Αν έγραφα...

Aν έγραφα για το καλοκαίρι,θα έγραφα για τα ζεστά βράδυα του Αυγούστου.
Γι' αυτά  αυτά τ' ατελείωτα.
Των αναγκαστικών επιλογών : Mε το θόρυβο των πολλών και την ανασφάλεια της σιωπής...

Αν έγραφα για τα καλοκαίρια θα έγραφα για τις κουρασμένες αντοχές, για τις αμήχανες παρουσίες, για τις αναπληρωμένες όπως-όπως απουσίες.

Αν έγραφα για τα καλοκαίρια θα έγραφα για τα παλιά καλοκαίρια της ζωής μας.
Για τα καλοκαίρια των παιδικών και εφηφικών μας χρόνων,εκείνα με τα ερωτευμένα ποδήλατα τα γεμάτα άμμο κι αστέρια.
Αλήθεια που να "κατοικούνε" άραγε;

-Στο φως της μνήμης
ακούστηκε να λέει μια φωνή, με χρώμα μάτια σαν της θάλασσας.

-Μα αυτό το "θυμάμαι" πονάει
απάντησα

-Οπως κάθε τι που είναι ακόμα ζωντανό, ακόμα υπαρκτό, ακόμα "παρών και τα πάντα πληρών".
Κι αν οι βαθιές ανάσες κρύβονται σε επώδυνες αναδρομές, αξίζουν τον κόπο...
ξαναείπε η φωνή με τα μάτια σαν της θάλασσας.

Αν έγραφα για τα καλοκαίρια θα έγραφα για όλες της βαθιές ανάσες πολλών καλοκαιριών.
Ακόμη και γι' αυτά τα ατέλειωτα ζεστά βράδια του Αυγούστου, με τις βαθιές ανάσες, που κάποτε θα κρυφτούν σε επώδυνες αναδρομές , αλλά θ' αξίζουν τον κόπο...

ET UN SOURIRE ( και ένα χαμόγελο)

Η νύχτα ποτέ δεν είναι πλήρης
Il y a toujours, puisque je le dis
 Υπάρχει πάντοτε, αφού το λέω
Puisque je l’affirme
Αφού το διαβεβαιώνω
Au bout du chagrin une fenêtre ouverte
Στην άκρη της θλίψης ένα παράθυρο ανοιχτό
Une fenêtre éclairée
Ένα παράθυρο φωτισμένο
Il y a toujours un rêve qui veille,
Υπάρχει πάντοτε ένα όνειρο που αγρυπνά,
Désir à combler, faim à satisfaire,
Επιθυμία για πλήρωση, πείνα για ικανοποίηση,
Un cœur généreux
Μια γενναία καρδιά
Une main tendue, une main ouverte,
Ένα χέρι απλωμένο, ένα χέρι ανοιχτό,
Des yeux attentifs
Μάτια άγρυπνα
Une vie, la vie a se partager.
Μια ζωή, να μοιραστούμε τη ζωή.


Paule Eluard

Mais les yeux sont aveugles. Il faut chercher avec le coeur

Για χαρακτηρισμένες φάσεις ως "καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης" μυρωδιές από παιδικά χρόνια.Δοκιμασμένο!
Από ότι περιείχε μαγεία. Τέτοια που γαληνεύει τη σκέψη και αναθαρρεύει την ελπίδα. Πως θα'ρθει όπως τότε μια μικρή Νεράϊδα, ένας Μικρός Πρίγκηπας να μας ψιθυρίσουν στ' αυτί αυτά τα μαγικά που τότε μας έκαναν να στεγνώνουν δάκρυα και να φεύγουν μακρυά οι λύπες.

Το ξέθαψα απ' τη βιβλιοθήκη.
Η ηλεκτρονική του μορφή δεν έχει τη ζεστασιά της επαφής που έχουν οι κιτρινισμένες σελίδες του,οι φωτογραφίες, οι γραμμές του μολυβιού σε φράσεις, εικόνες.
Τον θέλω δίπλα μου κι όταν τον κοιτάω να μου λέει:

"- Μια μέρα είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαραντατρείς φορές!
Και λίγο μετά, πρόσθεσε:
- Ξέρεις ... όταν είναι κανείς έτσι λυπημένος, του αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα ..."


Σαν μια νύχτα σαν την σημερινή που "βρέχει" αστέρια

"...πολύ παρακαλώ σας, μη βιαστείτε, περιμένετε λίγο, ακριβώς κάτω απ' τ' αστέρι! Αν τότε ένα παιδί έρθει κοντά σας, αν γελάει, αν έχει κατάξανθα χρυσά μαλλιά, αν δεν απαντάει όταν του κάνετε ερωτήσεις, θα μαντέψετε με σιγουριά ποιος είναι. Τότε φανείτε ευγενικοί! Μην μ' αφήσετε στην τόση μου θλίψη: γράψτε μου γρήγορα πως ξαναγύρισε"

"Μικραί Αγγελίαι"

Kυκλοφορούσαν απαραιτήτως με ψευδώνυμο. 
Ορος απαράβατος και αναγκαίος για να γίνεις δεκτός στη μεγάλη ανήσυχη και ζωηρή παρέα
Tο Ιδανικό Οραμα, ο Νηρέας,  το Γαλάζιο Αγριολούλουδο, η Ατρόμητη Αμαζόνα... 

Στους καυγάδες στις γειτονιές, πολλές φορές, το αντίποινο ήταν να "μαρτυρήσει"ο ένας στον άλλον το μυστικό του όνομα.
Πάντα μου έρχονται στο νου, όταν διαβάζω ιστολόγια -Blogs ,οι Μικρές Αγγελίες της Διάπλασης των Παίδων.
Δυό τρεις σελίδες μέσα στο περιοδικό, με μικρά κείμενα-απόψεις παιδιών που μπορούσε κάποιος να συμπληρώσει,να..."τσακωθεί", να πειράξει τον συντάκτη.
Η μόνη διαφορά που βρίσκω είναι ο χρόνος.
Εδώ γράφεις ή απαντάς και εκείνη την ώρα δημοσιεύεται.
Τότε μεσολαβούσε Κυριακή με Κυριακή για να δεις την δημοσιευσή σου και περίμενες και μια ακόμη να'ρθει, για να δεις αν κάποιος σου έγραψε κάτι.
Η ανάγκη να ζωγραφίσεις λευκά χαρτιά με λέξεις.
'Οπως ακριβώς και τώρα.
Τότε παιδί, με τη ζωντάνια και τη χαρά της επικοινωνίας με τον άγνωστο "Ιβανόη" που κρυβόταν πίσω από λέξεις, σα μέσα από παιχνίδι.
Τώρα γιατί δεν θέλεις να μεγαλώσεις και να ενταχθείς αβασάνιστα χωρίς να πεις κουβέντα στο "άνευ σημασίας" του κόσμου...

Το θέλει ο άνθρωπος,να μιλά και να ξαλαφρώνει. 

Διδακτική ύλη

Χρόνε
τὴ διατριβή μου σοῦ ὑποβάλλω
μὲ θέμα της ἐσένα βασικὰ
γιατὶ αὐτὸ ποὺ εἶμαι τώρα
ἐσὺ τὸ ἔφτασες ἐδῶ.

Φτωχοὶ τῆς φύσης μου οἱ πόροι
δὲ μ᾿ ἔστειλε γιὰ ἀνώτερη ἀμάθεια
στὸ ἐξωτερικό. Ἔμεινα ἐδῶ στὸ νοίκι
μιᾶς χαμηλοτάβανης ἐσωτερικῆς
πατριδογνωσίας.

Οἰκονομική
μέθοδο ἄνευ διδασκάλου ἀκολούθησα
καὶ κάθε ἄνευ γενικῶς
ποὺ εἶναι μέθοδος εὐρύτερης μαθήσεως.

Τὶ τράβηξα δὲ λέγεται ἀδύνατον νὰ μπῶ
στὸ δύσκολο κεφάλαιο
τοῦ «ἄνευ σημασίας».
Ὅ,τι γιὰ μένα εἶχε
ἤτανε ἄνευ γιὰ τοὺς ἄλλους.
Κι ἐνῶ μὲ ἐπιμέλεια ἀποροῦσα
τὸ ἀπορώντας μοῦ ἔβαζε μηδὲν.
Διόρθωνα τὸ βαθμὸ ἐκ νέου ἀπορώντας
μὲ τὴν ἄνευ λόγου μέθοδό σου
χρόνε
νὰ φέρνεις ἀλλαγὲς καὶ ἐν τῶ ἅμα
νὰ παίρνεις πίσω σβήνοντας ὁλότελα
τὴν προηγούμενη τὴν ἤπια μορφὴ
ποὺ εἴχανε τὰ πράγματα
πρὶν γίνουν σπουδασμένα.

Καὶ τώρα ἀκόμα
μὲ τὴ μέθοδο τοῦ ἄνευ μεγαλώνοντας
σμικρύνομαι σαστίζω ἀπορῶ
πῶς ἄλλαξαν ἀκόμα καὶ τὰ ἄνευ
τόσο συχνὰ δὲν ἦταν

πῶς ἄλλαξε ὁ θάνατος
τόσος συχνὸς δὲν ἦταν

ὅταν ἐνθέρμως μοῦ τὸν σύστησε ἡ ἀγάπη.

Κική Δημουλά