"Ερωτεύειν το Ερωτεύεσθαι"

Λένε, πως οι ιππότες προσπαθούσαν να ερωτευτούν το συναίσθημα που ένιωθαν για τη γυναίκα, και όχι εκείνη την ίδια, ώστε να ελέγξουν την αυτοσυγκράτησή τους, διότι η ψυχή τους ήταν αφοσιωμένη στο Θεό. Δεν θα μιλήσω για τα τάγματα των ιπποτών και την ιστορία τους. Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος μόνος του διαβάζοντας και ψάχνοντας τα χιλιάδες διαφορετικά γραφόμενα και μέσα απ’ αυτά να ανακαλύψει την αλήθεια. Ή τουλάχιστον την αλήθεια του…

Η ουσία είναι πως οι ιππότες θυσίαζαν και τη ζωή τους για μια γυναίκα, αλλά και για τον ίδιο τον Θεό, που υπηρετούσαν. Έχοντας ένα βράδυ στη συχνότητα των fm την εκπομπή του Νίκου Γκαραβέλα τον άκουσα να λέει : «Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα γυναίκες που ψάχνουν για ιππότες. Ευτυχώς… Δεν ξέρω αν υπάρχουν ιππότες, όμως. Δεν ξέρω…»

Μέσα στα δύο “ευτυχώς” και “δεν ξέρω” του αγαπημένου μου παραγωγού, άρχισαν οι σκέψεις μου να πηγαινοέρχονται προβληματισμένες. Κι αρχίζω να σκέφτομαι πώς μπορεί μια αξία να παρθεί και να μεταλλαχθεί ανά τους αιώνες, προσφέροντας νέες αξίες μέσα σε μια εποχή, όπου οι περισσότερες έχουν αλλοτριωθεί.

Ακούω και διαβάζω για τον έρωτα σήμερα. Διακρίνω ένα απροσδιόριστο άγχος και μιαν άρνηση, που μπολοκάρουν και αλλοιώνουν την αντίληψη για το πιο όμορφο συναίσθημα που υπάρχει! Κι αυτό που συμβαίνει, μου θυμίζει κι εμένα κάτι… Φοβίες. Πολυδιάστατες και σκοτεινές για τα παράλληλα συναισθήματα που συνοδεύουν τον έρωτα.

Ας σκεφτούμε, πως ο έρωτας ίσως δεν πονάει όσο νομίζουμε τελικά. Ίσως είμαστε εμείς αυτοί που προκαλούμε αυτόν τον αβάσταχτο πόνο με τον τρόπο που αποκωδικοποιούμε τα πράγματα. Γιατί οι άνθρωποι έχουμε ντυθεί με το “εγώ” μας και όλα τα παρακολουθούμε αυστηρά μέσα από το πρίσμα του. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε τίποτα από ό,τι μας συνθέτει, ενώ το προσδοκούμε από τους άλλους.

Σε τελική ανάλυση, τα παράλληλα συναισθήματα του έρωτα διασταυρώνονται με όλα τα υπόλοιπα αυτής της ανθρώπινης ύπαρξης, κι αναρρωτιέμαι μήπως υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που τα πράγματα έχουν εξελιχθεί σ’ αυτήν την οπτική. Μια οπτική που φοβάται την πτώση, αλλά δε λαχταράει την ανύψωση.

«Το κινούν αίτιον του σύμπαντος είναι ο έρως», έλεγε ο Πλάτων. Ο έρωτας είναι ενέργεια. Η ενέργεια διεγείρει το συναίσθημα. Το συναίσθημα γεννά ιδέες. Οι ιδέες γεννούν επαναστάσεις. Και συνεχίζω ν’ αναρρωτιέμαι. Αν το να μην είμαστε ερωτευμένοι με τον έρωτα, είναι κάποια μορφή καταστολής. Να πούμε μόνοι μας «ναι» στη στέρηση της μοναδικής αληθινής ελευθερίας μας.

Κατάπιαμε αμάσητη την πεποίθηση πως το συναίσθημα περιπλέκει τα πράγματα και δεν προβληματιστήκαμε πως αφαιρώντας το, νεκρώσαμε τις αισθήσεις μας και τα περιπλέξαμε περισσότερο. Αυτό που περιπλέκει σήμερα τον έρωτα είναι ο σκοπός και ο τρόπος.

Όταν ο σκοπός είναι άδειος από φιλοσοφία και αίσθηση, τότε η ίδια η προσπάθεια υποβαθμίζεται και μετατρέπει όλη την, κατα τ’ άλλα υπέροχη, διαδικασία του έρωτα σε κάτι άγαρμπο. Κι έτσι, στο τέλος δεν θ’ αφήσει κανένα ίχνος του πάνω σου για να πορευτείς στη ζωή, αλλά θα ρουφήξει το μέσα σου και θ’ αδειάσει τ’ αποθέματά σου.

Ο έρωτας είναι αυτός που πρέπει να μας γεμίζει και να μας εφοδιάζει. Η φύση μας διδάσκει το παιχνίδι του. Κι εμείς οφείλουμε στον εαυτό μας να τον ξαναερωτευτούμε! Να γεννήσουμε μια νέα ιδέα, με διαφορετική αξία, και να την εκφράσουμε. Γιατί ο τρόπος έκφρασης των ιδεών είναι σημαντικότερος από τις ίδιες τις ιδέες.

Να δημιουργήσουμε μια νέα ιπποσύνη, μιας νέας εποχής.

(Ράνια Αηδώνη aixmi.gr)

"Πρώτα ο μαθητής"

Ξεκίνησε και έληξε χθες, η πολυαναμενόμενη δημόσια διαβούλευση για τις Συνενώσεις-Ιδρύσεις Σχολικών Μονάδων με ένα κείμενο που φέρει την υπογραφή της Υφυπουργού Παιδείας κ. Εύης Χριστοφιλοπούλου.

Διαβάζοντας κάποιος την τοποθέτηση αλλά και τις ερωτήσεις που τίθενται για διαβούλευση, απορεί για τον λόγο που αυτή γίνεται , αφού για το υπουργείο θεωρούνται a priori αναγκαίες οι συνενώσεις. 

Αναζητούνται άλλα επιχειρήματα πλην του οικονομικού που προτάσσεται;

Βέβαια στο κείμενο της διαβούλευσης (δύο μόλις σελίδων για τόσο μεγάλο ζήτημα) αναφέρεται ότι τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι Τοπικές Αυτοδιοικήσεις. Δηλαδή αν τεθεί το δίλημμα σε αυτοδιοικητικές αρχές, φτωχών περιοχών, να συνενώσουν τα σχολεία αλλιώς θα πρέπει να χτίσουν καινούργια (καθώς κρίνονται ακατάλληλα τα υπάρχοντα) που θα βρουν χρήματα σε δύσκολους οικονομικά καιρούς και με τους περισσότερους Δήμους της χώρας υπερχρεωμένους; Σε ένα τέτοιο εκβιαστικό δίλημμα, δε θα συμφωνήσουν;

Και το υπουργείο που για όλα έχει λύσεις, με τις συνενώσεις προαποφασισμένες, προτείνει και λύσεις για να αντιμετωπισθούν τα έξοδα μεταφοράς των μαθητών. Λεωφορεία ναυλωμένα, ταξί και γονείς-οδηγοί!!

Εάν έχουν αποφασίσει πως συνενώσεις θα γίνουν, έχουν υποσχεθεί στην τρόικα και υπογράψει στο μνημόνιο, να σαρδελοποιήσουν τα παιδιά μας στις αίθουσες, να μειώσουν το εκπαιδευτικό προσωπικό, να κόψουν τις δαπάνες παιδείας -αντί για τα δις που είχαν ως προτεραιότητα γι' αυτήν και την Υγεία- τι άλλο θα μπορούσαμε σ' αυτό το πλαίσιο να διαβουλευθούμε πλην του ότι θα μείνουμε άφωνοι με το :

"Σ’ αυτό το πλαίσιο, η προώθηση μεταβολών στις σχολικές μονάδες υπηρετεί τη βασική αρχή της εκπαιδευτικής πολιτικής “πρώτα ο μαθητής”"

“Πρώτα ο μαθητής”

"Η λογική των συνενώσεων και των ιδρύσεων σχολείων είναι εκπαιδευτική και τα κριτήρια πρωτίστως παιδαγωγικά. Είναι κρίμα να υπάρχουν παιδιά σε ολιγοθέσια σχολεία, σε χωριά που είναι σε κοντινή απόσταση, λιγότερο από δέκα λεπτά το ένα από το άλλο.” (από τοποθέτηση της κυρίας υφυπουργού για το θέμα “συνενώσεις” στον Κυριακάτικο τύπο).

Σωστά κυρία Χριστοφιλοπούλου. "Πρώτα ο μαθητής" ως γνωστόν. 

Παιδαγωγικότατο το μέτρο να ξυπνάει και να πηγαίνει στο διπλανό χωριό. Και ο γονιός του να κάνει και τον εθελοντή γονέα-οδηγό!

Είναι μέσα στα παιδαγωγικά σας κριτήρια αυτό που λέγεται ψυχολογία. To πόσο αρνητικά θα λειτουργήσει αυτή η ταλαιπωρία σ'αυτές τις τρυφερές ηλικίες. Να το μισήσει όσο γίνεται πιο νωρίς το σχολείο.

Απλά πράγματα. ΄Οσα σχολεία υπολειτουργούν αντί να τα βελτιώσουμε και να αναβαθμίζουμε έτσι τα χωριά της περιφέρειας να τα κλείσουμε.

Δεν του φτάνει η ταλαιπωρία και το βάσανο της στειρότητας, της βαθμοθηρίας και του αγχωτικού ανταγωνισμού που κάνει τα παιδιά να μισούν το σχολείο αντί να το θεωρούν χαρά της γνώσης και της δημιουργίας, να του δώσουμε κι άλλο ένα κέντρισμα κατά το υπουργείο “παιδαγωγικό”...

Δεν θα μου φανεί παράξενο, αν αρχίσουμε να βλέπουμε μετακινήσεις μαθητών και των οικογενειών τους για μόνιμη εγκατάσταση σε αστικά κέντρα. Κάτι σαν αυτό που γινόταν το ’60 και το ’70. 

Τελικός στόχος όμως, όπως φαίνεται, είναι να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών που θα φτάνουν στο λύκειο (όχι με εξετάσεις, αλλά με κριτήριο ουσιαστικά τη γεωγραφία της κατοικίας των γονέων και το... τοπικό κλίμα) και κατά συνέπεια και στο πανεπιστήμιο.

Σκέφτηκε ποτέ η εν λόγω κυρία, πόσο μόνα είναι τα χωριά δίχως σχολείο; 

Το σχολείο είναι γι αυτά πηγή πολιτισμού, σημείο αναφοράς. 

Δίχως σχολείο το χωριό απογυμνώνεται από κάθε μορφωτικό και πολιτιστικό εφόδιο προσφερόμενο σ' αυτήν την μικρή κοινωνία. 

' Εστω κι αν αυτά ήταν το ελάχιστο από το προσδοκόμενο και επιβεβλημένο στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ντροπή! Θα έπρεπε κάθε υπουργός που θέλει να εφαρμόζει μέτρα, πρώτα να κάνει μια πρακτική εφαρμογή στον ίδιο, για να τεστάρει την...αποτελεσματικότητα. 

Εν προκειμένω να κάνει και τον γονέα-οδηγό, πηγαίνοντας και το δικό του παιδάκι στο διπλανό που απέχει 10 λεπτά πριν αποφασίσει αν “είναι κρίμα” να λειτουργεί το σχολείο.

Τουλάχιστον διαλύουν ότι διαλύουν, αλλά να μας έκαναν και τη χάρη να μη μιλούν προκαλώντας. 

' Η είναι καλύτερα έτσι μήπως και ξυπνήσουμε πιο γρήγορα;

εφημερίδα "Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Για τα παιδιά της Σκέψης και της Δημιουργίας

Η επίσκεψη του Δημάρχου (μια εβδομάδα μετά την ορκωμοσία ως πρώτη προτεραιότητα (;) ) στις ημιτελείς αθλητικές υποδομές και το ενδιαφέρον του να εξακολουθήσει η χρηματοδότησή τους από εθνικούς πόρους για να ολοκληρωθούν και να ενισχυθεί η αθλητική υποδομή του νησιού, μου έφεραν στο νου το προεκλογικό τέταρτο “Π” του κ. Κουσουρνά που ήταν τα "Παιδιά". “Παιδικές χαρές, παιδότοποι, ελεύθεροι χώροι που θα γίνουν γυμναστήρια, και "ο Δήμος Ρόδου είναι καιρός να αρχίσει να εκπονεί προγράμματα μαζικού αθλητισμού που θα απευθύνονται σε παιδιά αλλά και σ’ όλες τις ηλικίες." διαβάσαμε.

Mαζικός αθλητισμός....Κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο;

Μια πολιτεία άραγε στο "Π" της για τα παιδιά, θεωρεί ως σημαντικότερη την εκπόνηση προγραμμάτων μαζικού αθλητισμού από τα τόσα άλλα προβλήματα που απασχολούν τα παιδιά σήμερα;Τα παιδιά που καλούνται να βιώσουν κι αυτά την κρίση;

Και αν υποθέσουμε πως δεν μιλάμε για τα σοβαρά , που λέγονται ναρκωτικά, που λέγεται αλκοολισμός που λέγονται προγράμματα ενημέρωσης και πρόληψης, και θεωρήσουμε πως θέλει να ασχοληθεί με ψυχαγωγικά προγράμματα και καλής διαχείρησης του όποιου ελεύθερου χρόνου έχουν τα σημερινά παιδιά, γιατί επιλέγεται μόνον ότι έχει σχέση με άθληση και μάλιστα με την επισήμανση της ανάγκης του μαζικού αθλητισμού;

Που μαζικός αθλητισμός στην νεοελληνική σημαίνει ποδόσφαιρο ας μη γελιώμαστε στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Η ποδοσφαιροφιλία στις μέρες μας, έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας τέτοια, που ποδοσφαιρικοί όροι χρησιμοποούνται ακόμη και μέσα στο κοινοβούλιο, ή σε συζητήσεις πολιτικών πάνελ.

Κακό θα μου πείτε; ' Οχι.

Μέχρι του σημείου που θα σκεφτώ :με ποια σκοπιμότητα και ποιά κίνητρα οι κυβερνήσεις ξοδεύουν απίστευτο χρήμα κρατικό για να υποδαυλίζουν το ενδιαφέρον των μαζών για το ποδόσφαιρο; ( Γιατί επιμένω. Μαζικός αθλητισμός=ποδόσφαιρο. Τυχαίο που υποψήφιοι θεωρούν ως τίτλο τιμής να αναφέρουν στο βιογραφικό τους πως διετέλεσαν μέλη, πρόεδροι ή ιδρυτικά μέλη ποδοσφαιρικών σωματείων;)

Γιατί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα έχουν διεθνείς προδιαγραφές πολυτελούς κατασκευής, ενώ τα κρατικά νοσοκομεία τριτοκοσμικές και σχολεία στεγάζονται σε κοντεϊνερς και σε κτίρια φυλακές;

Ενδιαφέρει τους πολιτικούς η "ψυχαγωγία" των πολιτών περισσότερο από την περίθαλψή τους ή την εκπαιδευσή τους; ( τα γήπεδα δεν χτίζοναι μόνο από ΠΑΕ αλλά και με χρήματα που χαρίζονται στις ΠΑΕ...)

Και θα συνεχίσω τη σκέψη μου: όσοι διεκδικούν και όσοι ασκούν την εξουσία σήμερα ποντάρουν απροκάλυπτα στον ορμέμφυτο πρωτογονισμό του ψηφοφόρου. Γιατί χειραγωγείται εύκολα και αποτελεσματικά.

'Eντεχνα και ακούσια χειραγωγείται ο πολίτης σε οπαδική συνείδηση, ανάλογης αυτής της άνευ κρίσης και σκέψης των οπαδών ομάδων.

Kαι το ερώτημα είναι γιατί " προγράμματα μαζικού αθλητισμού" και όχι " προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης";;; Σε κάθε χωριό και κάθε γειτονιά της πόλης.

Τα οποία θα προωθήσουν και διαδώσουν οι υπεύθυνοι με το ίδιο πάθος που ασχολούνται με τα κατά τόπους ποδοσφαιρικά σωματεία...

Μήπως γιατί τα άλλα που λέγονται "δημιουργική απασχόληση" ως ψυχαγωγία, θα είναι πράγματα που θα χρειαστεί να λειτουργήσει η σκέψη;

Μήπως γιατί θα είναι μέσα στα πλαίσια αυτού όλου που λέγεται ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ; ( αλήθεια αυτό το Πι ξεχάστηκε;)

Μήπως γιατί πολιτισμός είναι με την ευρεία έννοια, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, ο τρόπος ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, οι παραδόσεις ;

Μήπως γιατί πολιτισμός με την στενή έννοια είναι το σύνολο των αξιών, οι γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μιας κοινότητας , άρα πολιτιστική κληρονομιά, τέχνες, λογοτεχνία ή κινήματα σκέψης;

Τα παιδιά της κρίσης όλα αυτά τα έχουν σήμερα περισσότερο από ποτέ ανάγκη. Τόπους και χώρους να αναπτύξουν ΣΚΕΨΗ και δεξιότητες, να επανεφεύρουν μέσα από όλες τις εκφάνσεις της Τέχνης, του Πολιτισμού το χαμένο σύστημα αξιών και τον χαμένο καθημερινό τους πολιτισμό.

' Εχουν ανάγκη από δημιουργικές διεξόδους εκτόνωσης από το γκρίζο που τους επιβάλαμε, έχουν ανάγκη από τρόπους που τα κάνει να σκέπτονται και όχι απλά να εκτονώνονται σε κερκίδες...

Δείτε το κ.Δήμαρχε και σαν έναν τρόπο πρόληψης ενάντια στο μεγάλο πρόβλημα του αλκοολισμού και στο ακόμη μεγαλύτερο των ναρκωτικών. Αυτά δεν προλαμβάνονται μόνο με το “Νους υγιής εν σώματι υγιεί”. Οι αρχαίοι ταυτόχρονα “γύμναζαν” και το πνεύμα όταν το έλεγαν αυτό. Τα στάδια και τα γυμναστήρια που είχαν σε κάθε πόλη ήταν κεντρικοί άξονες διαπαιδαγώγησης, ωρίμανσης και βαθιάς και ουσιαστικής σύνδεσης του Πολίτη με την Πόλη του, τις δομές της, την λειτουργία της και όχι τόποι εκτόνωσης απλά... Θα μου επιτρέψουν λάτρεις του είδους αλλά θα πώ και παραγωγής χουλιγκάνων...

 "η Δημοκρατική της Ρόδου" 12.1.2011

Μήπως μιζεριάζω;

" Είναι ανάγκη να καταπολεμήσουμε μια ασθένεια, θα έλεγα σχεδόν μια επιδημία, αυτήν της μιζέριας και της καταστροφολογίας, αυτή που λέει ότι όλα είναι μάταια, ότι είμαστε ανίσχυροι να διαμορφώσουμε τη δική μας μοίρα, ότι κάποιοι άλλοι θα αποφασίζουν για εμάς."

δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός σε ομιλία του στους επικεφαλής των Γραφείων Τύπου και Επικοινωνίας Εξωτερικού.

Τι να πω εγώ τώρα; Η πραγματικότητα με υπερβαίνει, σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Ακούγοντας τον Πρωθυπουργό, άρχισα να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία. Μήπως πάσχω από “καταστροφίτιδα”κι εγώ, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ( έτσι δεν είπε ο κ.Παπανδρέου στον κ.Τσίπρα;) Μήπως έχω υπερευαισθησία; Μπας και με επηρέασαν τα δημοσιεύματα που έγραψαν ότι διπλασιάστηκαν επί μνημονίου οι αυτοκτονίες;Μήπως όντως είναιεπιδημία και κόλλησα από τον κ.Χρυσοχοίδη που μιζεριάζει κι αυτός στο παρακτορείο "Ρόϊτερ"λέγοντας "' Εχουμε έναν πολύ ισχυρό εχθρό,την κατάθλιψη,η οποία είναι πολύ βαθιά.'Εχουμε κατάθλιψη τόσο στην οικονομία όσο και στο δημόσιο αίσθημα" Μήπως είμαι αντιδραστική;

Μήπως δεν εννοώ να καταλάβω ότι είναι μιζέρια το 20% που υπολογίζεται πως θα αγγίξει η ανεργία μέχρι το 2012; Υπολογισμούς σύμφωνα με τον προϋπολογισμό και εκτιμήσεις του κ.Λοβέρδου, με την προηγούμενη ιδιότητα του ο οποίος μίλησε για 1.000.000 ανέργους! Με λεχοτανίλ ξεχνιούνται οι καινούργιοι άνεργοι του Δεκεμβρίου για να φτάσουμε αισίως τους 653.552 από τους 609.249 που ήταν τον προηγούμενο μήνα;

Ενα εκατομμύριο άνθρωποι χωρίς δουλειά σημαίνει πως όλες ανεξαιρέτως οι οικογένειες θα έχουν και από τουλάχιστον έναν άνεργο μέσα τους. Εναν άνθρωπο χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική, χωρίς δικαίωμα στο όνειρο, χωρίς αξιοπρέπεια. Μήπως μιζεριάζω γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα;

Μήπως μιζεριάζω και δεν εννοώ να καταλάβω ότι νέοι άνθρωποι επιλέγουν να αναζητήσουν τα ονειρά τους εκτός των συνόρων της χώρας; Μήπως μιζεριάζω γιατί το κυριότερο κεφάλαιο της χώρας, το ανθρώπινο, αυτό με γνώση και τεχνογνωσία, ψάχνει άλλες χώρες να το καταθέσει;

Μήπως καταστροφολογώ πιστεύοντας ότι μια χώρα που δεν σέβεται τους ηλικιωμένους της και τους ωθεί στην αναξιοπρέπεια, οδεύει μαθηματικά προς την καταστροφή και μόνο με την ολική επανέρχεται στην τάξη;

Και οι τελευταίες αντιστάσεις μου καταρρέουν ακούγοντας τον πρωθυπουργό να συνεχίζει τα αισιόδοξα:

“Το μεγάλο στοίχημα είναι να δημιουργήσουμε μια καλύτερη, διαφορετική Ελλάδα.Συνεχίζουμε τις μεγάλες αλλαγές για μια Ελλάδα με κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, μια Ελλάδα παραγωγική, δημιουργική, που σέβεται τον πολίτη και δίνει προοπτική στους νέους."

Κατάλαβα ότι, για να φοβάμαι πως η Ελλάδα αντιμετωπίζει το φάσμα της καταστροφής, ενώ η χώρα ετοιμάζεται να απογειωθεί, δεν πάσχω προφανώς από απλή ψυχική διαταραχή. Βρίσκομαι στα πρόθυρα βαριάς και βαθιάς, ίσως ανεπίστρεπτης νοητικής διαταραχής. 

Επίκληση στο φως...

Γιατί,  "ο τόπος μας έχει μικρύνει.Λιγόστεψε θανάσιμα το φως"...

ἄστερες ,ὲν ἀμφὶ κάλαν σελάνναν ἂψ

ἀπυκρύπτοισι φάεννον εἶδος ὄπποτα

πλήθοισα μάλιστα λάμπηι γᾶν ἀργυρία

Σαπφώ

κι ὅσ’ ἄστρα γύρω βρίσκονται

στὴν ἔκπαγλη σελήνη

παρευθὺς τὸ φωτεινὸ τους πρόσωπο

κρύβουν κάθε φορὰ ποὺ ἐκείνη ὁλόγιομη καταλάμπει

τὴ γῆ τὴ σκοτεινὴ ἀνεβαίνοντας ἀσημοκαπνισμένη

ελεύθερη μετάφραση Οδ.Ελύτης

Claro de luna

Συμπτωματικά βγήκα στον κήπο
και είδα ψηλά μίαν υπέρλαμπρη πανσέληνο
σε διαυγέστατο μαύρο στερέωμα.

Ένωσα ένα σφίξιμο.
Γιατί να μην είμαι είκοσι χρονών...
να... να...

Τι έκανα τότε με την πανσέληνο;
Ξενυχτούσα... τραγουδούσα... ερωτευόμουν...

Τα έκανα πραγματικά, ή τα διάβασα στα βιβλία;

Δεν είμαι πια τόσο σίγουρος.

Καλύτερα να μπω στο σπίτι, να κλείσω και τα παράθυρα.

Κάνει ψύχρα.

Αυτή η πανσέληνος με μπερδεύει.

N.Δήμου "Για μια άχρηστη πανσέληνο"

Τώρα πια...

Τώρα, μπορεί πια ο καθένας να μιλά και κυρίως να γράφει, για την αγωνία της εποχής, το αδιέξοδο, την απανθρωπία του αιώνα, τη χρεωκοπία των ιδεολογιών, τη βαρβαρότητα της μηχανής, για δίκες, για ρήγματα, για φράγματα, για ενοχές, για γρανάζια.
Όλα έχουν κωδικοποιηθεί, ταξινομηθεί, αποδελτιωθεί, έχουν περάσει στα λεξικά και στις εγκυκλοπαίδειες, προσφέρονται έτοιμα σε πακετάκια αυτοσερβιρίσματος, σε κάθε βαλάντιο προσιτά.
Θα ‘ρθει ένας καιρός που σε ζωολογικούς κήπους, σε τσίρκα και σε κέντρα παιδικής χαράς, θα συντηρούνται σε ειδικούς στεγανούς κλωβούς, άνθρωποι – δείγματα μιας περασμένης εποχής, προς ικανοποίησιν της περιεργείας του κοινού και προς χρήσιν των σχολείων και των επιδόξων συγγραφέων.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Πολιτική ανυπακοή

Ναι αλλά πως;;

"Η πολιτική ανυπακοή είναι η άρνηση ενός ή περισσότερων ατόμων απέναντι στην τήρηση ορισμένων νόμων, απαιτήσεων και εντολών της κυβέρνησης, ή μιας δύναμης κατοχής, χωρίς να καταφεύγουν στη βία. Είναι πρωτοβάθμια τακτική της μη βίαιης αντίστασης. Στην πιο μη βίαιη έκφραση της (γνωστή στα σανσκριτικά ως ahimsa ή satyagraha)θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι συμπόνια, με τη μορφή του σεβασμού στη διαφωνία. “

Αυτό θα βρούμε αν αναζητήσουμε τον ορισμό της.

Σαφέστατο όπου κι αν ανατρέξετε η "μη βία".

Ο Χάουαρντ Ζιν που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς στοχαστές του 20ού αιώνα.και πέθανε πρόσφατα μας λέει πολλά διαφωτιστικά:

Κατά τον Ζιν: 

Όταν η αδικία γίνεται “νόμος και τάξη” (καλή ώρα...), τότε οι πολίτες πρέπει να αντιδράσουν με τη μέθοδο της πολιτικής ανυπακοής και την άμεση δράση. Η ανυπακοή ως όρος αποδίδεται στον ποιητή Θορό, επειδή πήγε φυλακή γιατί αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους του. Διαφωνούσε με τον πόλεμο του Μεξικού, όπου οι ΗΠΑ κατέκτησαν το Βόρειο Μεξικό και το προσάρτησαν στη χώρα τους. Αν θα μπορούσαμε να βρούμε ποιος ήταν ο πατέρας του όρου, τότε θα πρέπει να ανατρέξουμε στην Ελληνική Μυθολογία. Στον Προμηθέα

(ανυπακοή στους θεούς) και την Αντιγόνη (ανυπακοή στο κράτος).

Η μη βία δεν σημαίνει πασιφισμό ή ταξική συνεργασία, αποδοχή του συστήματος και παθητική αναμονή κάποιου καλύτερου μέλλοντος. Σημαίνει σθεναρή αντίσταση. Η ανυπακοή μπορεί να εκφραστεί με ποικίλους τρόπους. Μαζικές διαδηλώσεις, απεργίες, σαμποτάζ κάθε είδους (από προϊόντα έως επιβράδυνση των ρυθμών εργασίας), άρνηση συνεργασίας και καμπάνιες μεγάλης έκτασης για να κερδηθεί η συμπαράσταση του κόσμου. Ακόμα και εκκλήσεις προς άτομα της άρχουσας τάξης, με την ελπίδα πως ίσως έρθουν σε ρήξη με το αμαρτωλό τους παρελθόν.

Η απόρριψη της βίας είναι άρρηκτα δεμένη με τη δημοκρατία. Η βία δεν είναι αξία, όπως υποστηρίζουν διάφορες μικρές τρομοκρατικές ομάδες. Ο Ζιν υποστηρίζει πως αυτές οι ομάδες, επειδή αδυνατούν να συγκροτήσουν μια μαζική βάση λαϊκής υποστήριξης, καταφεύγουν σε μια απεγνωσμένη τακτική. Οι κυβερνήσεις προτιμούν τη βία αυτών των ομάδων γιατί μπορούν εύκολα να ελέγξουν αυτούς τους μικρούς πειθαρχημένους στρατούς και να τους διαβρώσουν, πράγμα αδύνατο σε μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις που όταν ξέρουν να αγωνίζονται, κατά κανόνα, κάνουν την κεντρική εξουσία να υποχωρήσει. 

Η άμεση δράση, πάντα σύμφωνα με τον Ζιν, δεν χλευάζει και δεν υποτιμά τα κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε σνομπάρει τις όποιες ελευθερίες. Απλά συνειδητοποιεί τα όριά τους και προχωράει.

Ο μεγάλος φιλόσοφος του Δικαίου Τζον Ρολς πήγε την πολιτική ανυπακοή ένα βήμα παραπέρα. Εθεσε τους κανόνες της. Οταν κάποιοι πολίτες νιώθουν ότι ο νόμος προσβάλλει τα δικαιώματά τους, οφείλουν να τον παραβούν τηρώντας όμως τρεις προϋποθέσεις: 1) η παραβίαση του νόμου να μην εμπεριέχει βία 2) να γίνεται δημόσια  3) οι παραβάτες να πληρώνουν το τίμημα της παράβασης. Το τελευταίο είναι κρίσιμο. Πρώτον, πιστοποιεί ότι οι παραβάτες δεν εξυπηρετούν ίδιον όφελος παραβαίνοντας το νόμο και δεύτερον μεγιστοποιείται το αποτέλεσμα της πολιτικής ανυπακοής. Είτε επικοινωνιακά είτε διά της νομολογίας που εκδίδει κάποιο δικαστήριο.

( Ο Μαχάτμα Γκάντι ήταν ο πρώτος που έκανε πράξη τις ιδέες του Θορό, ακολούθησε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ)

Προς το παρόν δεν βλέπω να υπάρχουν κινήματα και κυρίως άνθρωποι που θα μπουν μπροστά να την εμπνεύσουν, ερμηνεύοντας την έτσι όπως αυτή υφίσταται ως τρόπος αντίδρασης.Με συνθήματα και πέραν τούτου ουδέν δεν υφίσταται. Αντίθετα φοβάμαι ότι τώρα που η οργή κρέμεται σε μια κλωστή,εύκολα το θυμικό όλων μας επενδύεται ανεμπόδιστα στον κάθε "αγωνιστή" μπρουτάλ δήμαρχο ή στον κάθε σαλτιμπάγκο που δηλώνει ότι εκπροσωπεί "τους πολλούς εναντίον όλων"...Ούτε θέλω να φανταστώ τι θα γίνει όσο η οργή αυτή ψάχνει τρόπους εκτόνωσης...
Κι επειδή η πολιτική ανυπακοή κάποιων "ηγετών"του κινήματος "Δεν πληρώνω" καμια σχέση δεν έχουν με τα παραπάνω αλλά αντίθετα λειτουργούν έξω από το πλαίσιο που αυτή ορίζει, ας δούμε και την θέση του Περικλή Κοροβέση:

"Τέτοια κινήματα δεν είχαμε στην Ελλάδα. Και στο σημείο που υπάρχουν είναι σε μικροκλίμακα. Στη χώρα μας έχει επικρατήσει το τελετουργικό του αγώνα και όχι ο ίδιος ο αγώνας. Πενήντα-εκατό άτομα μπορεί να κλείσουν το κέντρο της πόλης και, αντί να κερδίσουν τη συμπάθεια του κόσμου, προκαλούν την μήνιν του. Πιο αποτελεσματικό θα ήταν μια διαμαρτυρία άλλης μορφής, που θα κέρδιζε έστω και έναν άνθρωπο που μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούσε το αίτημά τους. Τώρα με τους αγρότες. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως όλο το δίκιο ήταν με το μέρος τους.
Το έμαθε κανείς; Μόνο αυτοί που το ήξεραν. Η τηλεόραση φρόντισε να διαδώσει πως οι αγροτοπατέρες κόβουν την Ελλάδα στη μέση για να παίρνουν τα επιδόματά τους και να κάθονται. Και εδώ θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ένα μεγάλο και εντυπωσιακό τελετουργικό. Ήλθαν και απήλθαν χωρίς να κερδίσουν τίποτα παραπάνω από την οργή αυτών που εμποδίστηκαν να κάνουν τη δουλειά τους.

Αν υπήρχε κίνημα ανυπακοής στην Ελλάδα, τότε θα βρίσκαμε μέσα σε κάθε σακούλα ψώνιων από τη λαϊκή και ένα διαφωτιστικό φυλλάδιο, για να καταλάβουμε όλοι τι χρωστάμε στους αγρότες. Και ίσως τότε το κίνημα να μην ήταν μόνο των αγροτών αλλά όλων εκείνων που καταναλώνουν αγροτικά προϊόντα. Δηλαδή όλων μας. Στο κάτω κάτω της γραφής, και η σπανακοτυρόπιτα αγροτικό προϊόν είναι. Φαντασθείτε στο περιτύλιγμά της να υπήρχαν τα αιτήματα των αγροτών!"(5.3.2010)
' Ενα φροντιστήριο στον Αλέξη δεν θα έβλαπτε.Μη μας πουλάει τσαμπουκάδες για πολιτική ανυπακοή...



(εφημερίδα "Η Δημοκρατική της Ρόδου 15.1.2011)

Αγανακτήστε

"Θα ήθελα όλοι – ο καθένας από εµάς – να βρει τον λόγο του να αγανακτήσει. Είναι ένα πολύτιµο δώρο. Οταν κάτι σε κάνει να αγανακτείς, όπως αγανάκτησα εγώ εναντίον του Ναζισµού, γίνεσαι αγωνιστής, σκληρός και στρατευµένος. Γίνεσαι µέρος του µεγάλου ρου της ιστορίας – και αυτός ο ρους µας οδηγεί προς έναν κόσµο µε περισσότερη δικαιοσύνη και περισσότερη ελευθερία, όµως όχι την ανεξέλεγκτη ελευθερία της αλεπούς στο κοτέτσι".

(...)
"Οι λόγοι να αγανακτήσει κανείς µπορεί να φαίνονται σήµερα λιγότερο ξεκάθαροι. Ο κόσµος µοιάζει υπερβολικά περίπλοκος. Σε αυτόν τον κόσµο, όµως, υπάρχουν πράγµατα που δεν θα έπρεπε να ανεχόµαστε… Λέω στους νέους: Κοιτάξτε λίγο γύρω σας και θα τους βρείτε. Το χειρότερο από όλα είναι η αδιαφορία…"

"Αγανακτήστε"! Το βιβλίο του 94χρονου Γάλλου αντιστασιακού Στεφάν Εσέλ, που σαρώνει -σε πωλήσεις- στη Γαλλία (πάνω από 500.000 αντίτυπα μέσα σε δυόμισι μήνες). 

Ηρωας της γαλλικής Αντίστασης ο Εσέλ, χαίρει εκτιμήσεως στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς (είναι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος). Γεννήθηκε στο Βερολίνο από Εβραίους γονείς, συνελήφθη από τους ναζί και φυλακίστηκε στο Μπούχενβαλντ, υπερασπίζεται τους μετανάστες και εσχάτως τους Παλαιστινίους... Εναντιώνεται στη "δικτατορία των χρηματοπιστωτικών αγορών", τάσσεται υπέρ της "ειρηνικής εξέγερσης", αλλά κατανοεί την προσφυγή στη βία από λαούς που "ζουν υπό στρατιωτική κατοχή", όπως οι Παλαιστίνιοι.

Γίναμε μαλλιά κουβάρια...

O ιστορικός του μέλλοντος,διαβάζοντας την επικαιρότητα των ημερών, αυτό που θα καταλάβει είναι πως μια χώρα ολόκληρη ψάχνει κάποιους "ντιντίδες" πολιτικούς ενός Φαήλου και ενός πρώην νομάρχη Ψωμιάδη και νυν περιφερειάρχη.

'Επίσης ψάχνει και κάποιους “κοπρίτες” και “ζώα” ενός Παγκάλου, αντιπροέδρου κυβέρνησης, οι οποίοι σαν “κοπρίτες” που ήταν πήγαιναν στα γραφεία των αρίστου ήθους πολιτικών για να βολευτούν στο δημόσιο και να τα “φάνε μαζί”.

Δεν ξέρω τι συνειρνούς μπορεί να κάνει...Κάτι σε γίναμε μαλλιά κουβάρια ίσως...

Ξέρω όμως τι θα γράψει στην περίπτωση που οι πολίτες-διεφθαρμένοι-κοπρίτες κληθούν να ψηφίσουν και παρ'όλα αυτά ξαναδεί νά έχουν επιλέξει τον ίδιο θίασο να ξανακάθεται στα ίδια έδρανα . 

Στην περίπτωση αυτή η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και γράφει τη λέξη "ΤΕΛΟΣ". Με μεγάλα, κεφαλαία και bold γράμματα. Θα κλείσει ο ιστορικός ήσυχα την πόρτα πίσω του και θα παραδώσει την ιστορία ενός τόπου στους “Φον Φούφουτους” του αντιπροέδρου.

Αν έχει και ποιητικό ίστρο εκείνη την ημέρα θα θυμηθεί Γκάτσο "Καληνύχτα Κεμάλ... αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ".