίας και διακυβέρνησης, μπορεί ακόμα και ποδηγετεί το λαό. Όμως νιώθω πως κάπου στο βάθος του χρόνου και όχι πολύ μακριά, για το Φοίνικα της Ελλάδας πλησιάζει η στιγμή του «Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι». (Δημήτρης Κούκουλας- Οικονομολόγος)

*Θλίψη... Για την Πατρίδα μας, για τους ανθρώπους της... Θλίψη και γιατί οι συμπολίτες μας εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να είναι εγκλωβισμένοι, είτε μένουν απαθείς και φοβισμένοι στην πλειονότητά τους αφήνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στο διεφθαρμένο και υποτελές πολιτικό σύστημα.
Η εικόνα με τη χειρονομία του αγάλματος της Αφροδίτης στο SPIEGEL με έθιξε βαθύτατα προσωπικά, επαγγελματικά, πατριωτικά... Μεγαλύτερη προσβολή και εξευτελισμό δε γινόταν να υποστούμε...
Εύχομαι και ελπίζω λοιπόν, το 2012 να είναι μια νέα αρχή για ΟΛΟΥΣ μας, με μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική δραστηριοποίηση. Να βρούμε το δρόμο μας - όποιον διαλέξουμε- και να τον ακολουθήσουμε, αφήνοντας πίσω τη μιζέρια, την αχρειότητα, την ανηθικότητα και την απανθρωπιά. Να εμπνευστούμε από τη γνώση της Ιστορίας μας, αλλά και να μελετήσουμε καλά το σημερινό κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι, ώστε να πατάμε γερά στα πόδια μας. Εύχομαι και ελπίζω λοιπόν, να είναι η αρχή ενός νέου νικηφόρου αγώνα για Ανεξαρτησία...
Καλή Χρονιά!!! (Μπάμπης Σταυρόπουλος – Φαρμακοποιός)

*Με την ψευδαίσθηση ότι φεύγει ένας «κακός χρόνος»
Με επιμονή και δημιουργικότητα, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, προχωρούμε μπροστά...Θα το παλέψουμε το θεριό με θάρρος και πιστεύω ότι θα πετύχουμε καλύτερες ημέρες.
ΜΑΚΑΡΙ να μην είναι χειρότερο από το.... προηγούμενο. Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία πάντα.(Αλέξανδρος Καλοκαιρινός-Διευθυντής Ξενοδοχείου)

*Το 2011 το αποχαιρετώ με ένα συναίσθημα σοκ και δέους σε φόντο Γκουέρνικα υπό την μουσική υπόκρουση ενός μακάβριου ρέκβιεμ της ανθρωπιάς παγκοσμίως.
Για το 2011 προσδοκώ ανάσταση νεκρών συνειδήσεων. Προσδοκώ να ημερέψουν τα άγρια αποικιοκρατικά μας ένστικτα για να επεκταθούμε στο χωράφι ή στην χώρα του διπλανού, για να εκμεταλλευτούμε τον μόχθο του υπαλλήλου μας ή των λαών.
Ας είναι αυτή η επέκτασή μας εσωτερική και σε βάθος κι ας προσθέσουμε και λίγη τρέλα για να διεκδικούμε την ουτοπία και για να ζωγραφίζουμε χρώμα και φως εκεί που υπάρχει γκρίζο και μιζέρια. (Μαρίνα Μαλιωτάκη- Δημ.Υπάλληλος)

*Η πρώτη φράση που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό για το 2011, είναι "στον ..αγύριστο" ! Αισθάνομαι πικρά δικαιωμένος για την ανεπάρκεια κάποιου, που είχα επισημάνει σε χρόνο ανύποπτο, δυστυχώς, τότε μόνος τοπικά, αφού αξιώθηκα να δώ πρωθυπουργό να παραιτείται στον αρχηγό της αντιπολίτευσης και μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία να καταρρέει χωρίς να ηττηθεί σε εκλογές!!!
Να αρχίσουν να γίνονται θαύματα! (Bασίλης Παπανικόλας-Δικηγόρος-πρώην Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ)

*Όλος ο θυμός που είχα το 2011 για τους περισσότερους πολιτικούς έφυγε σιγά σιγά, δεν είμαι θυμωμένος πια, δεν μπορώ να έχω πια αυτήν την πολυτέλεια , δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω με αυτά τα συναισθήματα μέσα μου, έπρεπε στην θέση τους να μπούνε άλλα συναισθήματα όπως αυτά της αλληλεγγύης, της προσφοράς. Δεν υπάρχουν περιθώρια αποτυχίας, το πιστεύω ακράδαντα ότι αν προσπαθήσουμε όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Οι Φίλοι μου με αντικρούουν με το γιατί να αγωνιζόμαστε για τους διάφορους συμπολίτες μας που αδιαφορούν για τους διπλανούς τους και παρασιτούν σε βάρος του τόπου μας. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι δεκάδες συμπολίτες μας που νοιάζονται και αγωνίζονται για μας, όπως οι αιμοδότες, οι εθελοντές σε διάφορες ομάδες. Πως θα μπορούσαμε να τους προδώσουμε αυτούς . Πιστεύω ότι αξίζει να αγωνίζεσαι για αυτούς. Μπορούμε όλοι μαζί να δώσουμε το παρών, μπορούμε όλοι μαζί να φωνάξουμε δυνατά ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ! ( Μαρτίνος Κανελλάκης-Γιατρός)

*Αυτά είναι τα τρίτα «γκρίζα» Χριστούγεννα της σύγχρονης Ελλάδας. Περισσότερο «γκρίζα» από τα περσινά, ακόμη πιο «γκρίζα» από τα προπέρσινα. Αυτό, όμως, είναι πια και το χρώμα της κοινωνίας μας. Το γκρίζο, το εθνικό μας πλέον, χρώμα. Διαλύθηκαν έννοιες ιερές: Σύνταγμα - Δικαιοσύνη - Ανθρώπινα δικαιώματα - Κράτος Πρόνοιας - Κοινωνική συνοχή. Πολεμήθηκαν αμείλικτα οι αδύνατοι και οι αδύναμοι. Κατάφεραν να δημιουργήσουν του "Άθλιους του 2011". Με θράσος, με ψέμα, με απειλή και συκοφαντία. Είναι τα τρίτα πιο γκρίζα Χριστούγεννα της σύγχρονης Ελλάδας. Πιο γκρίζα και από τις καρδιές μας, πιο γκρίζα και από τις σκέψεις αυτών που μας έφεραν στην πιο γκρίζα παραμονή Πρωτοχρονιάς της 50ετίας. Δε μου μένει τίποτα από το 2011, το δικό τους, γιατί δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να θυμάμαι όταν δεν έχει ανθρωπιά, δικαιοσύνη, συμπόνια και συμπαράσταση.

Για το 2012 δεν μπορώ προσδιορίσω τις προσδοκίες γιατί η λέξη προσδοκία βιάστηκε βάναυσα το 2011. Ελπίδα μόνο μπορώ εκφράσω και επιθυμία παράλληλα. Να ταιριάξουν, να ενωθούν και να μεγαλώσουν οι δρόμοι των απλών ανθρώπων. Να μπει ένα τέλος στο επικίνδυνο και άπληστο πολιτικό σύστημα και να περάσει από την δική του αυτοκάθαρση ή την δική αμείλικτη επιλογή. Να αποκτήσουμε ξανά αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και γνώση που δεν θα μας επιτρέψει να κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη, ατομικά και συλλογικά, ακούσια και εκούσια. Και σαν το μύθο τον παλιό, ας μην ξεχνάμε, τουλάχιστον, ότι ακόμη και από το κουτί της Πανδώρας, αφού ξεπήδησαν όλα τα κακά του κόσμου, στον πάτο ξεχασμένη ξεπρόβαλε δειλά η Ελπίδα. 2012 ευχές και ελπίδες σε όλους εσάς συνάνθρωποι, για τους "άλλους" δεν μου καίγεται πραγματικά καρφί... γιατί δεν τους βλέπω και νοιώθω συνάνθρωπους. ( Γιώργος Τριάντος- Γιατρός)

*Έφυγε το 2011, μια χρονιά που κανένας μας δεν θα πεθυμήσει. Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο που δεν κατάφερε κανείς να το λύσει. Κι ας δόθηκαν δόσεις επί δόσεων, κι ας επιβλήθηκαν φόροι επί φόρων. Και οι συνταγματικές διατάξεις τελικά χρησίμευσαν για να αιτιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Αποτέλεσμα : η πολιτική ηγεσία παραχώρησε πανηγυρικά τη θέση της σε μία άλλη κυβέρνηση, που κανείς μας δεν εξέλεξε, για να επιβάλλουν οι τεχνοκράτες (και όχι οι πολιτικοί..) και άλλα φορολογικά μέτρα που όλοι ανεξαιρέτως ξέρουμε ότι σε τίποτα δεν θα αποδώσουν. Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, που δυστυχώς εκλείπουν από το παρών γίγνεσθαι της χώρας. Αντ' αυτών, οι κατέχοντες έδρανα και θέσεις αποδείκνυαν επί 365 συναπτές μέρες περίτρανα και σε όλους μας πόσο 'λίγοι' είναι..

Το φωτογραφικό στιγμιότυπο αφιερώνεται εξαιρετικά σε εκλεγέντες (αλλά και σε μάς, τους απλούς Έλληνες ψηφοφόρους).
Για το 2012 που βρίσκεται προ των πυλών, εύχομαι απλώς "Και μη χειρότερα...!" (Γαβριήλ Χαρίτος-Δικηγόρος)

Η Δημοκρατική της Ρόδου 1.1.2012

Τα πτερόεντα δώρα

2012-01-01T19:25:00.003+02:00

Πρώτη μέρα του Χρόνου.

Πρώτο ποστ και μου πήρε ώρα πολύ να βρω τι να είναι αυτό το...πρώτο.

Πείτε με απαισιόδοξη, πείτε με ψυχοπλακωτική, αλλά δεν βρήκα τί-πο-τε στο χαρουμενό του.Ο λαμπερός ήλιος που ανέτειλε μαζί με την καινούργια χρονιά παραπλανεί...Την ψύχρα του ο καιρός την έχει.

Ο παντός είδους καιρός...

Τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να εκφράσει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τις δικές μου σκέψεις από "Τα  πτερόεντα δώρα".

Ο 'Αγγελος της Πόλης που όλοι επίπλαστα περιχαρείς περιμέναμε,ήρθε,είδε και "επανήλθεν εις τας ουρανίας αψίδας...

' Ισως του χρόνου σταθούμε πιο τυχεροί και του σχηματίσουμε ένα "χώρο" στο οποίο θα χωρούν οι ξεχασμένες για τους περισσότερους αξίες για να "εύρει παρηγορίαν".

Παπαδιαμάντης λοιπόν το πρώτο ποστ του χρόνου.' Ετσι κι αλλοιώς ο Παπαδιαμάντης πάντα ήταν "κρυμμένος",ανάμεσα στα δώρα,κάτω από το στολισμένο δέντρο σ'εκείνα τα Πρωτοχρονιάτικα πρωϊνά της παιδικής αθωότητας...

Και είναι σαν ν' ακούω το φίλο μου τον Odin "Πολύ βαρύ βρε παιδί μου...Βρες κάτι πιο αλέγρο...".

Δώστε μου συντεταγμένες και θα το βρω...Και μόλις "το'χω" υπόσχομαι να μην ψυχοπλακώσω ποτέ κανέναν πρωτοχρονιάτικο!

Καλή Δύναμη φίλοι μου, αυτή τη νέα Χρονιά!

"Ξένος του κόσμου και της σαρκός κατήλθεν την παραμονήν από τα ύψη συστείλας τας πτέρυγας, όπως τας κρύπτει θείος άγγελος. Έφερε δώρα από τα άνω βασίλεια, δια να φιλεύση τους κατοίκους της πρωτευούσης. Ήτον ο καλός άγγελος της πόλεως.
Εκράτει εις την χείραν εν άστρον και επί του στέρνου του έπαλλε ζωή και δύναμις και από το στόμα του εξήρχετο πνοή θείας γαλήνης. Τα τρία ταύτα δώρα ήθελε να μεταδώση εις όλους όσοι προθύμως τα δέχονται.
Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής, ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσι λέξεις εις άγνωστον γλώσσαν. Ο Άγγελος επήρε τα τρία ουράνια δώρα του και έφυγε τρέχων εκείθεν.
Επήγεν εις την καλύβαν πτωχού ανθρώπου. Ο ανήρ έλειπεν όλην την ημέραν εις την ταβέρναν. Η γυνή επροσπάθει ν’ αποκοιμήση με ολίγον ξηρόν άρτον τα πέντε τέκνα, βλασφημούσα άμα την ώραν που είχεν υπανδρευθή. Τα μεσάνυχτα επέστρεψεν ο σύζυγός της• αυτή τον έβρισε νευρική, με φωνήν οξείαν, εκείνος την έδειρε με την ράβδον την οζώδη και μετ’ ολίγον οι δύο επλάγιασαν, χωρίς να κάμουν την προσευχήν των και ήρχισαν να ροχαλίζουν με βαρείς τόνους. Έφυγεν εκείθεν ο Άγγελος.
Ανέβη εις μέγα κτήριον, πλουσίως φωτισμένον. Ήσαν εκεί πολλά δωμάτια με τραπέζας κι επάνω των έκυπτον άνθρωποι, μετρούντες αδιακόπως χρήματα, παίζοντες με χαρτιά. Ωχροί και δυστυχείς, όλη η ψυχή των ήτο συγκεντρωμένη εις την ασχολίαν ταύτην. Ο Άγγελος εκάλυψε το πρόσωπον με τας πτέρυγάς του, δια να μην βλέπη, κι έφυγε δρομαίος.
Εις τον δρόμον συνήντησε πολλούς ανθρώπους, άλλους εξερχομένους από τα καπηλεία, οινοβαρείς και άλλους κατερχομένους από τα χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινάς είδε ν’ ασχημονούν και τινάς ήκουσε να βλασφημούν τον Άη-Βασίλην ως πταίστην. Ο Άγγελος εκάλυψε με τας πτέρυγάς του τα ώτα, δια να μην ακούη, και αντιπαρήλθεν.
Υπέφωσκεν ήδη η πρωία της πρωτοχρονιάς και ο Άγγελος, δια να παρηγορηθή, εισήλθεν εις την εκκλησίαν. Αμέσως πλησίον εις τας θύρας είδεν ανθρώπους να μετρούν νομίσματα, μόνον πως δεν είχον παιγνιόχαρτα εις τας χείρας και εις το βάθος αντίκρυσεν ένα άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διαφόρους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά, άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς: Τον Δεσπότην και αρχιερέα!

Ο Άγγελος δεν εύρε παρηγορίαν. 

Επήρε τα πτερόεντα δώρά του – το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τας συνειδήσεις, την αύραν, την ικανήν να δροσίζη τας ψυχάς και την ζωήν, την πλασμένην δια να πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέρυγας και επανήλθεν εις τας ουρανίας αψίδας."

Ο κόσμος πια δεν είναι μαγικός...

2011-12-26T10:13:00.000+02:00

“Ο κόσμος πια δεν είναι μαγικός... και τα Χριστούγεννα, μια οργανωμένη μηχανή…

Έτσι ο Χριστός γεννιέται σιωπηρώς.

Κανείς δεν τον αναζητά, κανείς δεν τον εσκέφτεται κι έρχεται μόνος σιωπηλός για να πεθάνει μόνος… κι αυτό τ’ αστέρι της βηθλεέμ, τι θέλει πάλι κι ήρθε ετούτη τη χρονιά…

Α! τα Χριστούγεννα, δεν είναι φέτος ούτε για τα παιδιά.

Άλλωστε απέκτησαν και αυτά, χάρις στην βιομηχανικήν ανάπτυξη, μιαν εντελώς προσωπική μυθολογία που απέχει χιλιάδες μέτρα από τη μυθολογία της γέννησης του Χριστού…

Η σιωπηλή αυτή γέννηση, μέσα στον άσχετο και θορυβούντα κόσμο μας, φαντάζει ακόμα πιο ιερή και πιο σημαδιακή, από την γραφική των τυπικών χριστιανών, που εννοούν να βλέπουν τον Χριστό, Θεό απ’ τη γέννησή του, εξ αρχής, κι όχι μετά, στον θάνατο, στο τέλος, στην κατάληξή του".

(Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 1979. Από “Τα Σχόλια του Τρίτου”

Ο υπερθετικός βαθμός

2011-12-24T08:56:00.000+02:00

Mε έχει τρομάξει φέτος ο υπερθετικός βαθμός. Περισσότερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, περισσότερη απόγνωση, περισσότερος φόβος για το αύριο, περισσότερη φιλανθρωπία. ‘

Εχω τρομάξει με το βομβαρδισμό φιλανθρωπίας. Αυτής της εποχιακής που τάχθηκε φέτος να υπηρετήσει το πνεύμα των Χριστουγέννων και οι τρόποι που έχουν επιλεγεί έχουν βάλε στόχο να δολοφονήσουν την σκέψη της πραγματικής αλληλεγγύης.

Και για να εξηγούμαι. Είμαι της άποψης ότι ουδείς μπορεί να δικάσει τις προθέσεις κανενός. Ότι το καλό μπορεί να επιτευχθεί από όλους τους απλούς ανώνυμους, όσο και από κυρίες που επιδεικνύουν τις ακριβές τουαλέτες τους σε φιλανθρωπικά γκαλά, μέχρι και από κοινωνικά παντοπωλεία ως επίδειξη ευαισθησίας μετά αναλόγων φωτογραφικών ντοκουμέντων προς μελλοντική χρήση .

Είμαι της άποψης ότι το να προσφέρεις σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, είναι πολύ καλό. Το να δημιουργήσεις όμως τις προϋποθέσεις οι άνθρωποι αυτοί να ζουν με αξιοπρέπεια και να μην χρειάζονται βοήθειά σου, είναι ακόμα καλύτερο!

Η φιλανθρωπία, όπως όλα στην ζωή, έχουν το savoir faire τους. Αλλιώς κρύβει περισσότερες αμαρτίες από τις αρετές που κρύβει το πραγματικά στοργικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.

Και το κρίσιμο ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι, αν τέτοιες κινήσεις έχουν μακρινό χρονικό ορίζοντα.

Τι θα γίνει μετά τις γιορτές; Οι πολιτικές επιλογές που έχουν οδηγήσει συμπολίτες μας στα κοινωνικά παντοπωλεία και εμάς στην φιλανθρωπία θα εκλείψουν;

Οι λύσεις που θα πρέπει να αναζητηθούν θα πρέπει να είναι και συστηματική και μακροπρόθεσμη. Θα πρέπει να υπάρξει από τους αρμόδιους της πρόνοιας, δηλαδή από το κράτος.

Η φιλανθρωπία και φιλευσπλαχνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποκαταστήσει τις δομές μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Οι ανάγκες των κατοίκων αυτής της χώρας αλλάζουν και αυτές οι νέες ανάγκες πρέπει να ικανοποιηθούν με προγράμματα, όχι ανάλογα με τα κέφια των περαστικών.

Και να καταλάβουμε όλοι ότι η ωιλανθρωπία δεν προτείνεται ως αποκλειστική δίοδος για κοινωνική δράση. Δεν είναι μόδα και «must» να κυκλοφορούμε με μια σακούλα γεμάτη μακαρόνια και γάλα στο δρόμο ούτε «in» η παρουσία μας στα bazaar και στις εκκλήσεις εθελοντών.

Οι οποίοι εθελοντές γνωρίζουν ότι φιλανθρωπία δεν είναι απαραίτητα να δίνεις από αυτά που έχεις, αλλά από αυτό που είσαι. Οι οποίοι γνωρίζουν , ότι η φιλανθρωπία, όταν δεν συνοδεύεται από αθόρυβη πραότητα μπορεί να πληγώσει… Σε υπερθετικό βαθμό. Ειδικά η εποχιακή φιλανθρωπία που στοχεύει πιο πολύ στο να υπηρετήσει το πνεύμα των Χριστουγέννων και θέτει λιγότερο στο κέντρο της σκέψης την πραγματική αλληλεγγύη.

Και όπως έγραφε σε ένα θαυμάσιο κείμενό του στο διαδίκτυο για το θέμα ο Δημήτρης Κούκουλας:

«Πιστεύω μόνο στην αλληλεγγύη. Η φιλανθρωπία είναι κάθετη και έτσι είναι ταπεινωτική. Πηγαίνει από την κορυφή στο κατώτατο σημείο. Δεν αμφισβητεί τίποτα και συνήθως προέρχεται από αυτούς που δημιουργούν ή συντηρούν μια κοινωνική κατάσταση φτώχειας, χρησιμοποιώντας την για να απαλύνουν ευθύνες και να εξασφαλίζουν την κοινωνική ανοχή στα πεπραγμένα τους. Ενώ η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλο και μαθαίνει από τον άλλο. Στηρίζεται στους ανθρώπους και στην αντίστασή τους στην κοινωνική αδικία… Δημιουργώντας στο νησί μας ένα πραγματικό κίνημα αλληλεγγύης, που θα σταθεί απέναντι στη φιλανθρωπία που προβάλλουν σήμερα οι συστημικές δυνάμεις. Γιατί τα δίκτυα αλληλεγγύης θέλουν έναν κόσμο πιο δίκαιο, ανθρώπινο, δημιουργικό και παραγωγικό, με ευκαιρίες απασχόλησης για προσπορισμό εισοδήματος και αυτό είναι που προσπαθούν να την κάνουν πράξη και τρόπο ζωής»
"H Δημοκρατική της Ρόδου" 24.12.2011

Οι ιθαγενείς

2011-12-23T08:19:00.002+02:00

Σε όλο τον έντυπο και διαδικτυακό τύπο, ήταν χθες πρωτοσέλιδο τα του Νοσοκομείου της Ρόδου, με σχόλια όπως: «Και για όσους δεν κατάλαβαν το νοσοκομείο Ρόδου ουσιαστικά κλείνει, χωρίς τακτικές εισαγωγές και χωρίς τακτικά χειρουργεία το νοσοκομείο της πιο τουριστικής περιοχής της Ελλάδας υποβαθμίζεται σε μεγάλο Κέντρο Υγείας κι όλα αυτά στη βιτρίνα της Ελλάδας, φανταστείτε τι περιμένει εμάς τους υπόλοιπους.»

H αλήθεια είναι, ότι ποτέ δεν με αντιπροσώπευαν σχόλια για ότι στραβό, να προτάσσεται πάντα ως επιχείρημα το τι θα πουν οι τουρίστες. Τι θα πουν οι τουρίστες με τα σκουπίδια, τι θα πουν οι τουρίστες για τον δρόμο που χάσκει ακόμη άφτιαχτος, τι θα πουν οι τουρίστες για το νοσοκομείο… Λες και το νησί είναι ακατοίκητο τον υπόλοιπο χρόνο. Μπορούν οι κάτοικοι στ’ Αφάντου να πνίγονται στην πρώτη βροχή, όλοι μαζί να πνιγόμαστε στο σκουπίδι και να πεθαίνουμε ησύχως, όταν, όχι νοσοκομείο δεν υπάρχει, όχι γιατρός στα μικρότερα νησιά, αλλά ούτε καράβι .

Έχω την αίσθηση, ότι ένα τέτοιο σκεπτικό δεν προσφέρει στον τουρισμό. Ιθαγενείς εξαθλιωμένοι και κρυμμένοι πίσω από την βιτρίνα του τουρισμού τον υπόλοιπο χρόνο, δεν είναι σε θέση να προσφέρουν στο τουριστικό προϊόν, έτσι όπως αρμόζει σε μια πολιτισμένη χώρα αλλά και σε ένα νησί με την αίγλη και την ιστορία που φέρνει πίσω του.
Το επίπεδο ζωής και η ευημερία των πολιτών ενός τόπου, είναι και ο δείκτης πολιτισμού και του τόπου και της χώρας αλλά και επιτυχίας για όλα τα υπόλοιπα του τουριστικού προϊόντος

Και τέλος πάντων οι πράκτορες και οι αρμόδιοι, ας μη γελιόμαστε… έχουν τρόπο να τακτοποιήσουν το θέμα και να μην υπάρξει πρόβλημα με τους τουρίστες. Ιδιωτικοποίηση της Υγείας που λέγαμε (κι ονόματα δε λέμε…).
Το θέμα είναι τι γίνεται όταν ο ιθαγενής δεν έχει χρήματα να στραφεί κατά ‘κει ; Ούτε καν να πάρει το αεροπλάνο να πάει αλλού για θέμα υγείας;

ΣΗΜ: Από το λεξικό η λέξη
ιθαγενής αρσενικό ή θηλυκό
αυτός/αυτή που γεννήθηκε σε μια χώρα, σε αντίθεση με τους αποίκους της
Συνώνυμο : ντόπιος
' Ισως κάποιοι ονειρεύονται ιθαγενείς της φωτογραφίας ...

" H Δημοκρατική της Ρόδου"

Η Ενδεκάτη Εντολή

2011-12-21T08:53:00.002+02:00

«Καταλαβαίνω απόλυτα τον θυμό των Γερμανών. Οταν κάποιος δανείζεται συνέχεια και δεν τα επιστρέφει, είναι λογικό ο άλλος να εκνευρίζεται. Εχω μάθει να εργάζομαι έντιμα. Τίποτε δεν χαρίζεται… Συμφωνώ απόλυτα με τη στάση της Ανγκελα Μέρκελ».

Είπε η κυρία Μούσχουρη, μεταξύ άλλων σχολίων. Δεν θέλω να σχολιάσω, γιατί δεν διάβασα το κείμενο της «Die Welt», για το οποίο πολλοί μιλούν για λάθος μετάφραση και υπερβολές του δημοσιογράφου και γιατί θεωρώ ότι σε αυτή την τραγικά δύσκολη για την πατρίδα εποχή, όποιος καλείται να μιλήσει δημοσίως, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός ως προς το τι λέει για τους συνέλληνες. Εκτός αν δεν αισθάνεται ένας από εμάς…

Ας τραγουδήσουμε λοιπόν Γκάτσο .

Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Γκάτσος όταν έγραφε για «την ενδεκάτη εντολή που 'ν' ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι… Την ενδεκάτη εντολή την ξέρουν μόνο οι τρελοί κι όλοι της γης οι σκλάβοι» .

Η κυρία Μούσχουρη που τραγούδησε αυτό το τραγούδι, σε μια παλιά συνεντευξή της (17/3/2006) ερωτώμενη ποια θα μπορούσε να είναι η ενδεκάτη εντολή απάντησε : «Νομίζω ότι η ενδέκατη εντολή είναι η συνείδηση του ανθρώπου. Αν σέβεσαι τις ελευθερίες του άλλου… Είναι κάπως αυτογνωσία η ενδέκατη εντολή…»

Ελευθερία… αυτογνωσία, (έστω και... κάπως). Δεν είναι άσχημη η προσέγγιση της κυρίας Μούσχουρη…Στην πράξη πάντα κολλάει το πράγμα...
"Ρίξ' ένα βλέμμα σιωπηλό
στον κόσμο τον αμαρτωλό
και δες η γη πως καίει.
Και με το χέρι στην καρδιά
αν δε σ' αγγίξει η πυρκαγιά,
ψάξε να βρεις ποιος φταίει..."

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"18/12/2011

Κανείς μόνος του!

2011-12-15T17:07:00.002+02:00

΄Εκκληση αγάπης και προσφοράς:

"Οι Εθελοντές Ρόδου, συγκεντρώνουν τρόφιμα για οικογένειες που βρίσκονται σε δύσκολη θέση.

Ζητήσαμε από καθηγητές και δασκάλους να μας υποδείξουν οικογένειες μαθητών που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη.

Διαλέξαμε αυτόν τον τρόπο γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ντρέπονται να γραφούν στις λίστες του Δημοτικού Οργανισμού Πρόνοιας ή στο Κοινωνικό Παντοπωλείο.

Έτσι, όποιος πιστεύει, ότι μπορεί να μοιραστεί αυτά τα Χριστούγεννα κάποια τρόφιμα από αυτά που θα αγοράσει αυτές τις ημέρες για το γιορτινό τραπέζι, με κάποιους ανθρώπους που πιθανόν δεν θα γνωρίσει ποτέ, αλλά που θα τους δώσει την χαρά ,ότι κάποιος τους σκέφτηκε, τότε ας φέρει μακαρόνια, όσπρια, ζάχαρη, γάλα (κονσέρβα), καφέ και γενικά ξηρά τροφή στην αποθήκη μας.

Επίσης εάν υπάρχουν:

ΡΟΥΧΑ

για νεογέννητα, και για αγοράκια 11 και 14 μηνών 7 και 9 ετών καθώς και για κορίτσια 7-8-10 ετών

ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

για αγόρια νούμερο 23-24, 34-35-36 και για κοριτσάκι 10 ετών 38-39 νούμερο

Χρειαζόμαστε ακόμη, πάνες extra large, σεντόνια και πετσέτες για νεαρό 20 ετών, που δυστυχώς είναι σχεδόν κατάκοιτος.

( Παρακαλούμε, τα ρούχα ή παπούτσια να είναι σε καλή κατάσταση και καθαρά.)

Αν είναι δυνατόν μέχρι 17 Δεκεμβρίου για να μπορέσουμε να τα ταξινομήσουμε και να τα μοιράσουμε.

Η διεύθυνση της αποθήκης είναι :Χρ.Τσιγάντε 3 ( δεξιά στην ΕΚΟ) και το τηλέφωνο 22410 34944, όπου ακούραστοι οι εθελοντές μας περιμένουν, γι' αυτή την προσφορά αγάπης. Επίσης μας προτρέπουν να προτιμήσουμε ελληνικά προϊόντα, μη ξεχνώντας και την γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Ελληνικά προϊόντα λοιπόν να στηρίξουμε και την οικονομία μας.Εύκολα θα τα αναγνωρίσουμε. Είναι όσα ξεκινούν με το bar code 520.

Ας ανταποκριθούμε σ' αυτή την έκκληση αγάπης. Το δικό μας στοίχημα γι' αυτές τις γιορτές και για την χρονιά που έρχεται είναι : " Kανείς μόνος του στην κρίση"

ΣΗΜ: Ενδιαφέρον έχει η τοποθέτηση του κ.Μαρτίνου Κανελλάκη, σχετική με το θέμα:

«Δυστυχώς όσο μπαίνουμε πιο βαθιά μέσα στην κοινωνία διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΏΣΕΙΣ ανθρώπων οι οποίοι έχουν μεγάλη ανάγκη. Τα περιστατικά αυτά μας τα έχουν αναφέρει καθηγητές, οι οποίοι γνωρίζουν από πολύ κοντά το πρόβλημα των μαθητών τους. Οι οικογένειες αυτές δεν είναι γραμμένες ούτε στο κοινωνικό παντοπωλείο ούτε στον Δημοτικό οργανισμό Πρόνοιας και είναι άγνωστες στις ομάδες που ασχολούνται με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει όλοι οι φορείς να εξετάσουν και να βρούν μια λύση. Η περιχαράκωση που βλέπω να γίνεται τελευταία σε πολλούς συλλόγους που συγκεντρώνουν τρόφιμα, ώστε να έχουν την αποκλειστικότητα , μου προκαλεί απίστευτη αηδία και λυπάμαι που ζω στον ίδιο τόπο με αυτούς. Τα πεινασμένα στομάχια δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε ονόματα ούτε θρησκεία ειναι απλώς ΑΔΕΙΑ ! που ασχολούνται με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει όλοι οι φορείς να εξετάσουν και να βρουν μια λύση. Η περιχαράκωση που βλέπω να γίνεται τελευταία σε πολλούς συλλόγους που συγκεντρώνουν τρόφιμα, ώστε να έχουν την αποκλειστικότητα , μου προκαλεί απίστευτη αηδία και λυπάμαι που ζω στον ίδιο τόπο με αυτούς. Τα πεινασμένα στομάχια δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε ονόματα ούτε θρησκεία είναι απλώς ΑΔΕΙΑ ! »

" H Δημοκρατική της Ρόδου" 15/12/2011

Δήθεν πόλεις, δήθεν τοπικών αρχόντων

2011-12-10T19:08:00.002+02:00

Οικία Ακάβι - Χτίστηκε το 1894, παραχωρήθηκε το 1935, ανακηρύχθηκε διατηρητέο το 1981

Το απύθμενο χρέος των µεγάλων δήμων είναι ένα μέρος του προβλήματος. Το άλλο, ίσως και το πιο ουσιαστικό, είναι ότι καταφέραμε να έχουμε δήμους πνιγμένους στα χρέη και να µην έχουμε πόλεις. Ή, µάλλον, να έχουμε πόλεις πνιγμένες στα σκουπίδια χωρίς πεζοδρόμια για να περπατήσεις, που σε ταπεινώνουν σε κάθε σου βήμα, πόλεις απάνθρωπες, πόλεις που καταρρακώνουν την αξιοπρέπειά σου. ∆ήθεν πόλεις.

Η εξίσωση µοιάζει µαγική: οι δήμοι μετατράπηκαν σε ποταμούς πιστώσεων τα χρόνια της μεγάλης καταστροφής. Τον καιρό της αντιπαροχής, ο Τσαρούχης έλεγε πως µας συμφέρει περισσότερο να πληρώνουμε τους εργολάβους για να µη χτίζουν. Οι δήμοι των µεγάλων πόλεων τον πήραν κατά γράμμα: πληρώνονταν για να µην κάνουν τίποτε, καταβρόχθιζαν εκατομμύρια για να παρακολουθούν την καταστροφή.

Ξέρουμε πως τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά αν οι δήμοι ήταν βουτηγμένοι στα χρέη µεν, αλλά είχαμε πόλεις για να ζήσουμε δε. Και ο Περικλής έριξε έξω την Αθήνα, πλην όμως έχτισε τον Παρθενώνα.

Φταίει η ανικανότητα των δηµοτικών της αρχόντων; Φταίει η κοινωνία των πελατών; Φταίει το... περίφηµο σύστηµα (ο Θεός να το κάνει σύστηµα); Φταίει ο καπιταλισµός; Φταίνε τα µονοπώλια; Ελα ντε! Ποιος να φταίει;

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές, οι θλιβερές φωτογραφίες που πήρε το μάτι μου στο http://oikologicarodiaka.wordpress.com/ ιστορικών μνημείων και κτιρίων που καταρρέουν, παράλληλα με το χθεσινό δημοσίευμα της «δ» για δημοτικά ακίνητα που πρόκειται να βγουν στο σφυρί.

Οινοποιείο C.A.I.R. (Compagnia Agricola Industriale Rodi) ιδρύθηκε το 1928

Κτίρια και ιστορικά μνημεία, αφάνταστης ομορφιάς και σημεία αναφοράς της ιστορίας, του πολιτισμού και της πολιτιστικής μας ταυτότητας.

Από αυτούς τους πακτωλούς χρημάτων που έρρευσαν τόσα χρόνια, δεν βρήκαν θέση κάποια ευρώ, ούτε τα ελάχιστα να γίνουν σε κτίρια που ανήκουν στον Δήμο ή στην Περιφέρεια.

Παλιό Γηροκομείο - Το αίσχος σε κοινή θέα

Όχι μόνο για το αυτονόητο της στέγασης υπηρεσιών τους αντί να πληρώνουν ενοίκια, όχι μόνο για το απαραίτητο της διατήρησης της ταυτότητας του τόπου και της ιστορικής και πολιτιστικής μνήμης των κατοίκων του, αλλά ως δυνατό «εργαλείο» για την προώθηση του τουριστικού προϊόντος για το οποίο όλοι κόπτονται, χαμένοι σε αμπελοφιλοσοφίες εναλλακτικές. Επί χάρτου πάντα και δη σε δύσκολους καιρούς.

Και δυστυχώς γι’ αυτούς και ακόμη δυστυχέστερα για μας, θάλασσα και ήλιο «πουλάνε» κι αλλού…

Εθνικό Θέατρο «Teatro Puccini» έργο άγνωστου Ιταλού αρχιτέκτονα, χτίστηκε το 1938

Υ.Γ. Τι θλιβερό αλήθεια να διαβάζεις, ότι θα μισθωθεί το Ενικό Θέατρο σε ιδιώτη αλλά με ρήτρα στο συμβόλαιο, ότι οι κάτοικοι του νησιού θα μπορούν κάποιες ημέρες να έχουν ελεύθερη είσοδο σε συγκεκριμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις. ...

Οι κάτοικοι του νησιού σας ευγνωμονούν κύριοι και νυν και πρώην που θα έχουν την τύχη αυτή στην κληρονομιά τους.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Ένα καλό κι ένα κακό

2011-12-09T20:34:00.000+02:00

Σημαντική αύξηση φαίνεται να παρουσιάζει ο πληθυσμός των ελαφιών που ζουν στη Ρόδο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από έρευνα που εκπονείται από την Διεύθυνση Δασών Δωδεκανήσου, στο νησί μας ζουν πλέον 1500 ελάφια.

Καλό ή κακό είναι αυτό; Καλό θα πει κάποιος.

Ναι, αρκεί η έρευνα αυτή όπως και άλλες που έχουν γίνει, να ευαισθητοποιήσει και τους αντίστοιχους φορείς για την προστασία τους. Και σημαντική κίνηση για την προστασία τους, είναι ο χαρακτηρισμός τους ως «άγρια ζώα» και οι αποζημιώσεις των αγροτών από ζημιές που προκαλούν.

Από το 2005 μια άλλη μακροχρόνια έρευνα για τα ελάφια, από το ζωολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγκεκριμένα το κομμάτι που αφορά τις καταστροφές στις καλλιέργειες έχει σταλεί αρμοδίως για να μπορέσουν οι αγρότες να αποζημιωθούν από τον ΕΛΓΑ. Οι αποζημιώσεις βέβαια ποτέ από τον 2005 δεν δόθηκαν στους αγρότες.

Και εννοείται, ότι η αποζημίωση αγροτών ή η όποια μέριμνα θα πρέπει να ληφθεί από τις καταστροφές αυτού του είδους, είναι ένα από τα μέτρα προστασίας των ελαφιών. Αυτονόητο, πως αν δεν προστατευθούν οι αγρότες, δεν θα είναι και οι καλύτεροι σύμμαχοι για την προστασία των ελαφιών...

Με δεδομένες τις χρόνιες παθογένειες σε ότι λέγεται πρόληψη και προστασία του φυσικού μας πλούτου, συν την άσχημη οικονομική συγκυρία, η προστασία αυτών των πανέμορφων ζώων εναπόκειται στην ευαισθησία όλων μας και κυρίως των ανθρώπων που τους… επισκέπτονται για τροφή.

Ελπίζοντας, ότι δεν θα δούμε ελάφια με «θηλιές» ή δημοσιεύματα και φωτογραφίες σαν αυτό με την πυροβολημένη φώκια γιατί έκανε ζημιές…

Ας σκεφτούμε ποιος είναι αυτός που έχει περισσότερο εισβάλλει στη ζωή τους, καίγοντας, χτίζοντας, αποψιλώνοντας τα δάση που ονειρεύονται. Το σπίτι τους…

Οι φωτογραφίες είναι του Μανώλη Σαρρή

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Η ατζέντα της αισιοδοξίας των πολιτών

2011-12-07T10:49:00.000+02:00

"Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι" είπε στην κυβερνητική επιτροπή ο κ. Λουκάς Παπαδήμος. Για ποιο πράγμα; Μα για τις διαπραγματεύσεις εν όψει τις Συνόδου Κορυφής." Έχουμε τις δικές μας θέσεις" είπε ο πρωθυπουργός. Στις οποίες θέσεις να υποθέσω, έχουν συμπεριλάβει τα παρακάτω ως προϋποθέσεις συζήτησης και προγραμματισμού που μπορεί να αποπνεύσουν αισιοδοξία στους πολίτες:

*Τις εκατοντάδες οικογένειες καθημερινά, που ζουν με το άγχος μην τους κόψουν το ρεύμα, γιατί δεν έχουν να πληρώσουν το χαράτσι.

*Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού που δεν έχει στάλα πετρέλαιο στη δεξαμενή και ούτε ευρώ στη τσέπη.

*Τους κοντά 1.000.000 συμπολίτες μας που είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα το ΟΑΕΔ και περιμένουν ώρες στις ατέλειωτες ουρές για το εξευτελιστικό επίδομα των 461 ευρώ.

*Τις 500.000 οικογένειες που δεν έχουν ούτε ΕΝΑΝ εργαζόμενο.

*Κάποιους συνανθρώπους μας που περιμένουν το κλείσιμο της λαϊκής για να μαζέψου ότι σάπιο έχουν πετάξει από τους πάγκους.

*Τους συνανθρώπους μας νεόπτωχους, τους γέροντες που συνωστίζονται στα συσσίτια για ένα πιάτο φαί.

*Τους συνανθρώπους μας που πηγαίνουν στα εθελοντικά ιατρεία και στους Γιατρούς του Κόσμου ( όπου υπάρχουν) για να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας ή να κάνουν εμβόλια στα παιδιά τους γιατί ΔΕΝ έχουν ούτε τα 5 ευρώ που χρειάζεται για το δημόσιο νοσοκομείο.

*Τους μέχρι χθες αξιοπρεπείς νοικοκυραίους συνανθρώπους μας, σύγχρονοι άθλιοι πια, που καταφεύγουν στα δημόσια νοσοκομεία και δηλώνουν ασθενείς ώστε να βρουν λίγη ζεστασιά και ένα πιάτο φαΐ έστω και για ένα βράδυ.

*Τους εκατοντάδες γονείς που προσφεύγουν στα ιδρύματα και στους εισαγγελείς ανηλίκων και ζητούν να αφήσουν τα παιδιά τους γιατί δεν μπορούν να τους προσφέρουν ούτε τα βασικά. ( Εάν παρακολουθεί ΜΜΕ ο κ.Παπαδήμος θα είδε χιλιάδες ρεπορτάζ ότι μόνο στα Παιδικά Χωριά SOS αυξήθηκαν κατά 90% οι αιτήσεις στην Αττική και 50% στην περιφέρεια. Και θα έχει διαβάσει, αναντριχιαστικές περιγραφές εισαγγελέων πως Ελληνες γονείς εκλιπαρούν την Εισαγγελία Ανηλίκων να στείλει τα παιδιά τους σε ίδρυμα γιατί δεν έχουν ούτε για γάλα.)

*Τα σχολεία, που καθ’ ομολογία της υπουργού της κυβερνησής του, βρίσκονται σε επίπεδο καιρού μεσοπολέμου, χωρίς βιβλία, θέρμανση και με λιποθυμικά κρούσματα παιδιών από κακή διατροφή.

Καλές οι «μάχες» για να πεισθούν οι εταίροι μας ότι οι΄Ελληνες θα πληρώσουν τα δις της κάθε δόσης, αλλά πιστεύω ότι ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε η 48μελής κυβέρνησή του έχει την παραμικρή ιδέα τι είναι όλα τα παραπάνω.
Διαφορετικά οι μάχες θα δίνονταν αυτός ο χειμώνας να είναι έστω λίγο καλύτερος, έστω λίγο πιο ζεστός.

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Εσείς κύριε Περιφερειάρχα;

2011-12-06T15:13:00.000+02:00

Οι Περιφερειάρχες, στο πρόσφατο ταξίδι τους στις Βρυξέλλες, μεταξύ άλλων συνάντησαν και τον κ. Ράιχενμπαχ, ο οποίος μάθαμε ότι : « Κατόπιν της επιθυμίας τους για τεχνική βοήθεια και συμβουλευτική υποστήριξη για την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων για έργα στις περιφέρειες τους, ο κ. Ράιχενμπαχ δεσμεύτηκε να εξετάσει πώς αυτή η τεχνική βοήθεια μπορεί να παρασχεθεί στην πράξη» .

Και εάν αυτό δεν είναι ομολογία αποτυχίας, ανθρώπων εκ των οποίων οι περισσότεροι βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης χρόνια, τότε τι είναι;

Αλήθεια κ. Περιφερειάρχα, εσείς συμφωνείτε με τον κ. Γ. Χατζημαρκάκη, ο οποίος απευθυνόμενος προς τον κ. Ράιχενμπαχ είπε: «Πόσα άτομα θα μπορούσατε να στείλετε στην Ελλάδα στις περιφέρειες ώστε να βοηθήσουν στην υλοποίηση των επενδύσεων;»

Εσείς τι απαντάτε κ. Περιφερειάρχα στο ερώτημα του κ. Χατζημαρκάκη : «εσείς δέχεστε να έρθουν ξένοι τεχνοκράτες στις περιφέρειές σας; Το θέλουν οι ψηφοφόροι σας;»

Δέχεσθε; Και βέβαια το ερώτημα δεν είναι εάν δέχονται οι ψηφοφόροι σας, αλλά όλοι οι πολίτες, τους οποίους αυτή την στιγμή υπηρετείτε.

Η βιτρίνα

2011-12-04T18:44:00.001+02:00

Με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, και δια στόματος κ. Καμίνη «θα φωτίσουμε καταστήματα, βιτρίνες που είναι άδειες, ακόμη και καταστήματα που έχουν κλείσει, σε συνεργασία με τους φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών, και θα υπάρξει και βράβευση».

Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας το έργο.

Τα ένα σενάριο είναι :Μια, όχι μακρινή, εποχή όπου στους δρόμους της πόλης θα στήνονται σκηνικά ευτυχίας, ευημερίας και ανάπτυξης, για τα μάτια των τουριστών που θα επιλέγουν τη φτωχευμένη, δηλαδή φτηνή, Ελλάδα για τις διακοπές τους, και πίσω από αυτά εμείς θα ζούμε μέσα στην εξαθλίωση.

Για τις ημέρες των Χριστουγέννων, θα ντυνόμαστε χαρούμενοι καταναλωτές, θα χαζεύουμε τις βιτρίνες των μαγαζιών γκαλερί ( το λουκέτο θα το κρύβει ένα εικαστικό γκι) κάποιοι άστεγοι θα είναι ντυμένοι Αϊ Βασίληδες και κάποιοι άλλοι ντυμένοι με ακριβά ρούχα, θα είναι το εσωτερικό των καταστημάτων και θα κοιτάνε τα έργα με ένα ποτό στο χέρι, ώστε να είναι ακόμα πιο ρεαλιστική η κατάσταση και να διαφυλαχτεί η γιορτινή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων.

Εχω, θα μου πείτε, μεγάλη φαντασία... Μπορεί.

Ο δήμος πάλι και οι λοιποί αρμόδιοι έχουν υποχρέωση να βοηθήσουν με πιο ουσιαστικά μέτρα το εμπόριο που πεθαίνει είτε στην Αθήνα, είτε στις άλλες πόλεις, από το να κουκουλώνουν τα ντοκουμέντα της παρακμής ( καταστήματα με λουκέτα) με αισιόδοξες ζωγραφιές.

Φτάνει τόσα χρόνια με την εικονική πραγματικότητα. Οι εικόνες καλές είναι, αλλά έπονται της ουσίας των πραγμάτων που είναι το τωρινό μας ζητούμενο.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Οι...αθώοι

2011-12-04T14:51:00.001+02:00

Θα φύγει ο Γ. Παπανδρέου από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ;

Ποιος ασχολείται θα μου πείτε .

Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι από τους πολίτες που έχουν άλλα σοβαρότερα στο κεφάλι τους, αλλά σίγουρα απασχολεί τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Πιο σίγουρα ακόμη απασχολεί τους υπουργούς και υφυπουργούς, νυν και πρώην , τους περισσότερους να ζητούν να τον κρεμάσουν με το σχοινί του δημοψηφίσματος .

Ξέρετε, είναι οι ίδιοι, τους οποίους πολλές φορές αιφνιδίαζε, αποφάσιζε διάφορα με άλλους και όχι με τους υπουργούς, τους ρωτούσε εκ των υστέρων και οι οποίοι άνοιγαν το στόμα τους για να τον λιβανίσουν.

Ποιος από τους υπουργούς διαμαρτυρήθηκε τον Μάιο του 2010 όταν τους έφερε το Μνημόνιο και τους έβαλε να το εγκρίνουν χωρίς συζήτηση και χωρίς να ξέρουν καν τι περιέχει;

Ποιος από τους υπουργούς διαμαρτυρθηκε, όταν τους ζήτησε να δώσουν λευκή επιταγή στον κ.Παπακωνσταντίνου;

Ποιος, όταν τους προέβαλλε στο Υπουργικό Συμβούλιο... εκπαιδευτικά βίντεο και περνούσαν βλακωδώς την ώρα τους, χάνοντας χρόνο που εκ των υστέρων αποδείχθηκε πολύτιμος, άνοιξε την πόρτα να φύγει;

Ποιος διαμαρτυρήθηκε όταν έβαζε τους συμβούλους του και τους κολλητούς του να προεδρεύουν αντ' αυτού σε υπουργικές συσκέψεις;

Ποιος απόρησε όταν έλεγε ότι «είναι αντιεξουσιαστής στην εξουσία» με όλα όσα καλούνταν να εφαρμόσουν που μόνο αυτό δεν σηματοδοτούσε;

Ποιος διαμαρτυρήθηκε όταν στην τελευταία συνεδρίαση της ΚΟ είπε στους βουλευτές τα μισά από όσα είχαν αποφασίσει μόλις πριν στο Υπουργικό Συμβούλιο;

Πως θα τον κρεμάσουν τώρα , όταν όρθιοι τον αποθέωναν σε κάθε «σωτηρία», όταν όρθιοι τον χειροκροτούσαν για το δημοψήφισμα, όταν όλοι οι υπουργοί του ομόφωνα το επικρότησαν;

Αστείοι φαντάζουν όλοι αυτοί τώρα που του καταλογίζουν τα χίλια μύρια όσα.

Κανείς τους δεν είναι αθώος. Του επέτρεψαν να κάνει όσα έκανε.

Και ακόμη πιο θλιβεροί γίνονται, όταν τέτοιες ώρες, ασχολούνται με τα κομματικά τους τις διαδοχές και την επόμενη ημέρα του ΠΑΣΟΚ, ενώ η επόμενη ημέρα της χώρας παίζεται στα χαρτιά, ενώ η επόμενη ημέρα των πολιτών φαντάζει εφιάλτης.

"Η Δημοκρατική της Ρόδου" 22.11.2011

Προς τον κ. Δήμαρχο

2011-12-03T15:41:00.001+02:00

Κύριε Δήμαρχε,

Εξακολουθείτε να εμμένετε στις θέσεις σας για την αύξηση του νερού, παρ’όλες τις αντιδράσεις των πολιτών. Εξακολουθείτε να εμμένετε, σε ένα ακόμη χαράτσι, από τα πολλά που έρχονται βροχή και που οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν. Εξακολουθείτε να εμμένετε, να χαρατσώσετε ένα αγαθό που δεν είναι απλά κοινωνικό, αλλά δώρο ζωής και κληρονομιά. Δεν το λέω εγώ. Το λέει η Ευρωπαϊκή Οδηγία «Πλαίσιο περί Υδάτων» . Λέει συγκεκριμένα :

§ Το νερό δεν είναι εμπορικό προϊόν όπως οποιοδήποτε άλλο, αλλά θα πρέπει να θεωρείται κληρονομιά.

§ Προτρέπει τις χώρες να παρέχουν υπηρεσίες ύδατος σε λογική τιμή γι’ αυτούς που το χρειάζονται.

§ Ενθαρρύνει όλους τους πολίτες να συμμετέχουν στην προστασία και τη διαχείριση των υδάτων

Επίσης, το νερό βρίσκεται ανάμεσα στα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» .Το 1977 στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με την Ειδική Επιτροπή, διευκρινίζει, ότι το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό σημαίνει πως κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει πρόσβαση σε νερό για προσωπική και οικιακή χρήση και μεταξύ άλλων «πρέπει» για το θέμα αυτό, αναφέρει ότι πρέπει να είναι και:

«Οικονομικά προσιτό. Το νερό πρέπει να είναι οικονομικά προσιτό, χωρίς να περιορίζει τη δυνατότητα ενός ατόμου να προμηθευτεί άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Αυτό συνεπάγεται ότι ορισμένες φορές η απαραίτητη ποσότητα νερού πρέπει να παρέχεται δωρεάν.»

Η δική σας εμμονή στη αύξηση του νερού, - όσο και εάν όπως λέτε είναι μια αύξηση του 12%- , πιστεύετε ότι με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες θα έπρεπε να υπάρξει, με αποτέλεσμα πολλοί συμπολίτες μας να αδυνατούν να «προμηθευθούν άλλα είδη πρώτης ανάγκης»; Και για να μην κατηγορηθώ και για άκρατο λαϊκισμό, λέγοντας, για απαραίτητη ποσότητα που θα πρέπει να παρέχεται δωρεάν, σύμφωνα με την διάταξη του «ανθρωπίνου δικαιώματος στο νερό», μήπως να έμενε ως έχει το τιμολόγιο, ως ελάχιστη έμπρακτη προσπάθεια εκ μέρους της πολιτείας στην οικτρή οικονομική μας πραγματικότητα; Χορτάσαμε ξέρετε, να μας λέτε όλοι οι διαχειριστές της , ότι «πονάτε» και «συμπάσχετε». Όπως δε χαρακτηριστικά αναφέρεται, στην παραπάνω Γεν.Συνέλευση για το «ανθρώπνο δικαίωμα στο νερό» :

«Η φτώχεια και η αδικία δεν είναι ούτε αναπόφευκτες ούτε φυσικές, αλλά προκύπτουν από ενσυνείδητες αποφάσεις και πολιτικές. Το νομικό πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι συνεπώς ιδιαίτερα σημαντικό διότι προβλέπει ότι οι ιθύνοντες θα πρέπει να λογοδοτούν για τις όποιες πολιτικές και πρωτοβουλίες προωθούν»

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

΄Οσο ένα ζευγάρι υπουργικά μανικετόκουμπα…

2011-11-29T16:49:00.001+02:00

To δημοσίευμα απίστευτο. Τόσο που με έκανε να ψάξω σε όλες τις έγκριτες εφημερίδες, πιστεύοντας ότι ήταν υπερβολή.
Λαϊκισμός, όπως αρέσκονται πολλοί να λένε την περιγραφή και αποτύπωση της πραγματικότητας . Και η πραγματικότητα αποτυπώθηκε τις προηγούμενες ημέρες σε συνέντευξη που δόθηκε με αφορμή το 23ο πανελλήνιο συνέδριο για το AIDS, παρουσία του υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου , και δια στόματος του οποίου ακούσαμε την ανησυχητική αύξηση του AIDS.
Και συνέχιζε το δημοσίευμα: «Όπως αποκάλυψε ο λοιμωξιολόγος, Μάριος Λαζανάς, υπάρχουν αρκετοί τοξικομανείς στην Ελλάδα που επιδιώκουν να κολλήσουν τον ιό του AIDS προκειμένου να εισπράττουν το μηνιαίο επίδομα των 700 ευρώ που δικαιούνται οι οροθετικοί».
Σοκ και δέος… Για να είμαι ειλικρινής δεν γνώριζα για την ύπαρξη αυτού του επιδόματος και τις προϋποθέσεις που χρειάζεται κάποιος οροθετικός για να το εισπράξει.
Και ξεπερνούσε τα όρια της φαντασίας μου η πιθανότητα κάποιος άνθρωπος να υπογράφει οικειοθελώς συμβόλαιο συνύπαρξης με μια ανίατη, προς το παρόν, νόσο για οποιοδήποτε χρηματικό ποσό.
Σε ποιον να το πεις; Για ποιον να κλάψεις πρώτα; Για τον ναρκομανή, για τον υπουργό ή για μένα που ακόμη κάθομαι και γράφω αντί να είμαι με τις πέτρες στο χέρι;
Για μένα κλαίω και ντρέπομαι περισσότερο.
Γιατί πια όλα τελειώνουν. Ξεπεράστηκαν και οι κόκκινες γραμμές της αξιοπρέπειας και τα κόκκινα αυλάκια…
Και ήταν εκεί μπροστά ο υπουργός Υγείας αυτής της χώρας και προφανώς θα προβληματιζόταν σχετικά με το «πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για 700 ευρώ…», όσο ένα υπουργικό ζευγάρι μανικετόκουμπα δηλαδή ή μια επώνυμη γραβάτα να δένει στο λευκό κολάρο.

Θυμήθηκα τον υπουργό, ο οποίος πριν από ένα μήνα περίπου, έλεγε: «Αν τα πράγματα είναι όπως σήμερα δείχνουν, ότι τον Νοέμβριο δεν θα υπάρχει η λίστα της ντροπής και κανείς εξαρτημένος δεν θα κάνει περισσότερο από 15 μέρες για να μπει στα προγράμματα (μεθαδόνης)»

O ίδιος υπουργός, στην συνέντευξη μετά την αποκάλυψη αυτή, μοίραζε…σύριγγες «το επόμενο διάστημα θα μοιραστούν 100.000 σύριγγες, αλλά και προφυλακτικά ώστε να περιοριστεί η μετάδοση της νόσου», ενώ ταύτοχρονα κλείνουν ένα ένα κέντρα του ΟΚΑΝΑ, η μόνη ελάχιστη ελπίδα να σωθεί κάποιος δυστυχισμένος.

Είχαμε ξαναπεί από αυτή εδώ τη στήλη, ότι η μεθαδόνη δεν είναι η λύση, αλλά η συντήρηση μέχρι τον θάνατο…

Η απελπισία είναι πλέον πολύ μεγάλη. Ειδικά σε μια κοινωνία που αγωνιά κι αυτή για τη δική της δόση, την 6η σήμερα, αύριο την επόμενη.
Ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του στο διάβολο. Εμείς την πουλήσαμε στην πρώτη δόση, στην τρίτη δόση, στην έκτη δόση για μια νεκρική ησυχία. Για την αταραξία των ευρώ στη χιλιομπαλωμένη τσέπη μας.
Μια κοινωνία που μετά το πρώτο σοκ, προσπερνά ειδήσεις όπως αυτή για να τις ξαναθυμηθεί ίσως στην επόμενη Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS. Και μετά να τις λησμονήσει πάλι…

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Πολιτικός πολιτισμός στα τάρταρα

2011-11-27T09:11:00.001+02:00

Οι βαριές κουβέντες που ανταλλάσσονται και εκπορεύονται από τοπικούς παράγοντες τις τελευταίες ημέρες, αποτελούν μια ακόμη υπενθύμιση του πόσο βαθιά έχει ριζώσει ο πολιτικός πολιτισμός της «μαγκιάς». Εκφράσεις και λέξεις που παραπέμπουν σε οτιδήποτε άλλο, παρά σε ανθρώπους οι οποίοι επιχειρηματολογούν, στηρίζουν τις απόψεις τους με σοβαρότητα και κυρίως με σεβασμό σε όσους απευθύνονται. Και σίγουρα απευθύνονται στους πολίτες. Δεν ξέρω πόσο θα ενημερωθεί ή θα πεισθεί ο πολίτης όταν αποκαλεί ο ένας τον άλλον «συμμορία» ή «βομβιστή» και με… «πυροβολισμούς» να πέφτουν τριγύρω. Το πιθανότερο να κρυφτεί να μην τον βρει καμιά αδέσποτη.

Φαινόμενο που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας, από όλες τις πλευρές. Κάποιοι μάλιστα προσπαθούν να ξεπεράσουν σε γραφικότητα περιπτώσεις του κοινοβουλίου. Θλιβερή η παρουσία προχθές σε τοπικό κανάλι, υποψηφίου για το Επιμελητήριο, ο οποίος χρησιμοποιούσε το εκπληκτικό πολιτικό επιχείρημα κατά των αντιπάλων του, χαρακτηρίζοντάς τους «κλώσες». Πως έγινε τόσο λούμπεν ,ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού κόσμου;

Τι χρειαζόταν κάποιος για να γίνει πολιτικός κυρίως από εποχής μεταπολίτευσης και μετά; Να έχει επιβιώσει στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα του φτηνού συνδικαλισμού, να έχει γίνει «κολλητός» με μερικούς παράγοντες - δημοσιογράφους, να βγαίνει σε κανένα παράθυρο και να «τα χώνει» και να μαζεύει σταυρούς. Φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα γιατί το πολιτικομιντιακό σύστημα δόξασε και ανέδειξε σε πρότυπο τέτοιους πολιτικούς. Το «κολλητιλίκι» δούλευε όσο οι πολιτικοί ήταν «εντάξει» στις υποχρεώσεις τους. Τώρα το σύστημα χρεοκόπησε, αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς τρομάζει και ανησυχεί και τον πλέον ανυποψίαστο και όλο και περισσότεροι πολίτες απορρίπτουν τη «μαγκιά» και τις συμπεριφορές κερκίδας και αναζητούν τον συνδυασμό - ή τέλος πάντων καιρός να τον αναζητήσουν- επάρκεια και ευπρέπεια.

Υ.Γ. Μιας και ανέφερα υποψηφίους για τις εκλογές του Επιμελητηρίου. Ατυχής η προσπάθεια πολλών να πείσουν, ότι δεν καπελώνονται από κανένα κόμμα. Τα οποία βέβαια, υπογείως και… ησύχως δουλεύουν, με δεδομένο ότι δεν έχουν και την καλύτερη έξωθεν μαρτυρία… Στο σημείο που βρισκόμαστε, το μοναδικό μέλημα όλων, θα ήταν, ενωμένοι να βρουν κοινό τόπο. Στις τοπικές κοινωνίες δεν χωρούν χρώματα, παρά μόνο το πώς όλοι μαζί θα παλέψουν για την οικονομία του τόπου ΤΟΥΣ.

" H Δημοκρατική της Ρόδου"

Ακούει κανείς;

2011-11-26T19:33:00.003+02:00

Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Καρδιολογίας - European Society of Cardiology-, που έχει επιλέξει την Αθήνα για τη διεξαγωγή των ετήσιων συνεδρίων της για τα επόμενα τρία χρόνια έχει αποφασίσει στην περικοπή κάθε συνεδριακής δραστηριότητας στην Ελλάδα.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι 20.000 σύνεδροι που θα μετείχαν, αλλά και το τι επικαλείται για την απόφασή της αυτή : «Λόγους πολιτικής και οικονομικής αστάθειας»….

Οι τουριστικοί φορείς ανησυχούν, ότι μπορεί το παράδειγμα της να το ακολουθήσουν και άλλες εταιρείες, που διοργανώνουν συνέδρια στην Ελλάδα, με δεδομένο ότι ότι κάθε χρόνο διοργανώνονται στην Ελλάδα περί τα 120 διεθνή συνέδρια σε διάφορες πόλεις .

Σε κάθε συνέδριο από αυτά , σύμφωνα με στοιχεία, συμμετέχουν 450-500 σύνεδροι. Που σημαίνει περίπου 60.000 άτομα. Ο αριθμός σχεδόν υπερ-διπλασιάζεται αφού συνήθως οι σύνεδροι συνοδεύονται και από μέλη της οικογένειας τους ή προγραμματίζουν στης συνέχεια να μείνουν στην Ελλάδα για διακοπές.

Ανησυχία στον κόσμο του τουρισμού, με ορατό τον κίνδυνο η απόφαση αυτή, να σηματοδοτήσει μία γενικευμένη πρακτική ανάλογης επιχειρηματολογίας, που θα φέρει σε δυσχερέστατη θέση την εγχώρια συνεδριακή αγορά, σε οποιονδήποτε προορισμό της χώρας μας.

Η Τουρκία, η Κροατία και η Ιταλία είναι οι τρεις χώρες, οι οποίες καλούνται να φιλοξενήσουν τα συνέδρια που ανακαλούνται από τους διοργανωτές, ενώ όσα δεν μπορούν πλέον να ακυρωθούν, συρρικνώνονται σε διάρκεια, προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τόσο το κόστος όσο και την πιθανότητα ύπαρξης απρόβλεπτων γεγονότων που μπορούν να διαταράξουν τη διεξαγωγή τους.

Ρωτήσαμε τον Πρόεδρο της ΄Ενωσης Ξενοδόχων Ρόδου κ. Α. Καμπουράκη για το θέμα και εάν διαβλέπει κίνδυνο από αυτή την εξέλιξη. Η απάντησή του σοκαριστική :

« ΄ Εχουμε τραγικό κίνδυνο! Ο οποίος ξεκίνησε από τη χρονιά του 2011 και ενισχύθηκε το 2012. Και εάν το κράτος δεν φροντίσει να ανακατασκευάσει την τραγική εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό, νιώθω ότι όλοι θα είμαστε υπεύθυνοι της τραγικής αποτυχίας διεθνώς. Αντίθετα με τον τουρισμό, στον συνεδριακό τουρισμό, ουδείς σώφρων θα αποφάσιζε διοργάνωση συνεδρίων, σε μια χώρα που ούτε οι ασφάλειες δεν ασφαλίζουν, ούτε οι χώρες συστήνουν με ταξιδιωτικές οδηγίες ( βλέπε Αυστραλία).

Ο συνεδριακός τουρισμός είναι ευαίσθητο προϊόν, γιατί στην λήψη της απόφασης των decesions makers, διαπρέπουν οι αρετές της σωφροσύνης και του ασφαλούς και εκεί έχουμε να επιδείξουμε τραγικά κατορθώματα.

Ζητάμε την βοήθεια της πολιτείας και των τοπικών αρχών και ως προς την προώθηση μιας χώρας που προτείνεται για συνέδρια, αλλά και στην συγκράτηση της φορολογικών χαρατσιών, τα οποία αλόγιστα επιβάλλονται, στερώντας από τους ιδιώτες το δικαίωμα να αντιδράσουν, στη μαύρη εικόνα του συνεδριακού τουρισμού στην Ελλάδα»

Σοκαριστική και η απάντηση του κ.Καμπουράκη, όταν ρωτήθηκε, εάν υπάρχουν προγραμματισμένα συνέδρια στην Ρόδο. Η απάντηση ήταν « Όχι »…

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"

"Νέα Αρχιτεκτονική ..."

2011-11-25T19:15:00.000+02:00

«Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης...»

Σύμφωνα μ’ αυτή, παιδικοί σταθμοί υπολειτουργούν, σε κάποιους τα παιδάκια κοιμούνται στο πάτωμα και ταυτόχρονα, αυξάνονται τα τροφεία, ζητώντας από γονείς με μισούς ή και καθόλου μισθούς, αναδρομικά την συμμετοχή τους.

Κάνουν επίσχεση εργασίας απλήρωτοι μήνες εργαζόμενοι σε κοινωνικές δομές του Δήμου. Αρμόδιοι, κάνουν εκθέσεις για έλλειψη σωστής διατροφής των παιδιών και για ελλείψεις σωστών συνθηκών σε χώρους που φιλοξενούνται γέροντες.

Πολλά σχολεία μένουν χωρίς πετρέλαιο, σε κάποια γίνεται έρανος μεταξύ γονιών και καθηγητών, σε άλλα μαθητές και καθηγητές ενημερώνονται ότι πρέπει να φορούν ζεστά ρούχα.

Οι δημότες σε κάθε ευκαιρία ενημερώνονται ότι λόγω της γενικότερης οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω των άθλιων οικονομικών του Δήμου, αδυνατεί να προβεί σε δράσεις παρεμβάσεις και ότι είχε υποσχεθεί που θα κάνουν καλύτερη την ζωή των δημοτών.

Στην απόσταση από τα Φανάρια του Ροδινιού έως την διασταύρωση με την Κ. Υδραίου, μετρά κάποιος οκτώ (8) ενοικιαστήρια σε χώρους που ήταν πριν λίγο καιρό επιχειρήσεις. Ελάχιστο και ενδεικτικό το παράδειγμα.

Ο χρόνος μοιάζει παγωμένος σαν τις παγωμένες ουρές στον ΟΑΕΔ, στη ΔΕΗ, στα συσσίτια.

Ο χρόνος κυλάει απρόσκοπτα, ανεβαίνοντας τις σκάλες του Δημαρχιακού Μεγάρου. Όλα τριγύρω αλλάζουν, αλλά εκεί όλα τα ίδια μένουν . Οι αιρετοί όπως κάθε τέτοια εποχή , φτιάχνουν προϋπολογισμό. Και προϋπολογίζουν αυξήσεις στα μεροκάματά τους. Διότι πως θα σωθεί ο τόπος, η χώρα ολόκληρη αν πεθάνουν στην ψάθα οι αιρετοί;

Από χθες που είδε το φως της δημοσιότητας το πόνημα της «Νέας Αρχιτεκτονικής της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης», έχουμε γίνει «Νεφελοκοκκυγία». Πέφτουν διάφοροι από τα σύννεφα. Δεν αντιλαμβάνομαι τον λόγο. Δεν έφτασαν τόσα χρόνια για να αντιληφθούν ότι η Τ.Α. είναι μια μικρογραφία του κεντρικού κράτους;

Μια προέκτασή του, χρωματισμένη αναλόγων χρωμάτων της κεντρικής διοίκησης. Με χρωματιστούς αιρετούς που υποδεικνύονται, ενίοτε και επιβάλλονται… Και οι πολίτες, χρόνια τώρα να ψηφίζουν και να εκλέγουν αρεστούς και όχι κατ’ ανάγκην άξιους, στις περισσότερες των περιπτώσεων… Κακώς πέφτουν απ’ τα σύννεφα. ΄ Εκαναν αυτό που κάνει ένας ασχολούμενος με την πολιτική και σέβεται τον εαυτό του 30τόσα χρόνια τώρα. Ασχολούνται με το ίδιον και κομματικό συμφέρον. Εν προκειμένω, αυτό που έκαναν και οι βουλευτές στον δικό τους προϋπολογισμό. Ο κόσμος δίπλα τους καταρρέει –και όχι μεταφορικά πλέον αλλά από ένδεια και πείνα- και αυτοί στην κοσμάρα των ανέγγιχτων προνομίων τους και μισθών τους.

Υ.Γ.1 Αχ… αυτοί οι κωδικοί που πάντα πάνε και μπερδεύονται, μόλις σηκωθούν μέχρι και οι πέτρες από την πρόκληση και την αφασία.

Υ.Γ.2 Και, τέλος πάντων, έχω βαρεθεί να ακούω όσους ασχολούνται με αυτό που λέγεται πολιτική, να δηλώνουν ότι δεν τους ενδιαφέρουν θέσεις, τιμές, αξιώματα, χρήματα και απλώς αναλαμβάνουν «ευθύνες», αφήνουν την οικογένειά τους, τη δουλειά τους για όλους εμάς. Τόση ανάγκη προσφοράς είναι αβάσταχτη. Νιώθω ένοχη που τους έχω φορτώσει τόσα προβλήματα παρά τη θέλησή τους. . ΄Ισως αυτό να είναι και το πρόβλημα του πολιτικού συστήματος: ότι όλοι, έχουν γίνει πολιτικοί χωρίς να το θέλουν…΄ Ετσι εξηγούνται και η ποιότητα διακυβέρνησης της χώρας και κάθε τόπου και η ποιότητα της αντιπολίτευσης και η κατάσταση μας.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Τι ειν' η πατρίδα μας;

2011-11-23T21:17:00.001+02:00

Πολύ θυμωμένοι είναι όλοι τελευταία. Και μιλώ για τους πολιτικούς. Ναι αλλά με ποιους; Ποιους μαλώνουν ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής και κουνώντας το δάχτυλο; ΄Ακουγα τον κ.Νικητιάδη να μιλά στους εκπροσώπους των τοπικών φορέων και προσπαθούσα να καταλάβω ποιους μαλώνει και για τι πράγμα ακριβώς.

Από ποιους ζητά πρωτοβουλίες και δράσεις;
Από όλους αυτούς που σέρνει το κομματικό κράτος στο άρμα του χρόνια τώρα και διαχειρίζονται την τύχη του τόπου ;
Από τους αρεστούς και όχι πάντα τους άξιους ;
Από εκείνους που μπλόκαραν και απαξίωναν κάθε καλή ιδέα γιατί απλά προερχόταν από το άλλο κόμμα;
Από εκείνους που προ κρίσεως ήταν οι γραφικοί του χωριού, για τις ιδέες τους ή τις πρωτοβουλίες τους, με αποτέλεσμα ηθελημένα ή αθέλητα να αποχωρήσουν των κοινών και να αντικατασταθούν με το κενό των μυαλών των κομματικών φελλών που επέπλεαν;
Μήπως από Καλλικράτη που μένει στα χαρτιά και δεν κουνιέται φύλλο χωρίς τις σφραγίδες και τις βούλες του κεντρικού κράτους;

Που ήταν ο κ. Νικητιάδης χρόνια ολόκληρα σαν τοπικός παράγοντας και αργότερα αναβαθμισμένος σε βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα για όλα αυτά που είναι η Ρόδος και που σαν άλλος Πολέμης περιέγραφε; Τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είναι τα άπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι; Μην είναι τα ελάφια; Μην είναι οι Πεταλούδες; Μην είναι ο ΄ Εμπωνας; Μην είναι τα κρασιά της;

Όλα η πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα…
Και η ιστορία της και ο πολιτισμός της που χάνεται μέσα από τα κτίρια που καταρρέουν ( αυτά τα ξέχασε ο κ. Νικητιάδης μαζί με πολλά άλλα της πολιτιστικής, πολιτισμικής ταυτότητας που θάφτηκαν από φιέστες κάθε λογής άσχετων που… «έπαιρναν» τον πολιτισμό για να διαχειρισθούν).

Τι είν’ η πατρίδα μας;
Μην είναι και οι πολιτικοί της δυστυχώς που τελευταία έχουν αναδειχθεί σε εκπληκτικούς ρεπόρτερς, καταγράφοντας προβλήματα.; Σε εκπληκτικούς αφηγητές καταστάσεων. Παθογένειες και στρεβλώσεις ετών τις ονομάζουν. Λένε και ένα « βέβαια και η πολιτεία φταίει» και με την ονομασία και την καταγραφή απαλλάσσονται των εγκλημάτων που διαχρονικά έγιναν σε τούτη τη χώρα και σε τούτο τον τόπο.
Και βέβαια, όταν οι πολιτικοί λένε «η πολιτεία φταίει», εννοούν τους προηγούμενους , από τους οποίους μονίμως παραλαμβάνουν χάος. Κι έτσι, έχουμε πάντα ένα χάος που εναλλάσσεται ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ…

Μόνο που οι πολιτικοί είναι για να χαράσσουν πολιτικές και κατευθύνσεις. Και να μην γίνονται απλά έξαλλοι με την « Πινακοθήκη που κάθεται». Τώρα κάθισε ξαφνικά; Και ποιος ξενοδοχοϋπάλληλος θα ενημερώσει τον τουρίστα για τους πίνακες που θα δει στην Πινακοθήκη; Αυτόν που με τις υποβαθμισμένες και κλειστές σχολές μήνα Δεκέμβρη, κινδυνεύει να μην μάθει ούτε τα βασικά του επαγγέλματός του ή μήπως οι Σέρβοι και Ρουμάνοι που κατακλύζουν τα ξενοδοχεία το καλοκαίρι και που η πολιτεία κάνει τα στραβά μάτια;

Τελικά, η ομιλία του κ.Νικητιάδη τι σκοπό είχε; Για να απαντήσουν οι παρευρισκόμενοι στα χιλιάδες ερωτήματα που έθεσε ; Για να μας πει εκνευρισμένος, ότι δεν δέχεται η Ρόδος να μην έχει τρία γκόλφ, προσέγγιση τουλάχιστον χιλίων κρουαζιερόπλοιων, δική της πολιτική για τις μεταφορές ή μελέτες υποδομών για να μην χτυπήσουν μπιέλες οι υφιστάμενες;

Να ευχηθούμε στον κ. Νικητιάδη καλή επιτυχία στην καινούργια του θέση. Αυτή του υφυπουργού τουρισμού.
Αλήθεια δύο χρόνια τώρα ποιος είπαμε ότι ήταν υφυπουργός;

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"