...ο αέρας μυρίζει παλιούς μενεξέδες

 ...Και κάθε φορά που έβαζα ένα δίσκο στο γραμμόφωνο, καταλάβαινα ότι δεν ξαναρχίζει ποτέ κανείς δυο φορές.

Και μόνον ο χρόνος είναι γενναιόδωρος μοιράζοντας σε όλους τη σκοτεινή λησμοσύνη του,

Λοιπόν ποια πράξη μας θα βαρύνει την ήμερα της Κρίσεως; 

Ποιος θα σηκωθεί να μας υπερασπίσει ή έστω να κάνει μια μικρή 

αναφορά στ' όνομά μας;

Έρημα βράδια και νυχτερινοί δρόμοι που συναντήσαμε τις σκιές εκείνων που τόσο θέλαμε να ξεχάσουμε!
Ώσπου στο τέλος κερδίζει μόνο οποίος χάνει: πανάρχαιη, ανεξήγητη ανταμοιβή.
Έτσι, απόψε που σκοτείνιασε και δεν έχουμε πουθενά να πάμε, ας κάνουμε ένα ταξίδι στα περασμένα. Τι θα βρούμε; 

' Αγνωστο. 

Γι' αυτό καλύτερα μην το διακινδυνεύσουμε, ας γυρίσουμε προς τον τοίχο τις φωτογραφίες των νεκρών κι ας κοιμηθούμε λίγο. 

Αφού όλα είναι ανώφελα κι εδώ που ζήσαμε θα κατοικήσει κάποτε η λήθη.

Τάσσος Λειβαδίτης "Ίνα πληρωθεί το ρηθέν…"