" Ο κίνδυνος των ημερών μας δεν είναι αυτό που ονομάζουμε εμφύλιο πόλεμο. Είναι αλήθεια ότι η αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς τείνει να παραγκωνιστεί από τη δυσκολία στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής καταγωγής και θρησκείας, γεγονός που δε διορθώνει τα πράγματα. Έχω όμως την εντύπωση ότι ο μανιασμένος αγώνας μεταξύ των κομμάτων και ενίοτε μεταξύ των ατόμων ενισχύει τους σημερινούς διαχωρισμούς μεταξύ των πολιτών.
Ακούω πολύ ραδιόφωνο, αφού δεν μπορώ πλέον να διαβάσω, και με εντυπωσιάζει η εχθρότητα, η αδικία των επικρίσεων που ανταλλάσσουν τα αντίπαλα μέρη.
Συγκρίνοντας τη σοφία με την οποία αντιμετωπιζόταν το ζήτημα της αντίθεσης πλούσιων και φτωχών στα αθηναϊκά μας κείμενα,δεν μπορώ παρά να ανησυχώ με τις άδικες αποδοκιμασίες που ανταλλάσσονται από κάθε πλευρά.
Τα κόμματα χειραγωγούν σήμερα αυτό το ζήτημα, και ο Τύπος λειτουργεί ως αντίλαλος.
Ένα μίσος διαχέεται στην κοινωνία: δε διαβάζετε αυτές τις περιγραφές του τερατώδους και εγωιστικού πλούτου των μετόχων,που έχει αποκτηθεί εις βάρος των φτωχότερων;"
Jacqueline de Romilly("Πόσο επίκαιρη είναι η αθηναϊκή δημοκρατία σήμερα;")
(Εξέχουσα ελληνίστρια της εποχής μας με διεθνή αναγνώριση. Ανάλωσε τη ζωή της στη μελέτη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Καρπός αυτής της αφοσίωσης είναι περισσότερα από είκοσι βιβλία για τα μεγάλα κλασικά κείμενα, το αρχαίο θέατρο και τους τραγικούς, τον Όμηρο και τους σοφιστές, τα προβλήματα της ελληνικής δημοκρατίας, τον ανθρωπισμό στην ελληνική σκέψη και την εξέλιξη του νόμου στα κλασικά κείμενα.Οσοι συνάντησαν αυτή τη μικροκαμωμένη γυναίκα με τα μπλε μάτια και τα λευκά μαλλιά, διαπίστωσαν ότι τα ελληνικά την έκαναν ευτυχισμένη, ότι τη διέκρινε μια βαθειά εσωτερική γαλήνη και ότι ήταν ένας άνθρωπος παθιασμένος και με χιούμορ παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ήταν τυφλή.)
"Το Μουσείο της Ακρόπολης πήρε το βραβείο του καλύτερου μουσείου στον κόσμο, δια χειρός της Ένωσης Δημοσιογράφων Τουριστικών Συντακτών Μεγάλης Βρετανίας. To βραβείο παρέλαβε ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, κ. Γιώργος Νικητιάδης, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση, σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο. Ο υφυπουργός, δήλωσε ότι με τη βράβευση αυτή έπεσε και το τελευταίο τείχος, δίνοντας νέα ώθηση στην υπόθεση της επιστροφής των Μαρμάρων στην Ελλάδα".
Αν δεν είχαμε να αναλύουμε ψήφους και μηνύματα, ως καλοί νεοέλληνες θα βλέπαμε αόρατη απειλή πίσω από την βράβευση.
"Μας δίνουν το βραβείο για να ξεχάσουμε τα μάρμαρα που μας έκλεψαν".
Και θα άρχιζε πάλι η συζήτηση, θα θυμόμασταν πάλι τα γκρουπάκια του fb για να κάνουμε κλικ και να γυρίσουν τα μάρμαρα, θα σκίζαμε τα ιματιά μας οι ιδιοκτήτες,
Γιατί μόνο έτσι τα αξιολογούμε και τα διεκδικούμε. Σαν ιδιοκτησία.Από εγωϊσμό.
Και πάντα παρεπιπτόντως.Κάθε φορά που θίγονται τα ιερά και τα όσια της φυλής και μαζί μ’ αυτά ο εγωισμός μας
Μόνο που η Τέχνη είναι οικουμενική.Δεν έχει ιδιοκτήτες.
Τα μάρμαρα αυτά είναι Τέχνη. Μια Τέχνη ενός Πολιτισμού που υπήρχε στη χώρα που ζούμε.
Ενός πολιτισμού που ήταν νοοτροπία, αισθητική, κουλτούρα, τέχνη, φιλοσοφία, τρόπος ζωής. Τι απ’ όλα αυτά μας έχει απομείνει σήμερα;
Το όραμα;;
Το όραμα ενός ανθρώπου έχει νόημα όταν είναι κι ο ίδιος ζωντανός.
Μνημεία-όμηροι διεκδικήσεων.
Εμείς, που ξιφουλκούμε διαρκώς για το παρελθόν μας, είμαστε οι πρώτοι που νοικιάζουμε τα μνημεία μας σαν να είναι μπουζουξίδικα, αν δεν τα αφήσουμε στη φθορά της αδιαφορίας των κατά καιρούς υπουργείων Πολιτισμού...
Κάθησες λένε στον καναπέ και κοίταζες να πηγαινοέρχονται οι "αυτοδιοικητικές δυνάμεις" για σένα χωρίς εσένα.
Δεν το πιστεύεις ούτε εσύ ο ίδιος.
Εσύ το νιάτο της "χρυσής" γενιάς του Πολυτεχνείου.
Εσένα που όλος ο κόσμος ήταν στα πόδια σου.
'Εβγαινες στους δρόμους, αψηφούσες τα τανκς, τους χωροφύλακες, τους ΕΣΑτζήδες, τα'βαζες με όσους σου είχαν επιβληθεί, σε όσους σου επέβαλαν.
Δεν μπόρεσε να σε τραυματίσει τίποτε. Βγήκες απ' αυτά με ατόφιες και μεγαλωμένες τις ιδέες, τα οράματα, τις ευαισθησίες για έναν κόσμο καλύτερο.
Σ' 'επεισαν τα κόμματα να συντονιστείς μαζί τους για να δρας καλύτερα.
Συντονίζεσαι.Γράφεσαι και στα συνδικάτα τους.Ακολουθείς "γραμμή" ,ανεβαίνεις, παίρνεις πόστα, φτάνεις ψηλά εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις.
Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται...
Ο λαός επιτέλους κέρδιζει την εξουσία.
' Εχεις μεγαλώσει, έκανες οικογένεια, δεν έχεις μακριά μαλλιά πια,δεν χρησιμοποιείς λεωφορείο,αγόρασες αυτοκίνητο, σπίτι, αλλά αυτή η σπίθα καίει ακόμη στα μάτια σου.
Κοιτάς τα παιδιά σου να μεγαλώνουν σε εποχές αισιοδοξίας, ανοιχτού ορίζοντα και ευμάρειας.
Κι αυτά σε κοιτούν μέρα με τη μέρα να εγκαταλείπεις τον συναισθηματικό σου πλούτο, τον ρομαντισμό σου, τις ιδέες σου, να ασπάζεσαι την "ιδεολογία" του χρήματος ( με όλα τα μέσα ...), τον άκρατο καταναλωτισμό.
Σε κοιτούν απ' το "χρυσό κλουβί" που τα έβαλες με όλα τα καλούδια και τα γκάτζετ τους, να γεμίζεις το ψυγείο, το σπίτι, το εξοχικό,τις ντουλάπες κανοντάς τα να πιστεύουν πως αυτά τα κάνουμε με δανεικά και πιστωτικές.
Γιατί πια δεν μιλάτε...Δεν τους έχεις πει πως αυτά γίνονται δουλεύοντας.
Και μ' όλα αυτά δεν πρόσεξες...Την μεταλλαξή σου!
Εξουσία, χρήμα, δόξα...Κάθε ένα χωριστά κι όλα μαζί η μεταλλαξή σου.
Δεν μπόρεσες να ισορροπήσεις...Παράτησες την ευλογία που είχες ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ!
' Εσβησε η σπίθα απ' τα μάτια σου.
Μην κοιτάξεις...Δεν θα'ρθει εκείνο το άγριο πνεύμα του '73 τότε που
"Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές..."
να σε συναντήσει "στην αυλή του φθινόπωρου" Στουρνάρη και Πατησίων.
Τζάπα σ' εμπιστεύθηκε Μαρία , Ορέστη , Κώστα, Ελένη, Δημήτρη, Χρήστο... Εμείς η γενιά της μηδενικής ενοχής. Εμείς του '60 οι εκδρομείς...
"Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες, οι "Κάππα", τα "ΠΑΣΟΚ" και τα "Νου Δου;" Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί, εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυμίες μας με το κενό και με το αμφισβητώ σαν πετρωμένοι μέσα στο καθιστικό..."
Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο
Και συ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρέστο
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάστο, ξαναβρέστo, ξαναπέστο
το τραγουδάκι σου
Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου χαρίσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της
Γιατί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε
14 Nοεμβρίου 1989 o Mάνος Χατζιδάκις ιδρύει την "Ορχήστρα των Χρωμάτων".
"Ο Μάνος Χατζιδάκις οραματιζόταν ένα επίλεκτο συμφωνικό σύνολο, το οποίο να παρουσιάζει πρωτότυπα προγράμματα, με συνδυασμούς έργων που συνήθως δεν καλύπτονται από συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες"
Το όραμα του μία ορχήστρα που να ακροβατεί συνειδητά πάνω από τα συνηθισμένα...
Στις 23 Νοεμβρίου, ο ιδρυτής και πρώτος διευθυντής της, διευθύνει στο Θέατρο "Παλλάς",την πρώτη της συναυλία με έργα Bach, Mozart, Vivaldi και Brahms και σολίστ τη Ντόρα Μπακοπούλου.
Ο ίδιος υπήρξε ο διευθυντής και αρχιμουσικός της Ορχήστρας μέχρι το θάνατό του το 1994.
Η τελευταία συναυλία που διηύθυνε ο ίδιος ήταν στις 22 Φεβρουαρίου του 1993 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με τίτλο "Διαμαρτυρία κατά του Νεοναζισμού".
Τέλη του 1994, μόλις δηλαδή μισό χρόνο από το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, ο Θάνος Μικρούτσικος, Υπουργός Πολιτισμού τότε, τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον ιδρυτή της Ορχήστρας και εξασφάλισε την επιβίωσή της, με τη βοήθεια του κράτους αυτή τη φορά. Έτσι, στις 27 Δεκεμβρίου 1994, ιδρύθηκε νέος φορέας ιδιωτικού δικαίου, επιδοτούμενος από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρώντας την επωνυμία "ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ".
Και φυσικά άρχισαν τα προβλήματα. Γιατί άλλες προτεραιότητες είχαν οι κατά καιρούς υπουργοί Πολιτισμού (λέμε τώρα πολιτισμού...) και οι κάθε λογής Ζαχόπουλοι.
' Εμεναν απλήρωτοι μήνες οι μουσικοί για να επιχορηγείται ο κάθε πικραμένος σύλλογος αθλητικός, εκκλησιαστικός ή πολιτιστικός της κάθε Κάτω Ραχούλας.
Ξέρετε...αυτές τις πολιτιστικές εκδηλώσεις με ...επιδοτούμενο το κάθε σαχλοκούδουνο της νεοελληνικής βλαχοποπ.
Εξακολουθούν να είναι απλήρωτοι οι μουσικοί και με έκπληξη διαβάσαν οι φίλοι της μουσικής στις 3 Νοεμβρίου 2010 προσερχόμενοι στο Μέγαρο Μουσικής, για να παρακολουθήσουν τον ετήσιο διεθνή διαγωνισμό"Διεύθυνσης Ορχήστρας, Δημήτρης Μητρόπουλος"-, επιστολή των μουσικών.
Διαβάζουμε μεταξύ άλλων:
"Δυστυχώς, όμως, αυτήν την περίοδο φαίνεται ότι ο πολιτισμός και η καλλιτεχνική δημιουργία δεν εκτιμούνται. Σήμερα λοιπόν πίσω από το αναλόγιο κάθεται ο μουσικός που αγωνιά για την εξασφάλιση του μισθού του. Είμαστε απλήρωτοι εδώ και οκτώ μήνες. Έτσι, αντί να σκεφτόμαστε με χαρά και έμπνευση το πρόγραμμα της επόμενης συναυλίας, εξαντλούμαστε σε ατέλειωτα τηλεφωνήματα, επικοινωνίες και συναντήσεις προκειμένου να διασφαλίσουμε τη νόμιμη και αναγκαία αμοιβή μας..."
Ο σημαντικός Διεθνής Διαγωνισμός "Δημήτρης Μητρόπουλος" για διευθυντές ορχήστρας και συνθέτες, διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ορχήστρα των Χρωμάτων σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Δυστυχώς δεν βλέπουμε στον προγραμματισμό της Ορχήστρας στην ιστοσελίδα της, κάποια άλλη εκδήλωση ως το τέλος της χρονιάς... Η τελευταία ήταν αυτή της 3ης Νοεμβρίου.
Βέβαια δεν θα περίμενε ο Μάνος Χατζιδάκης, να είχε διαφορετική τύχη "το τραγούδι του".
Ποιόν αφορούν σήμερα όλα όσα περιγράφει;
Ποιόν αφορά σήμερα ο Πολιτισμός;
"Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.
Δεν είναι το τραγούδι μου μια μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες.
Και μην ξεχάσετε. Σαν φύγετε από ΄δω, δεν σας ανήκει παρά μονάχα το αίσθημα, η σκέψη και τα ερωτήματα, που ολόκληρο το βράδυ σας μετέδωσα μέσ’ απ’ τη μουσική μου. Σ’ εμένα απομένει το τραγούδι, η μαγική στιγμή μου, που είναι μια εξαίσια απάντηση αρκεί να με ρωτήστε. Ρωτήστε με λοιπόν. Κι ύστερα σας παρακαλώ σωπάστε! Γιατί θα τραγουδήσω!
Πιστεύω πως η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα, γιατί το τραγούδι μας ενώνει μέσα σ’ ένα μύθο κοινό. Κι όπως στον χορό ενώνουμε τα χέρια μεταξύ μας για ν’ ακολουθήσουμε ίδιες ρυθμικές κινήσεις, έτσι και στο τραγούδι ενώνουμε τις ψυχές μας για ν’ ακολουθήσουμε μαζί, τις ίδιες εσωτερικές δονήσεις. Κι όσο για τον κοινό μύθο που δεν υπάρχει στις μέρες μας, τον σχηματίζουμε καινούριο κι απ’ την αρχή κάθε φορά. Κάθε φορά που νιώθουμε βαθιά την ανάγκη να τραγουδήσουμε. "
Εκείνοι διαβάζουν τα..."μηνύματα" όταν δεν αναλώνονται σε επινίκια κι εμένα μου έρχονται στο νου οι φράσεις του Τσαρούχη:
"Στην Ελλάδα όλα γίνονται όπως θέλουν οι μέτριοι."
Χρόνια τώρα κατορθώνουμε με την δήθεν "ελεύθερη επιλογή" μας, να επιλέγουμε τους λιγότερο ανίκανους, τους λιγότερο κακούς.
Χρόνια τώρα με την "δήθεν ελεύθερη επιλογή μας,
"...μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη...
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω..."
Ανεπαισθήτως χρόνια τώρα έχτιζαν με τούβλα φαυλότητας και ιδιοτέλειας, αυτοί οι μέτριοι, το οικοδόμημα ενός άθλιου πελατειακού και παρασιτικού κράτους, για τις δικές του προτεραιότητες, τα δικά του συμφέροντα πέρα και πάνω από τα δικά μας.
' Ενα οικοδόμημα, με την δική μας ανοχή, με την δική μας συνναίνεση, με αποτέλεσμα να ελίσσεται χωρίς να δίνει λόγο, χωρίς έλεγχο, χωρίς τιμωρία.
Mεθοδικά, με μοναδικό σκοπό την δική τους προαγωγή, την δική τους διαρκή αναπαραγωγή, τη δική τους επιβίωση , το μοίρασμα προνομίων της εξουσίας ΟΛΩΝ των παρασιτικών οργανισμών που κατ' ευφημισμόν αποκαλούμε "δημοκρατικά πολιτικά κόμματα"
Έγινε κάτι διαφορετικό και σ' αυτές τις εκλογές;
Με την τραγική απουσία θεσμών και την απόλυτη επικράτηση των μετρίων, το μόνο που μας επέτρεψε το πελατειακό σύστημα κράτος, είναι και πάλι με την "δήθεν ελεύθερη επιλογή" μας, να επιλέξουμε τους λιγότερο μέτριους.
Με ΜΗ πολιτικές πρακτικές, με μηχανεύματα που επιστρατεύονται προκειμένου να παρασυρθεί ο πολίτης σε διαχείριση της ψήφου του , άσχετη με οποιαδήποτε συνείδηση κοινωνικής ευθύνης, δόθηκε ακόμη μια φορά πίστωση χρόνου -και μάλιστα για τα χειρότερα- στους ίδιους "άβουλους και μοιραίους αντάμα"...
Μη πολιτικές πρακτικές. Η αιτία της απουσίας ικανών και άξιων ανθρώπων από τα κοινά.Η αιτία φιμωσής τους...
Χαλάνε τη...σούπα της απαίδευτης και επηρμένης παρέας που μετέτρεψαν τα κόμματα από τόπους παραγωγής ιδεών, σε πελατειακά μαγαζάκια.
Διαβάζω πρωτιές εκλεγμένων.
Οι ίδιοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία που βύθισαν στον βούρκο της διαφθοράς αυτοδιοίκηση και χώρα.
Νέοι άνθρωποι με πίστη σε ιδέες και αξίες,παιδεία, με επιστημονικά εφόδια και όρεξη να προσφέρουν συνετρίβησαν...
Μήπως ήρθε ο καιρός η Νέμεσις "εκείνη που αγαλιάζει με το ορθό και το δίκαιο", να πάρει τον πήχυ και το χαλινάρι της να τιμωρήσει την ΥΒΡΙΝ;
Μήπως " έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις..." ΚΑΠΟΤΕ;
ΙΔΕΕΣ, ΑΞΙΕΣ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΗΘΟΣ και ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ, είναι γύρω σου, σε ανθρώπους που δεν πριμοδοτούνται από κομματικά γραφεία.
Το υποψιάζεσαι, το φοβάσαι, αλλά δεν θέλεις να δεχτείς...πως δεν υπάρχει κοινό συμφέρον.
Πως είναι ο κόσμος τους κι ο κόσμος μας.
Αφήνουμε όλοι μαζί τη ζωή να κυλάει μακριά μας χωρίς εμάς.
Και αντέχουμε ακόμη, όλοι εμείς μαζί συνένοχοι, το μέλλον να μας κοιτάζει απορρημένο μέσα από τα μάτια των παιδιών μας;
"Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·...
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω..."
(Κωνσταντίνος Π. Καβάφης )
Τι όμορφο που είναι να ζεις
να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο
τη ζωή να τη νοιώθεις τραγούδι χαράς
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί να απορείς και να ζεις.
Κι όμως είναι ν΄απορεις πως αυτο το ωραίο τραγούδι πως αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά
έχει γίνει σκληρή έχει γίνει φτηνή
και τόσο πικραμένη
που είναι πονεμένη
Τι όμορφο που είναι να ζεις
να σου λεν' καλημέρα του κόσμου τα χείλη
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι αγάπης
τι όμορφο που είναι να ζείς
σαν παιδί να απορείς και να ζεις
Αναµενόµενη, σε βαθµό αηδίας. Κι αυτή η εμμονή που επιµένει να µας γυρίζει ξανά και ξανά στις διαπιστωµένα χρεοκοπηµένες µας συµπεριφορές, µόνο µε την έξη του χαρτοπαίχτη µπορεί να συγκριθεί, του χαρτοπαίχτη που επιµένει να τζογάρει ξανά και ξανά, ενώ ξέρει ότι έχει χάσει τα πάντα.
Μαθαίνω για κάποιους γενναίους, που αποφάσισαν παρ' όλη την οσμή που αναδυόταν μέσα από τους παπύρους των 293, μέσα από τον οχετό του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, να συμμετάσχουν πιστεύοντας στα οράματα τα δικά μου, τα δικά σας.
Δεν πούλησαν δικό τους μέσα από πανάκριβα σποτάκια, ιλουστρασιόν ψεύτικα χαμόγελα φυλλαδίων,δεν πούλησαν φύκια για μεταξωτές κορδέλλες μέσα από ΜΜΕ,δεν είχαν από πίσω τους γραφεία βουλευτών ή κομματαρχών να τους...προωθούν ( γνωστοί οι...τρόποι...), δεν έσερναν πίσω τους σπόνσορες και τσουβάλια με ευρώ.
Μαθαίνω γι' αυτούς τους κάποιους πως ΜΟΝΟΙ τους, πόρτα πόρτα,"εξέθεταν" εαυτόν, με μοναδικό όπλο, το πάθος, την πίστη τους για τις ιδέες τους , και με όραμα έναν καλύτερο κόσμο.
΄Εναν καλύτερο κόσμο που είναι μακράν από μεταξένιους δρόμους, χρωματιστά παρκάκια,παιδικές χαρές,κορδέλες εγκαινίων, ποδηλατοδρομίες, σχέδια και προοπτικές στα ιλουστρέ φυλλάδια προπαγάνδας. Τον γνωστό οργασμό,λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές.Τον οργασμό του αυτονόητου.
' Εναν καλύτερο κόσμο ΙΔΕΩΝ και ΑΞΙΩΝ (ω!! ναι υπάρχουν και αυτά...)
Μαθαίνω για κάποιους Δον Κιχώτες , με παιδεία και αισθητική, χωρίς φανφάρες και έπαρση, απλούς και κατανοητούς ( γιατί έχουν γνώση και επίγνωση αυτού που θέλησαν να υπηρετήσουν...) πως δεν τα κατάφεραν...
(Είναι πολλά τα λεφτά ' Αρη...Είναι βαθιές οι ρίζες...)
Δεν ξέρω...δεν έχω καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα, αν πρέπει να λυπηθώ ή αν πρέπει να χαρώ...
Ναι να χαρώ, που δεν μπερδεύτηκαν με τα ίδια πάλι σ@@@@...
Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο.
Να είναι εκεί και να χάνεται η φωνή τους μέσα στις άναρθρες κραυγές άσχετων,απαίδευτων επηρμένων, να παρακολουθώ το φίμωμά τους από το σύστημα (σιγά που θα τους άφηναν να τους χαλάσουν τη σούπα...) ή να τους έχω εδώ, "έξω", μαζί μου εφεδρεία, για την στιγμή που θα'ρθει(ναι θα'ρθει!!)και θα τους χρειαστώ να μπουν μπροστά, για να ξαναβρούν τα "αδειανά πουκάμισα" των ονείρων μας σάρκα και οστά.
Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι , να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
Ο Φρανκεσταϊν έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Το αγόρι ονομάζεται Πινοσέτ ή Βιντέλα, κι ολομόναχο χορεύει με πάθος ένα ταγκό ελλειπτικό. Δεν υπάρχει Μουσική , ούτε τραγουδιστής από κοντά. Μονάχα ένας ρυθμός ατελείωτος και αριθμοί. Χίλιοι, πεντακόσιοι, πέντε χιλιάδες, δέκα, εκατό χιλιάδες αριθμοί, όχι εντελώς αποσαφηνισμένοι, των εξαφανισθέντων, βασανισθέντων και νεκρών. Και το ταγκό να συνεχίζεται , το δε ποδόσφαιρο στις φάσεις του να κόβει την αναπνοή εκατομμυρίων θεατών επί της Γής. Εκατομμύρια περισσότεροι απ’ όσους εννοούσε ν’ αντιδράσουνε στο τέρας και εξαφανίζονται μες σε χαντάκια, σε ρέματα ή στις αγροτικές φυλακές.
Από την ώρα που ο Φρανκεσταϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένισή του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται.
Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ’ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο ή τέλος πάντων μ’ ένα δυνατό ζώο που βρυχάται. Τι να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;
Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε;
Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προϊσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.
Το τέρας σχηματίζεται απ’ τα ζώα και απ’ τους εχθρούς. Κι ο εχθρός γεννιέται, δεν γίνεται. Μας παρακολουθεί απ’ το σχολείο, σαν ήμασταν παιδιά και επιζητεί τον αφανισμό μας.
Θα σας θυμίσω μια συνομιλία, τότε μέσα στην τάξη του σχολείου.
Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ’ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
-Πώς λέγεσαι , ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
-Βασίλη, του απαντώ.
-Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
-Πάω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει.
-Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός.
Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα και τώρα, σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ. Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
Η μορφή του τέρατος είναι πολύχρωμη. Χιλιάδες φωτεινές επιγραφές με άθλια ονόματα καλλιτεχνών, συλλόγων και εταιρειών αυτοκινήτων, στοιβάζονται στην οπτική περιοχή των περαστικών , που επιζητούν να σπάσουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια για να μπουν μέσα, να προφυλαχθούν από τις πόρνες, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα και τις για πάντα ασύλληπτες υπερηχητικές μοτοσυκλέτες.
Προχτές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας. Ζήτησα να επανέλθω στην όρθια μου στάση, επί της λεωφόρου, αλλά είχε ξημερώσει στο μεταξύ και η εφαρμογή του Οδικού μας Κώδικα δεν μου επέτρεπε την επαναφορά της λεωφόρου στην αρχική της θέση. ΄Ετσι η μεν λεωφόρος παρέμεινε μετέωρος, κι εγώ επέστρεψα στο σπίτι μου πεζή.
Το τέρας έχει αρχίσει να κυκλοφορεί. Οι οδοκαθαριστές αρχίζουν την παράστασή τους με Σαίξπηρ, Σίλλερ και Αισχύλο, μια και ανήκουν δικαιωματικά στο Υπουργείο Πολιτισμού. Χορός από τραβεστί, ψάλλει τα χορικά του Θεοδωράκη και αποσύρεται εις τα μικράς οδούς, χορεύοντας συρτάκι. Τουρίστες, Γάλλοι, Άγγλοι και Ελβετοί παρακολουθούν κι ανατριχιάζουν μπρός σ’ αυτό το παραδοσιακό μας μεγαλείο. Και τρέχουν στις τράπεζες ν’ αλλάξουνε συνάλλαγμα. Το τέρας γίνεται γελοίο και κυκλοφορεί ανενόχλητο από Ωδείο σε Ωδείο. Η Κλασσική μας Μουσική γίνεται Μαγειρείο,. Κι όλος ο κόσμος απαιτεί επιδόματα ειδικά απ’ το Δημόσιο Ταμείο.
Το ερώτημα περνάει απ’ τις ηλεκτρικές εφημερίδες της κεντρικής πλατείας. Πως θ’ αντιδράσουμε και πώς δεν θα συμβιβαστούμε με το τέρας;
Θυμάστε τι έγινε στην «Ερωφίλη» από την προηγούμενη φορά. Ο κόσμος της είχε για βασικές αξίες το ήθος, την αλήθεια και την ομορφιά.
Κι έτσι όταν παρουσιαζόταν η μορφή ενός τέρατος, αναστάτωνε το κοινό αίσθημα, εκ βαθέων, και προκαλούσε απρόσμενη , άμεση και καθοριστική αντίδραση.
Μόλις ο Βασιλιάς έβγαλε το μανδύα του μεγαλείου του και το προσωπείο του αγαθού αρχηγού πατέρα , κι εφάνη στο πρόσωπό του η μορφή του τέρατος, με τον διαμελισμό του Πανάρετου, ο Χορός, από γυναίκες, ορμά πάνω του, τον ποδοπατά, τον θανατώνει και τον εξαφανίζει,
Αυτό σημαίνει πώς ο χορός των γυναικών αυτών, και δεν φοβήθηκε, αλλά και πώς δεν θα μπορούσε ποτέ να μοιάσει με το πρόσωπο του τέρατος. Μάνος Χατζηδάκις «Τα σχόλια του Τρίτου»Κυριακή 30-7-1978
