Eναλλακτικά, με ρομαντικούς κι ονειροπόλους

Αφορμή γι’ αυτή την κουβέντα, στάθηκε ένας χάρτης με χαραγμένα ποδηλατικά μονοπάτια - που αναρτήθηκε σε κοινωνικό δίκτυο- και ο οποίος συνοδευόταν από την σημείωση: «Η παρουσίαση τελείωσε πριν λίγη ώρα. Έγινε ανάλυση της ιδέας για την αξιοποίηση και βελτίωση δύο ποδηλατικών μονοπατιών με αφετηρία το χωριό και κατάληξη στις παραλίες Μονολίθου. Ευχαριστώ για την αρκετά μεγάλη συμμετοχή και τον γόνιμο διάλογο για την υλοποίηση του σχεδίου. ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ!!!» Θέλοντας να μάθω, ποιοι… προχωράνε δυνατά, σε μια εποχή που την χαρακτηρίζει η στασιμότητα αν όχι το πισωγύρισμα, απευθύνθηκα στον υπογράφοντα την σημείωση της φωτογραφίας. Γιώργος Θυρής το όνομά του. ‘Ενας νέος άνθρωπος που δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο Μονόλιθο και προσπαθεί μαζί με άλλους «ρομαντικούς κι ονειροπόλους» νέους ανθρώπους, να κάνουν πράξη, όλα, όσα χρόνια τώρα ακούγονται από τους αρμόδιους, περί εναλλακτικού τουρισμού, καινοτομίας, επιμήκυνσης της σεζόν, έξυπνης εξειδίκευσης, αλλά που μένουν σχέδια επί χάρτου.  ‘Ισως μπορέσουν και πάρουν κάτι από τη φαντασία, τη θέληση, το μεράκι, το πάθος, το όραμα και την αγάπη για τον τόπο τους απ’ αυτά τα νέα παιδιά σαν τον Γιώργο, σαν την παρέα του Μονολίθου που ονειρεύεται και παλεύει να μείνει στον τόπο της.

-Ποια είναι η σχέση σου με το  Μονόλιθο;

 Ήτανε γραφτό κάποια μέρα να καταλήξω στον Μονόλιθο.  Με ότι κι αν προσπάθησα να ασχοληθώ το μυαλό και η καρδιά μου ήταν πάντα εκεί. Γι αυτό και πριν από πέντε χρόνια τα παράτησα στην κυριολεξία όλα και εγκαταστάθηκα στο χωριό μόνιμα, που είναι και ο τόπος καταγωγής μου. Από τότε ζω, εργάζομαι και δραστηριοποιούμαι στον Μονόλιθο που υπεραγαπώ. Νοίκιασα και δουλεύω ένα μικρό ξενοδοχείο 9 δωματίων χωρίς να έχω καμία σχέση τότε με το αντικείμενο. Παρ’ όλα αυτά με υπομονή και προσπάθεια το Thomas αγαπήθηκε τόσο από τους ντόπιους που το έκαναν στέκι όσο και από τους σταθερούς πελάτες μου που με επισκέπτονται κάθε χρόνο από διάφορα μέρη της Ευρώπης. Φέτος έκανα την κίνηση να νοικιάσω και μια καντίνα την οποία δουλεύω σε μια από τις ομορφότερες παραλίες του χωριού, την Αλυκή. Ένας μικρός παράδεισος μέσα στην άγρια φύση.

-Πώς ξεκίνησε η ιδέα για τα ποδηλατικά μονοπάτια;

Γενικότερα τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι σε μια διαρκή αναζήτηση για το πώς θα μπορούσαμε να αναδείξουμε και να αναπτύξουμε τον τόπο μας, που δυστυχώς λίγοι γνωρίζουν τις σπάνιες ομορφιές του. Η φύση της δουλειάς με φέρνει καθημερινά σε επαφή με πολύ κόσμο και τουρίστες, εκ των οποίων ένα τεράστιο ποσοστό είναι φυσιολάτρες  και ασχολούνται με όλων των ειδών τις εναλλακτικές δραστηριότητες, όπως πεζοπορία, ποδηλασία, αναρρίχηση, φωτογραφία. ‘Ετσι λοιπόν έτυχε φέτος να γνωρίσω έναν άνθρωπο που ασχολείται με την ορεινή ποδηλασία (mountain bike) και μου ανέφερε μεταξύ άλλων πως περίμενε κάποιον ειδικό για να του κατασκευάσει μια ιδιωτική πίστα. Αμέσως σκέφτηκα πως αυτή θα ήταν μια από τις καλύτερες ιδέες που θα μπορούσαμε να υλοποιήσουμε στο χωριό. Ένα μέρος σαν την Μονόλιθο, που συνδυάζει  δάσος, βουνό και θάλασσα σε ένα μοναδικά εναρμονισμένο τοπίο χειμώνα καλοκαίρι, με φόντο το Κάστρο, θα μπορούσε να γίνει ο ιδανικός προορισμός για τους ποδηλάτες. Κι έτσι προσκάλεσα άμεσα τον ειδικό ο οποίος ήρθε την περασμένη Τρίτη και έκανε μια συνολική παρουσίαση του σχεδίου στους κατοίκους του χωριού μας και σε φίλους από την Ρόδο που έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ήθελαν να είναι εκεί.

-Πως σκέφτεστε να την υλοποιήσετε;

Σε συνεργασία και συνεννόηση τόσο με τους τοπικούς φορείς, όσο και με τους κατοίκους του χωριού, έχουμε ήδη μπει στην διαδικασία συνελεύσεων έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε την κατασκευή δύο μονοπατιών μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου. Το έργο θα διαρκέσει περίπου 20-25 μέρες και στην ουσία θα βελτιώσουμε και θα αξιοποιήσουμε τα ήδη υπάρχοντα μονοπάτια με φυσικά υλικά και χωρίς να γίνει καμία παρέμβαση στην φύση. Για τον λόγο αυτό, η σημαντικότερη βοήθεια που θα χρειαστούμε ,πέραν των χορηγιών, είναι η εθελοντική εργασία, πράγμα για το οποίο όχι μόνο δεν ανησυχώ αλλά είμαι και πολύ περήφανος, αφού στο πρόσφατο παρελθόν οι Μονολιθιάτες αλλά και οι φίλοι του χωριού, συνέβαλαν απλόχερα και όπως μπορούσε ο καθένας, σε παρόμοιες περιπτώσεις. Το ίδιο και ακόμα περισσότερο θέλω να πιστεύω πως θα γίνει και τώρα. Οπωσδήποτε θα χρειαστούν χορηγίες για την επίβλεψη, υλοποίηση και κατασκευή του έργου, καθώς τα μονοπάτια θα πληρούν όλες τις προδιαγραφές και προϋποθέσεις ενός αντίστοιχου ποδηλατικού μονοπατιού στο εξωτερικό.

-Τι ανταποδοτικά οφέλη νομίζεις πως θα έχει αυτή η προσπάθεια αν υλοποιηθεί στο χωριό σου;

Σίγουρα με την κίνηση αυτή θα ωφεληθεί σε πρώτο στάδιο η τοπική κοινωνία και το χωριό. Θα αναδειχθεί η ομορφιά του τόπου μας , θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο και θα ενισχυθεί η οικονομική τοπική αλυσίδα. Τα οφέλη όμως δεν σταματούν μόνο στην Μονόλιθο. Ένα τέτοιο έργο θα δημιουργήσει το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του εναλλακτικού τουρισμού σε όλο το νησί. Η Ρόδος θα μπορέσει να προσελκύσει νέο τουριστικό προϊόν. Θα αναζωογονηθεί και θα αναπτυχθεί η οικονομία του τόπου μας. Τα δικά μας ποδηλατικά μονοπάτια θα γίνουν η αρχή για να ακολουθήσει η δημιουργία ενός ποδηλατικού πάρκου, καθώς και άλλων κατασκευών σε διάφορα μέρη του νησιού, πάντα με τις απαραίτητες πρoδιαγραφές. Είμαστε σε θέση περισσότερο από κάθε άλλο νησί, να φέρουμε όχι μόνο τους ποδηλάτες, αλλά κάθε είδους εναλλακτικό τουρισμό στην Ρόδο και να τους προσφέρουμε την ποιότητα σε όλους τους τομείς και με τις καλύτερες παροχές.

 -Σκέφτεστε την ιδέα σας να την παρουσιάσετε και σε δημόσιους φορείς για να σας βοηθήσουν;

Σίγουρα θα γίνει  επαφή με δημόσιους φορείς και θα είναι χαρά μας να αγκαλιάσουν αυτήν μας την προσπάθεια. Αυτό που ζητάω από όλους να καταλάβουν είναι ότι η κίνηση αυτή γίνεται από ανθρώπους που αγαπάνε το νησί, για το καλό του νησιού. Τι καλύτερο λοιπόν από μια ομαδική προσπάθεια.

-Στο ξενοδοχείο σου τον χειμώνα έρχονται άνθρωποι που «ψάχνουν» την φύση της Ρόδου. Αυτό το έχεις επιδιώξει;

Και το έχω επιδιώξει και με βρίσκει από μόνο του. Είναι γεγονός πλέον πως έρχονται σε μένα άνθρωποι που αναζητούν την ομορφιά της φύσης και αυτοί ολοένα και αυξάνονται. Ο Μονόλιθος σαν τοπίο σε παραπέμπει ούτως ή άλλως σε τέτοιου είδους δραστηριότητες. Ο κόσμος πλέον συνειδητοποιεί πως η επαφή με την φύση είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει κανείς στον εαυτό του. Η ποιότητα ζωής στο χωριό μας καλλιεργεί την ψυχική ανάταση και σωματική υγεία. Πέραν όμως αυτών που μας επισκέπτονται γιατί γνωρίζουν ήδη το φυσικό περιβάλλον που θα συναντήσουν καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, έχω κάνει κι εγώ τις κινήσεις μου για να προσελκύσω καινούριο κόσμο που ενδεχομένως να ψάχνει ένα μέρος σαν το δικό μας αλλά να μην το γνωρίζει. Σε συνεργασία με την ομάδα Rhodes Outdoors έχουμε προωθήσει και πραγματοποιήσει πεζοπορίες και αναβάσεις στο βουνό Ακραμύτης καθώς και στο δάσος της Κυμισάλας, οι οποίες είχαν μεγάλη ανταπόκριση και ετοιμαζόμαστε για την οργάνωση καινούριων μέσα στον χειμώνα. Επίσης έτυχε να έχω πελάτες οι οποίοι με έφεραν σε επαφή με ένα άλλο είδος δραστηριότητας, την εξερεύνηση της Ορχιδέας. Αυτός ήταν και ό λόγος που τους έφερε σε μας αφού ανήκουν σε ένα παγκόσμιο δίκτυο «κυνηγών» του είδους, που ενημερώνουν διαδικτυακά ο ένας τον άλλο με συγκεκριμένες συντεταγμένες για την ακριβή τοποθεσία της ορχιδέας, έτσι ώστε να την βρει και απλά να την φωτογραφίσει ο επόμενος επισκέπτης.
Στη Ρόδο έχουν καταγραφεί περίπου 50 είδη ορχιδέων, κυρίως στο ορεινό και στο νότιο κομμάτι του νησιού. ‘Ολες οι περιοχές που βρίσκονται οι ορχιδέες είναι εύκολα προσβάσιμες από το χωριό μας. Ακόμη και η ευρύτερη περιοχή του χωριού κρύβει αρκετά σπάνια είδη ορχιδέων, κάτι που το κάνει ιδανική αφετηρία για τους εξερευνητές της συγκεκριμένης χλωρίδας .

-Γιατί πιστεύεις πως ο εναλλακτικός τουρισμός που όλοι λένε ότι πρέπει να αναπτυχθεί δεν έχει βρει έδαφος σε ένα νησί που έχει όλες τις προδιαγραφές γι’ αυτόν;

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως όταν πρώτο άνοιξα το Thomas το 2008, οι πρώτοι πελάτες που μου έκαναν ποδαρικό ήταν ποδηλάτες. Πίνοντας τον καφέ μας ένα πρωί μου έκαναν την εξής εύλογη παρατήρηση-παράπονο:«Μας κάνει πραγματικά εντύπωση πως σε έναν τόπο τόσο όμορφο όπως η Ρόδος, με μεγάλη προσέλευση τουριστών, που έχει όλες τις προδιαγραφές  να αναπτύξει τον εναλλακτικό τουρισμό, δεν έχει καμία υποδομή για τους ποδηλάτες..;» Ρητορική η ερώτηση τους για εμάς που ζούμε τα πράγματα από κοντά. Πιστεύω πως η αιτία γι’ αυτό είναι πως δεν βρέθηκε κανείς έως τώρα να ασχοληθεί σοβαρά και υπεύθυνα με αυτό το πολλά υποσχόμενο κομμάτι. Αντιθέτως η πλειοψηφία το σνομπάρει. Πρέπει να καταλάβουμε πόσο μεγάλη βαρύτητα έχει αυτό το είδος τουρισμού και πως η Ρόδος συγκεκριμένα έχει την δυνατότητα να γίνει ανταγωνιστική όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά και τον χειμώνα και να ανταποκριθεί ισάξια με άλλους προορισμούς του εξωτερικού που τώρα διαπρέπουν σε αυτό.

Τελειώνουν  τα μονοπάτια. Μετά ποιο είναι το επόμενο βήμα; ‘ Εχετε σκεφτεί πως θα το κάνετε ευρύτερα γνωστό αυτό;

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει μια συλλογική προσπάθεια και δραστηριοποίηση. Αν αυτό επιτευχθεί, η υποδομή, η ανάδειξη και η προώθηση της παροχής μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Σίγουρα θα υπάρχει διαδικτυακή διαφήμιση μέσω site, το οποίο θα ενημερώνεται διαρκώς. Η διοργάνωση αγώνων και events σε τοπικό , πανελλήνιο και αργότερα ευρωπαϊκό επίπεδο είναι στα άμεσα σχέδια μας για να γίνει αναγνωρίσιμη η καινούρια τοποθεσία που θα παρέχεται στους ποδηλάτες. Όταν με το καλό πραγματοποιηθεί το έργο, σχεδιάζουμε τον Μάιο του 2014 να οργανώσουμε  το πρώτο μεγάλο event, στο οποίο θα επιδιώξουμε να συμμετέχουν αθλητές παγκοσμίου κλάσης, με σημαντικούς χορηγούς που θα καλύψουν τηλεοπτικά το γεγονός. Αυτό συνεπάγεται μεγάλη διαφήμιση τόσο για τον Μονόλιθο όσο και για όλη την Ρόδο. Αυτό θα μας βοηθήσει να εξελίξουμε τον Μονόλιθο σε ποδηλατικό πάρκο με extreme διαδρομές για τους τολμηρούς αλλά και ήπιες για την οικογένεια και τις μεγαλύτερες ηλικίες μέσα στο δάσος. Εν κατακλείδι, αισιοδοξώ και νιώθω πως από αυτήν την προσπάθεια μόνο καλό μπορεί να προκύψει. Κάποιοι θα μας πουν ρομαντικούς και ονειροπόλους. Ευτυχώς μαζευτήκαμε πολλοί και έχουμε το ίδιο όραμα. Σύντομα θα σας καλέσουμε στον Μονόλιθο για να δείτε πως τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.

Καλή επιτυχία Γιώργο! Καλή επιτυχία στους ρομαντικούς κι ονειροπόλους!  Είμαστε σίγουροι πως σύντομα θα  περπατήσουμε τα μονοπάτια που θα «χαράξουν» τα όνειρά σας.

Δημοκρατική της Ρόδου

Καπνικός φόρος

Ένας περιηγητής κάπου το 1530 που επισκέφτηκε την Αθήνα , αναφέρει το πόσο εξαθλιωμένους κατοίκους βρήκε, εξ’ αιτίας ενός βαρύτατου φόρου που υπήρχε, εμπνεύσεως του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Νικηφόρου, με βασικό στόχο την ενίσχυση των φορολογικών εσόδων της Αυτοκρατορίας.  Τον καπνικό φόρο.

 Κάθε τζάκι ( κάθε νοικοκυριό που λέμε σήμερα), φορολογούνταν με ένα δουκάτο. 

Κάθε ζώο –μικρό ή μεγάλο – φορολογούνταν ένα «άσπρο» το οποίο ισοδυναμούσε με 10 δηνάρια. Φορολογούσαν τα μελίσσια, το μούστο, ότι είχε τέλος πάντων η κάθε οικογένεια, ακόμη και τα βελανίδια που χρησιμοποιούσαν σαν τροφή  οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι. 

Μάλιστα οι φοροεισπράκτορες του καπνικού φόρου, οι καπνικάριοι όπως τους έλεγαν, τσέκαραν από τον καπνό που έβγαινε από τα τζάκια, ποιους έχουν να φορολογήσουν ακόμη, μη και τους ξεφύγει κανείς. 

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότης , εντελώς συμπτωματική. 

Εξάλλου η τεχνολογία έχει προχωρήσει…Αφήστε που δεν βγαίνει καπνός από τζάκια- άντε καμινάδες καλοριφέρ- ελλείψει καύσιμης ύλης. 

Για την ιστορία, η γνωστή εκκλησία Καπνικαρέα στην Αθήνα, το όνομα της το οφείλει σε κάποιον καπνικάριο που την έχτισε.

Οι καταδρομείς της Ρόδου

Πολλά ακούσαμε τελευταία για τους Καταδρομείς, με αφορμή την ανακοίνωση-κάλεσμα των εφέδρων  προ ημερών. Στελέχη και μαυροντυμένοι της Χρυσής Αυγής, επικαλούνται με καμάρι την ιδιότητα του καταδρομέα. Ερωτήματα πλανήθηκαν  για το εάν εκπαιδεύονται από καταδρομείς. Τι ιδιαίτερο έχουν οι άνθρωποι που εκπαιδεύτηκαν στις Ειδικές Δυνάμεις; Που είναι η αλήθεια και ποιος ο μύθος;  Απαντήσεις ζήτησα από καλό φίλο, τον Μανώλη Σαρρή , που υπηρέτησε στη Α’ Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών , ιδρυτικό μέλος και πρώην γραμματέα  του Συνδέσμου Καταδρομέων και Ιερολοχιτών Ρόδου.

Πότε ιδρύθηκε ο σύνδεσμός σας στη Ρόδο και με τι σκοπό;

Το 1997. Μόλις  ο αριθμός των μελών μας, επέτρεψε να κάνουμε δικό μας τοπικό σύνδεσμο. Ανήκαμε πριν στην Λέσχη Εφέδρων Καταδρομέων της Αθήνας. Σκοποί μας είναι, η διατήρηση και η καλλιέργεια του Πνεύματος των Καταδρομών, η προσφορά μας στην κοινή ωφέλεια μέσα από διάφορες δραστηριότητες , ο συνεχής εμπλουτισμός της εκπαίδευσής μας συμμετέχοντας σε σχολές και διεθνείς ασκήσεις στο εξωτερικό , η συντήρηση της φυσικής μας κατάστασης,  καθώς και ένας υψηλός βαθμός ετοιμότητας, πράγμα που επιβάλλεται για τους Εφέδρους ακρίτες Καταδρομείς, σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο χρειαστεί να κληθούν.

Τι είναι το «Πνεύμα του καταδρομέα» που αναφέρετε;

Είναι ένας ισχυρός δεσμός που αναπτύσσεται μεταξύ των Καταδρομέων, λόγω της δύσκολης και συνεχούς εκπαίδευσης και αυτό συνεχίζει να υπάρχει και μετά την θητεία, ανεξάρτητα από ηλικίες.

Πως ένας ‘ Εφεδρος Καταδρομέας δραστηριοποιείται στην κοινή ωφέλεια;

Από αυτά που εκπαιδευτήκαμε και μετεκπαιδευτήκαμε είτε από το στρατό, είτε μέσω του συνδέσμου ό,τι μπορεί να μεταφερθεί στην πολιτική ζωή τα εφαρμόζουμε στην κοινή ωφέλεια. Μέχρι τώρα δεν έχουν γίνει γνωστές αυτές οι δραστηριότητες  μας γιατί έχουμε σημαία μας την ανιδιοτελή προσφορά. Αλλά επειδή σήμερα είναι πολύ παρεξηγημένη η ιδιότητα του Καταδρομέα και πολλά έχουν ακουσθεί, θα ήθελα να αναφέρω μερικές. Ο σύνδεσμός μας υιοθέτησε πριν πολλά χρόνια ένα επιβαρυμένο μέρος του βυθού του Φαληρακιού και από τότε καθαρίζεται μια- δυο φορές τον χρόνο από δύτες μας. Υιοθετήσαμε το δάσος Αγ. Ιωάννη Καλυθιών, κάνοντας πυρασφάλεια πολύ συχνά. Ιδρύσαμε και λειτουργούμε στον πρώην Δήμο Καλλιθέας, όπου είναι και η έδρα μας, ομάδα διάσωσης και αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών. Με την ομάδα αυτή, συνδράμαμε πολλές φορές στην κατάσβεση πυρκαγιών, έχοντας στην δύναμή μας και τους απολυμένους δασοκομάντος, οι οποίοι είναι μέλη μας. Συμμετείχαμε σε έρευνες και διασώσεις ατόμων, συνδράμοντας την αστυνομία, όπως μιας Ουγγαρέζας τουρίστριας, ενός ηλικιωμένου ατόμου στην περιοχή Καλυθιών, στην ανεύρεση των πτωμάτων τριών στρατιωτών που πνίγηκαν σε ρέμα των Καλυθιών, δυο συμπολιτών μας που πνίγηκαν στο λιμάνι της Ρόδου. Καθαρίσαμε και  την παραμικρή βρωμιά στον βυθό από την Τσαμπίκα μέχρι την Καλλιθέα, όταν ένα καράβι έκανε free gas στα ανοιχτά της Ρόδου και γέμισε μαζούτ τις παραλίες. Δραστηριότητες όπως αιμοδοσίες ή καθαρισμοί χώρων είναι γνωστές.

Όταν λέτε να είστε έτοιμοι όταν χρειαστεί να κληθείτε, μιλάτε για περίπτωση πολέμου, ενός «θερμού» επεισοδίου;

‘ Οχι μόνον. Για παράδειγμα θα σας πω πως την κρίσιμη ημέρα των Ιμίων η ομάδα διάσωσης ήταν στην Μονόλιθο ψάχνοντας έναν ηλικιωμένο που είχε χαθεί και οι υπόλοιποι ‘ Εφεδροι Καταδρομείς που ανήκαν στην εφεδρεία της Μοίρας, αλλά ακόμη και όσοι δεν ανήκαν σ’ αυτήν, ήταν έξω από την Πύλη περιμένοντας, χωρίς καν να έχουν κληθεί. 

Κύριε Σαρρή, οι Καταδρομείς είναι περισσότερο πατριώτες, περισσότερο ‘ Ελληνες; Το ρωτώ, γιατί κάτι τέτοιο περνούν σε πολλές εκδηλώσεις τους και ίσως και συμπεριφορές τους.

Το πως εκλαμβάνουμε και πως εκφράζουμε εμείς οι ακρίτες Καταδρομείς τον πατριωτισμό και τον ελληνισμό,  το περιέγραψα πιο πάνω με τις πράξεις μας, συμμετέχοντας στα κοινά της πολιτείας. Η εκπαίδευση του Καταδρομέα, περνά στο DNA του ένα αυξημένο αίσθημα ευθύνης, με σκοπό την υπεράσπιση της πατρίδας του. Αυτό το αίσθημα ευθύνης, μεταφέρεται στη ζωή του και μετά τη θητεία κάνοντάς τον συνειδητό πολίτη. Δεν είναι τυχαίο, που όλοι οι καταδρομείς στη Ρόδο είναι επιτυχημένοι εργαζόμενοι ή επιχειρηματίες και απολαμβάνουν τον σεβασμό της τοπικής κοινωνίας.

Αυτό το αυξημένο αίσθημα ευθύνης πιστεύετε πως οδήγησε τους Εφέδρους Καταδρομείς, πριν μερικές ημέρες, να εκδώσουν μια ανακοίνωση, η οποία ερμηνεύθηκε από πολλούς ως ιδέες πραξικοπήματος; 

Εννοείτε την κίνηση του κ. Τζιάκη. Τον είχα γνωρίσει όταν πριν χρόνια υπηρετούσε στην Ρόδο. Είναι ένας άριστος αξιωματικός, άριστος ηγήτορας και δημοκράτης. Η χρονική στιγμή, οι καταστάσεις που ζούμε, ίσως μας οδηγούν όλους σε βιαστικά συμπεράσματα.

Kαι για την Χρυσή Αυγή που βλέπουμε να κομπάζουν πολλά στελέχη της για την θητεία τους στους καταδρομείς και ακούστηκαν πολλά για την εκπαίδευσή τους, πιθανόν από καταδρομείς;

Η  Χρυσή Αυγή μού είναι γνωστή σαν Ναζιστική οργάνωση από το 1985. Και παρακολουθώ από τότε όλες τις μεταλλαγές της. Μια από τις μεταλλαγές της, ήταν και η χρήση σαν «δόλωμα» της πατρίδας και της Ελλάδας, σαν λέξεις και όχι σαν έννοιες. Οι Δωδεκανήσιοι ακρίτες Καταδρομείς τέτοια «δολώματα» δεν τα ακουμπάνε γιατί οι ιστορικές μνήμες του Ναζισμού και του Φασισμού είναι πρόσφατες στον τόπο.

Δημοκρατική της Ρόδου

Τα όμορφα χωριά

Τα όμορφα χωριά, όμορφα πωλούνται...

Aυτό μου ήρθε στο μυαλό σαν τίτλος, διαβάζοντας το ρεπορτάζ της «δ» , για την εξόρμηση Ελλήνων και ξένων στα χωριά της Ρόδου, οι οποίοι αγοράζουν παλιά σπίτια, ακόμη και χαλατά, αντί πινακίου φακής, από ανθρώπους αγρότες με πενιχρό εισόδημα.

 Και για να φτάσει ο άλλος να πουλά το σπίτι του 5.000 ευρώ, το πουλά, για να στηρίξει πιθανόν άνεργα παιδιά, να πληρώσει το ενοίκιο τους γιατί σπουδάζουν σε άλλη πόλη, να βοηθήσει όσο μπορεί και με όσο φτάσουν αυτά τα χρήματα την οικογένειά του. 

‘ Ισως να τα πουλούν και νεαροί κληρονόμοι που σε πείσμα της ανεργίας που καλπάζει προτιμούν ένα εισιτήριο μετανάστευσης ή ελπίδες δουλειάς στην πόλη . Ποια αγροτική πολιτική θα μπορέσει να κρατήσει νέους ανθρώπους στον τόπο τους; Ποιο νέο ζευγάρι θα συνεχίσει να ζει στα χωριά χωρίς σχολείο, χωρίς γιατρούς, χωρίς ζωή;

Στα χνάρια της Ισπανίας κι εμείς. Δεν πάει πολύς καιρός που λέγαμε  ότι στην Ισπανία όχι μόνον σπίτια, αλλά χωριά ολόκληρα πουλιούνται. 

Χωριά που ξέμειναν από κατοίκους στην εγκαταλελειμμένη ύπαιθρο. Εγκαταλελειμμένα από τους κατοίκους τους εδώ και δεκαετίες -μετά την έντονη αστικοποίηση της δεκαετίας του 50- περίπου 3.000 χωριά και χωριουδάκια έχουν βγει στο σφυρί, σε εξευτελιστικές τιμές, που σε ορισμένες περιπτώσεις αρχίζουν από τα 200.000 ευρώ. 

Οι αγοραστές είναι εδώ και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή στις χώρες του Νότου με τον ζηλευτό ήλιο.

Μια φορά κι ένα καιρό...

' Ηταν ( είναι καλύτερα... γιατί η σαν παραμύθι ιστορία είναι πρόσφατη)  ένας κτηνοτρόφος, του οποίου τα ζώα έχουν μελιταίο πυρετό και έχει εντολή από τις αρμόδιες υπηρεσίες να βρίσκονται σε περιορισμένο χώρο στα Σιάννα.
 Αντ’ αυτού, περιφέρονται στην περιοχή Μεσαναγρού, Απολακκιάς, Αρνίθας. 
Περιφέρονται και στην περιοχή των καμένων πρόσφατα περιοχών. 
Βρίσκουν τροφή. Αυτή που με το υστέρημά τους οι Ροδίτες αγόρασαν και αφήνει εκεί η δασική υπηρεσία για τα ελάφια… 
Του γίνονται συστάσεις επανειλημμένως, να μαζέψει τα ζώα του, γιατί υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης της αρρώστιας. 
Οι κοινότητες τριγύρω, κοντά τρία χρόνια τώρα, προσπαθούν με έγγραφα σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, να βρουν άκρη. 
Κοινώς, κάποιος να τον συμμορφώσει για το επικίνδυνο της ιστορίας - αφού τα ζώα του έχουν πρόβλημα και πρέπει να παρακολουθούνται για όσο διάστημα χρειαστεί. 
Του γίνονται καινούργιες συστάσεις επανειλημμένως,  πως απαγορεύεται να βρίσκονται σε καμένες περιοχές, πριν αυτές επανέλθουν στην προτέρα κατάσταση.  
Αντ' αυτού, δασικοί και δημοτικοί υπάλληλοι, κινδυνεύουν να βρεθούν και με μηνύσεις στην πλάτη. 
Με την συνδρομή της δασικής υπηρεσίας, αυτοκίνητο του δήμου, οδηγεί κάποια ζώα του κτηνοτρόφου (2-3) μαζί με κάποια άλλα αδέσποτα (χωρίς ενώτια),από τον χώρο της καμένης περιοχής που βρέθηκαν, στον ειδικό χώρο του δήμου για τα περαιτέρω, μετά τον έλεγχο των κτηνιάτρων. 
Το αυτοκίνητο του δήμου, το σταματούν στην Λαχανιά…  απεσταλμένοι του κτηνοτρόφου και παίρνουν τα ζώα με το έτσι θέλω και με τον οδηγό να βρίσκεται σε δύσκολη θέση μπροστά στις άγριες διαθέσεις τους. 
Κατόπιν τούτου, ο κτηνοτρόφος απειλεί με μηνύσεις για ζωοκλοπή. 
Δικαίως οι δασικοί υπάλληλοι ζητούν την συμβουλή-συνδρομή του εισαγγελέα,γιατί όπως λένε « θα φοβόμαστε να κάνουμε τη δουλειά μας;» 
Δικαίως οι άνθρωποι των κοινοτήτων ζητούν την συνδρομή του Δήμου να βρεθεί λύση. 
Θα βρεθεί; Όχι μόνον για τον συγκεκριμένο κτηνοτρόφο αλλά για πολλούς; 
‘ Ισως κάπως έτσι ξετυλιχθεί και η ιστορία των αδέσποτων κατσικιών που κυκλοφορούν στο νησί. 
Είναι άραγε όλα αυτά αδέσποτα; Δεν νομίζω…

Δημοκρατική της Ρόδου

Πόσο εύκολο είναι;

Μια πικρή ιστορία, αυτή, της εγκατάλειψης της υπαίθρου δεκαετίες τώρα. 
Σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, οι αγρότες γίνονταν αστοί, βρίσκοντας πιο εύκολη ή πιο προσοδοφόρα δουλειά στη πόλη. 
Η ελληνική επαρχία σε δεύτερη μοίρα, αποψιλωμένη από κατοίκους και αγροτική παραγωγή. Μέχρι που αρχίσαμε να βλέπουμε τα τελευταία χρόνια της κρίσης, sites που αναφέρονται στην αγροτική παραγωγή να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. 
‘ Ερευνες, για την τάση επιστροφής στο χωράφι. Τα ΜΜΕ να μας « βομβαρδίζουν» για  πετυχημένες περιπτώσεις επιστροφής αστών στη γεωργία και στην ύπαιθρο. 
Είναι έτσι όμως; Πόσο εύκολη είναι αυτή η επιστροφή; Είναι κάτι σαν μόδα τελικά; 

Τι καλύτερο, να απαντήσουν άνθρωποι που τόλμησαν να στραφούν στην γη, καλλιεργώντας την συστηματικά. Είχα ακούσει για την συστηματική καλλιέργεια ροδιάς που άρχισε πριν δύο χρόνια περίπου, στην Νότια Ρόδο και θέλησα να βρω απαντήσεις,

 από την Ασπασία 

















και τον Σπύρο 

που πρώτοι ξεκίνησαν  στην Απολακκιά.  
Όντας έχοντας και οι δύο δουλειά, αποφάσισαν, όχι μόνο να ασχοληθούν με συστηματική καλλιέργεια, αλλά καλλιεργώντας κάτι πέρα από τις γνωστές παραγωγές.

Πως το αποφασίσατε;

Αγαπάμε την γη. Πάντα καλλιεργούσαμε αυτά που χρειαζόμασταν σπίτι μας. Είχαμε αρκετά στρέμματα ακαλλιέργητα και σκεφτόμασταν με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να τα αξιοποιήσουμε. Ο γιός μας ήθελε να επενδύσει χρήματα από την δουλειά του. Σκεφτήκαμε να τον βοηθήσουμε να τα επενδύσει σε μια καλλιέργεια. Εκείνος δουλεύει στα καράβια, είναι μηχανικός.

Πως και δεν σκεφτήκατε κάτι που να έχει σχέση με τουρισμό;

Πρώτον δεν ξέρουμε από τουρισμό. Κι έπειτα, γιατί πιστεύουμε πως η Ρόδος δεν είναι μόνο τουρισμός. Είναι ευλογημένος τόπος, για αγροτική παραγωγή.

Πως μάθατε για την καλλιέργεια; Απευθυνθήκατε σε κρατικούς φορείς;

Ψάχναμε εναλλακτικές μορφές καλλιέργειας. Απευθυνθήκαμε στον πρωτογενή τομέα του Δήμου, στον Παναγ. Κυριακούλη. Μας πρότειναν την Ροδιά και την αλόη. Προτιμήσαμε την ροδιά, γιατί ήταν πιο κοντινή σε μας. Την βλέπαμε στις αυλές των σπιτιών μας να ευδοκιμεί. Το θέμα ήταν από εκεί και πέρα, ποιος θα μας βοηθούσε, από την αγορά των δέντρων, την βοήθεια και πληροφορίες γεωπόνων, μέχρι την διάθεση των ροδιών. Επικοινωνήσαμε με τον συνεταιρισμό του Αγ. Αθανασίου Δράμας. ‘ Ηρθαν εδώ, μας έδωσαν πληροφορίες οι γεωπόνοι τους, μας προμήθευσαν τα δέντρα, το σύστημα άρδευσης του χωραφιού, υπογράψαμε μαζί τους συμβόλαιο και θα παίρνουν την παραγωγή μας.

Και βοήθεια από εδώ ντόπια;

Μας έδωσαν διευθύνσεις και sites, έγινε και μια ημερίδα για ενημέρωση της καλλιέργειας και τίποτε άλλο από εκεί και πέρα. ‘ Οτι χρειαστούμε, ακόμη και συμβουλές από γεωπόνους επικοινωνούμε με την Δράμα. Αν χρειαστεί και υπάρχει πρόβλημα έρχονται από εκεί.

 ‘ Ετσι όπως γίνονται όλα χωρίς πλάνο αγροτικό-παραγωγικό υπάρχει κάποια στιγμή κίνδυνος κορεσμού; Φυτεύουμε όλοι ροδιές γιατί είδαμε πως «περπατάει»;

Αυτό ναι είναι ένα θέμα. Δεν υπάρχουν συνεταιρισμοί. Ο καθένας φυτεύει ότι θέλει. Δεν υπάρχει έλεγχος στην παραγωγή. Ο συνεταιρισμός που συνεργαζόμαστε, είναι δεσμευμένος με συμβόλαιο, ότι καλύπτει τις ανάγκες 11.000 στρεμμάτων. Πέρα από εκεί δεν φυτεύει άλλος. Αν κάποιος ελεύθερα βάλει ροδιές, θα πρέπει να βρει και  να πουλήσει τα ρόδια.

Θα έχετε ακούσει για την προτροπή, να ασχοληθούν κυρίως νέοι άνθρωποι με την καλλιέργεια της γης. Τι θα λέγατε σε κάποιον που το σκέπτεται;

Δεν μπορεί οποιοσδήποτε να ασχοληθεί με την γη. Δεν γίνεται στα καλά καθούμενα και μάλιστα εάν δεν έχει καθόλου επαφή με την ύπαιθρο. Πρέπει και να την αγαπάς , να το θέλεις και να μπορείς. Δεν είναι εύκολη δουλειά η δουλειά του αγρότη. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχεις έκταση γης. Χωράφι. Πρέπει να έχεις κεφάλαιο. Να αγοράσεις από σπόρο μέχρι μηχανήματα, ένα αγροτικό αυτοκίνητο να μεταφέρεις τα προϊόντα σου.  Ποιος θα στα δώσει; Οι τράπεζες έκλεισαν τις στρόφιγγες. Εμείς με χωράφι να υπάρχει, με καλλιέργεια που δεν χρειάζεται τόσα  σε μηχανήματα  όσα μια άλλη καλλιέργεια, με πολύ προσωπική εργασία, διαθέσαμε μέχρι τώρα 17.000 ευρώ. Τα είχε το παιδί μας αυτά τα χρήματα. Από πού θα τα βρει διαφορετικά ένας άνθρωπος; Και εκτός από αυτό,  ποιος θα σου δώσει κατευθύνσεις; Τι θα φυτέψεις και πως θα τα διαθέσεις; Δεν υπάρχουν γεωπόνοι να στηρίξουν τους αγρότες. Αποφασίζουν μόνοι τους τι αρρώστια έχουν τα φυτά τους ή τα δέντρα τους, από μόνοι τους αγοράζουν φάρμακα … Και εάν δεν έχεις άλλο εισόδημα, μέχρι να σου αποδώσει μια καλλιέργεια τι θα τρως; Πως μια οικογένεια θα επιβιώσει κάτω από τις συνθήκες που ζούμε σήμερα; Εμείς δουλεύουμε και οι δύο. Τι θα τρώγαμε ενάμιση χρόνο τώρα που περιμέναμε να μεγαλώσουν τα δέντρα ; Φέτος περιμένουμε την πρώτη παραγωγή που δεν θα είναι τέτοια για να μείνει κέρδος. Τα ρόδια αποδίδουν το μάξιμουμ σε μια πενταετία.

Είναι η πρώτη σας παραγωγή φέτος. Αν όλα πάνε καλά τι σκεφτόσαστε για το μέλλον;

Είμαστε αυτή την στιγμή 25 άτομα που ασχολούμαστε με την καλλιέργεια της ροδιάς. ‘ Ενας συνεταιρισμός είναι η επόμενη σκέψη. Να βρεθούν άτομα με κουλτούρα συνεταιρισμού, να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σαν ομάδα και όχι σαν μονάδα ή με τις παθογένειες των συνεταιρισμών και να μπορέσουμε να κάνουμε μια μεταποιητική μονάδα. 
Δημοκρατική της Ρόδου

Περί «διασκέδασης» και «νεκρικής σιγής»

Με αφορμή την ερώτηση του κ. Γάκη στη Βουλή με θέμα : «Άμεσα μέτρα για την προστασία της Μεσαιωνικής Πόλης της Ρόδου από την ηχορύπανση και την υποβάθμιση της περιοχής» ξανά ακούγονται φωνές δεξιά αριστερά, να ρωτούν, εάν θέλουμε, η Μεσαιωνική Πόλη να γίνει ησυχαστήριο, να κατεβάσουμε ρολά, να μην μπορεί ο επισκέπτης να διασκεδάζει, ο οποίος έρχεται εδώ γι’ αυτόν τον λόγο. 
Αναλόγως βέβαια πως εννοεί κάποιος την διασκέδαση, σε ένα Μνημείο όπως είναι η Παλιά Πόλη. Κάτι σαν εμποροπανήγυρη και υπαίθριο κλάμπ ας πούμε; 
Ανάλογα, με το εάν πιστεύουν κάποιοι πως οι επισκέπτες της Μεσαιωνικής Πόλης την κατακλύζουν, μόνο,  με σκοπό να γεμίσουν-διασκεδάσουν σε 3-4 νυχτερινά μαγαζιά. 
Ανάλογα, με το εάν πιστεύουν  ότι νεκρώνει ένα Πολιτιστικό Μνημείο, γιατί σέβεσαι τον χαρακτήρα του και δεν το αλλοιώνεις με χοροπηδηχτάδικα, περισσότερο απ’ ότι έχει αλλοιωθεί.
 Μπορούν μια χαρά να μεταφερθούν έξω από την Μεσαιωνική Πόλη και μέσα α’ αυτήν, να μείνουν όσα μπορούν να συμβαδίσουν με τον χαρακτήρα της, να τον αναδείξουν, να σεβαστούν νόμους, ποιότητα, αισθητική και κατοίκους. 
Και την συζήτηση, εάν θέλουμε να την κάνουμε, δεν την αρχίζουμε ανάποδα. Από το εάν θα λείψει από τους επισκέπτες το υπαίθριο νυχτερινό κέντρο, στο οποίο έχει μετατραπεί.
Αλλά όπως επισημαίνει ο κ. Γάκης (και η πλειοψηφία των πολιτών βλέποντας το μη περαιτέρω), εάν προστατεύεται και προβάλλεται με τρόπο που να σέβεται την εξέχουσα οικουμενική της αξία, σύμφωνα με την διακήρυξη της UNESCO 1992 και προς όφελος της τοπικής κοινωνίας.

Υ.Γ.1. Η απάντηση του κ. Γάκη, με αφορμή τα περί πρόθεσης να επιβληθεί «νεκρική σιγή» στην Παλιά Πόλη : «Μερικοί θα έπρεπε να ντρέπονται να λένε ότι είναι Ροδίτες γιατί  έχουν μετατρέψει την Ρόδο σε πόλη ...χειρότερη από την Κοζάνη. Είναι γελασμένοι επίσης αν νομίζουν ότι επικαλούμενοι την καταγωγή μου θα με μειώσουν. Εμένα οι Δωδεκανήσιοι με τίμησαν με την μέγιστη τιμή και θα κάνω το παν να τους το ανταποδώσω υπερασπισπιζόμενος την πολιτιστική μας κληρονομιά σε αντίθεση με κάποιους που θέλουν να στύψουν το πολιτιστικό απόθεμα του τόπου μας και να το μετατρέψουν σε ατομικό κέρδος. Θα με βρουν, και εμένα και πολλούς άλλους, απέναντι τους. Αποφασιστικά.


Y.Γ.2. Χαρακτηριστικές, είναι και οι απόψεις πολλών συμπολιτών στη συζήτηση που άνοιξε εξ αφορμής, στο διαδίκτυο.’ Όπως : «Από πότε η Ρόδος είναι ΜΟΝΟ ήλιος-θάλασσα- διασκέδαση; Είναι ΚΑΙ αυτά για να συμπληρώνουν την πολιτιστική κληρονομιά που οι επισκέπτες εκτιμούν ενώ κάποιοι από εμάς....όχι! Μάλλον πρόοδος σημαίνει πατημένος εμετός σε κοινή θέα στη Σωκράτους στις 9 το πρωί που τον αποφεύγουν οι τουρίστες πηγαίνοντας στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου και όχι σε αυτό του Μετά Μεσημβρίας που σερβίρει μπόμπες ποτά!»

Δημοκρατική της Ρόδου

Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τὰ λόγια τῶν δακρύων

Δεν ξέρω τι να γράψω για την καινούργια φωτιά. 
Τα λένε όλα τα δελτία τύπου (πάλι), οι φωτογραφίες όλων στα μέτωπα της φωτιάς ( το καινούργιο στοιχείο είναι πλάνα  «κοιτάξτε, μοιράζουμε νερό και φαγητό στους πυροσβέστες μη και διαμαρτυρηθούν αυτή την φορά»…) και οι «φωνές» των πολιτών που βλέπουν να κινδυνεύει το «σμαραγδένιο» νησί να γίνει «εβένινο», εν μέσω πληροφοριών για εμπρηστές που ποτέ δεν βρίσκονται παρ’ όλες τις 18 απόπειρες στην περιοχή και σύγχυσης, εάν τελικά φταίνε εμπρηστές ή η αδιαφορία(;), ανικανότητα(;) των τοπικών φορέων να προστατεύσουν τις φυσικές ομορφιές του τόπου τους, κρίνοντας (δικαίως) από την ομολογούμενη ανικανότητά τους, ακόμη και να κόψουν τα χορτάρια στις νησίδες των δρόμων της πόλης. 
Κρίνοντας από το γεγονός, ότι οι επαφές με το κράτος των Αθηνών των δημοσιοσχετιστών πολιτικοφορέων  περιορίζονται στα τηλεφωνήματα και τις «κατόπιν ενεργειών» τους αποστολής ενίσχυσης πυροσβεστικών μέσων και όχι στο εάν «κατόπιν ενεργειών τους» τα τελευταία μέτρα που αποφασίστηκαν στην Αθήνα ισχύουν ΚΑΙ εδώ, μετά και την καταστροφική φωτιά της Νότιας Ρόδου.  
Δεν ξέρω τι να γράψω, βλέποντας χθες για άλλη μια φορά τις φλόγες να απειλούν τον τελευταίο πνεύμονα του νησιού, το πανέμορφο δάσος του Προφήτη Ηλία. 
Δεν ξέρω τι να γράψω. «Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τὰ λόγια τῶν δακρύων. Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη σωπαίνει -ἔχει μεγάλη πεῖρα ὁ χαμός» 

Δημοκρατική της Ρόδου   23/8/2013

Αυτή είναι πτώχευση!

‘ Εβλεπα χθες, να κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, ένα βίντεο που διαφημίζει ένα θέαμα το οποίο λέγεται «No Limits 21». Εντύπωση μου έκαναν τα καθόλου κολακευτικά σχόλια που το συνόδευαν και αποφάσισα να δω περί τίνος πρόκειται. Κάποιοι λέει «μαχητές» της «αθάνατης ελληνικής ψυχής που δεν έχει όρια», κάτι για «ελληνοτουρκικές μάχες», κάτι «αμαζόνες», φωτορυθμικά, φωτιές, ανάλογη μουσική,αίματα στην διαφημιστική αφίσα  και πρόσωπα κάτι σαν «this is Sparta»
 που θα κάνουν λέει grand είσοδο ντυμένοι… ιππότες στο θέατρο της Μεσαιωνικής Τάφρου, αισθητικής και λογικής κάτω του πατώματος. 
Θα μου πείτε -και πάλι- περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κάποιος μπορεί σε αυτό το δρώμενο να βλέπει άθλημα και να διασκεδάζει. 
Αλλά δεν κατάλαβα, σε αυτού του είδους το «θέαμα» που τίθεται και εν αμφιβόλλω τι ακριβώς προάγει ( πάντως επ’ ουδενί την πολιτιστική κουλτούρα του νησιού και εν γένει τον ελληνικό πολιτισμό και βεβαίως το τουριστικό προϊόν) για ποιο λόγο εμπλέκονται ως «αρωγοί» οι υπεύθυνοι περί του πολιτισμού του Δήμου; 
Αντιγράφω από την διαφημιστική τους δημοσίευση διατηρώντας συντακτικό και ορθογραφία : «Αρωγός στην προσπάθεια θα είναι ο δήμος του νησιού μέσω της ΔΟΠΑΡ, ενώ παρών θα είναι επιχειρηματίες από την Ρόδο, αλλά και άνθρωποι της Νότιας περιφέρειας Αιγαίου». 
Ποιος έδωσε άδεια , να λάβει χώρα αυτό το «θέαμα», σε χώρο όπως είναι αυτός της Μεσαιωνικής Τάφρου και προστατευόμενοy Πολιτιστικoύ Μνημείου; Αντιγράφω από την ίδια διαφημιστική ανακοίνωση: «Το μεγαλύτερο show μαχητών για πρώτη φορά στη Ρόδο. Μέσα στην παλιά πόλη της Ρόδου, που βρίσκεται υπό την προστασία της UNESCO , θα διεξαχθεί το νέο No Limits της 11ης Αυγούστου. Μιλάμε για ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της Ελλάδος και είναι σημαντικό που η Γεωργία Μπιτάκου εξασφάλισε την άδεια για να γίνουν οι αγώνες εκεί.» 
Καθόλου δεν κουράστηκε πάντως η κυρία Μπιτάκου να εξασφαλίσει την άδεια. 
Τόσο εύκολα και άκριτα που φαίνεται πως και οι ίδιοι μια κατάπληξη την ένιωσαν που θα «μάχονται» σε ένα από τα σημαντικότερα προστατευόμενα Μνημεία. 
Με ποια κριτήρια δόθηκε η άδεια; Είδαν και ρώτησαν τι είναι αυτό το «θέαμα» και τι θέλει να πουν οι ποιητές; 
Να φροντίσει μετά ο ΔΟΠΑΡ,  να τους στείλει και ευχαριστήριο επιστολή γιατί κατά πως λένε : « Αξίζει να αναφέρουμε ότι θα γίνουν ρεπορτάζ μέσω των οποίων θα διαφημιστεί το νησί». Τι ρεπορτάζ; ‘ Οποιος θέλει διαφημίζει ότι θέλει και όπως θέλει;
 ‘ Αλλο πιο χαμηλά ο πήχης έχει;
 Ο πολιτισμός βρίσκεται υπό διωγμό, σε μια εποχή που τον έχουμε ανάγκη, για να μπορέσουμε να επαναπροσδιορίσουμε την χαμένη μας πολιτιστική ταυτότητα. Και δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω πως η πτώχευση εδώ και χρόνια είναι αξιών και απόρροια αυτής η οικονομική. 
Και όπως έλεγε συμπολίτης μας : «Μπράβο υπεύθυνε του πολιτισμού μας! Εάλω το νησί! Αυτή είναι πτώχευση.»

Δημοκρατική της Ρόδου 4/8/2013

Δασοφύλακες

Βρέθηκα την Κυριακή το πρωί, στο σεληνιακό γκρίζο τοπίο της περιοχής του Αγ. Ιωάννη. Βρίσκονταν εκεί εθελοντές του "Πλατωνι-κού έρωτα" που συμμετέχουν στην προσπάθεια συλλογής ζωοοτροφών και εθελοντές της ΕΟΠΚ  CBer Δωδεκανήσου, οι οποίοι, με την καθοδήγηση υπεύθυνου από την Δασική υπηρεσία, καθάρισαν και γέμισαν νερό την δεξαμενή που βρίσκεται δίπλα στο μοναστήρι και έριξαν και χθες -όπως κάνουν κάθε ημέρα- τροφές  στην γύρω περιοχή. Βρήκα την ευκαιρία να λύσω την απορία μου, ρωτώντας τον κ. Σταμάτη Χουρδάκη, δασοφύλακα, ποιος είναι αυτή την στιγμή ο ρόλος της υπηρεσίας του, μέσα στο απέραντο τοπίο της θλίψης.
Μου απάντησε : 

« Ο πρωταρχικός,  να προστατεύσουμε τον βιότοπο των ελαφιών. Να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τα ελάφια μέσα σ’ αυτόν, να βρίσκουν τροφή και νερό για να μην προκαλούν ζημιές στην αναζήτηση τροφής σε καλλιέργειες. 
Πρόκειται για μια περιοχή 9.000 στρεμμάτων η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς. 

Σε δεύτερη φάση, να φροντίσουμε να κατασκευασθούν κορμοδέματα, κορμοφράγματα, για να προστατευθούν οι περιοχές από πλημμύρες. 

Και η τρίτη φάση, είναι το πρόγραμμα δενδροφύτευσης, με δεδομένο πως δεν είναι δυνατόν να γίνει φυσική αναδάσωση σε περιοχή ήδη καμένη και αναδασωμένη. 
Όπως για παράδειγμα η δεντροφύτευση του 1982 που έγινε στην θέση «Καταραμένος», με επίβλεψη της δασικής υπηρεσίας και είχε 100% επιτυχία –δηλαδή ξαναέγινε δάσος, είχε επανέλθει στην προ πυρκαγιάς κατάσταση- και κάηκε ολοσχερώς» Φαινόταν μέσα στην θλίψη για την καταστροφή του συγκεκριμένου δάσους, υπερήφανος για την 100% επιτυχία της αναδάσωσης, γιατί πολλές κατά καιρούς έχουν γίνει και έχουν αποτύχει, με δεντράκια απότιστα ή ως «λιχουδιές»  των κατσικιών. 

Όπως υπερήφανος έδειχνε, τονίζοντάς μου πως από την πρώτη στιγμή, όλοι οι άνθρωποι της Δασικής υπηρεσίας ήταν στην πρώτη γραμμή της φωτιάς:
 «Ο Γενικός Διευθυντής  κ. Θεοδωρίδης, η Διευθύντρια κυρία Μπαλατσούκα, η Υποδιευθύντρια κυρία Κιότου, όλο το επιστημονικό προσωπικό της δασικής υπηρεσίας, οι οποίοι με τους υπολογιστές τους παρακολουθούσαν την κατεύθυνση-έκταση της πυρκαγιάς και ενημέρωναν την πυροσβεστική για τα είδη της βλάστησης ( εάν καίγονται εύκολα ή όχι) δίνοντας κατευθύνσεις από την πλευρά την δική τους για την δημιουργία αντιπυρικών ζωνών». 

Η εκτίμηση του κ. Χουρδάκη για την τόσο μεγάλη έκταση της φωτιάς σε λίγη ώρα, είναι εξ αιτίας της χαμηλής βλάστησης που υπήρχε και έκανε την φωτιά να «τρέχει» με μεγαλύτερη ταχύτητα, απ’ ότι εάν αυτή συμβεί σε περιοχή με υψηλή βλάστηση. 

Θεωρεί υπερβολή τα όσα για λέγονται και ακούγονται για την ανεπάρκεια της πρόληψης, τουλάχιστον από την πλευρά της δασικής υπηρεσίας, η οποία κάνει ότι μπορεί, να διατηρήσει και καθαρίσει τους δασικούς δρόμους ή ότι αναλογεί στην αρμοδιότητά της για το θέμα αυτό, ανάλογα με τα κονδύλια που έχει στην διάθεσή της, αλλά και το ανθρώπινο δυναμικό. 
Τους εξής 10 δηλαδή για όλη την Δωδεκάνησο (!)  συν  4 άτομα που βρίσκονται στην Κάρπαθο. Οι οποίοι, δουλεύουν ακόμη και τις άδειές τους και εάν υπάρχει θέμα ακόμη και στα ρεπό τους.
 Όπως χθες για παράδειγμα ο κ. Χουρδάκης, ο οποίος ήταν εκεί για να κατευθύνει τους εθελοντές αλλά και να βοηθήσει, φορτώνοντας μια ποσότητα τροφής σε φορτηγό της υπηρεσίας του, για να μεταφερθεί άλλη ημέρα σε κάποιο άλλο σημείο. 

Και για όποιον μπορεί να ακούει δασοφύλακας και να θεωρεί πως είναι ένας ακόμη δημόσιος υπάλληλος ( με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς...) έτσι για να βρίσκεται κάπου, μπορεί και ανεκπαίδευτος,  ο συγκεκριμένος, έχει 30 χρόνια στο πόστο αυτό, είναι εκπαιδευμένος στην δασοπροστασία-δασοπυρόσβεση από Καναδούς δασοπυροσβέστες  και έχει συμμετάσχει σε μεγάλες πυρκαγιές και εκτός νησιού. 
Το αυτό ισχύει και για τους επτά από τους δέκα συναδέλφους του δασοφύλακες ( Οι τρεις είναι υπάλληλοι της πρώην αγροφυλακής που ενσωματώθηκαν στην δασική υπηρεσία). 

Kαι ένα αίτημα

«Θα γράψετε κάτι στην εφημερίδα;» ρώτησαν οι εθελοντές της ΕΟΠΚ  CBer Δωδεκανήσου. Νόμιζα πως ήθελαν να μιλήσουν για την δράση τους. ‘ Ηθελαν μόνο να μεταφέρουν ένα αίτημα :  « ας μας αντικαταστήσει κάποιος τα παπούτσια που κάψαμε στην φωτιά».

 Είναι ένα αρκετά σεβαστό ποσό που διαθέτουν από την τσέπη τους, όσον αφορά τον εξοπλισμό τους. Γιατί πρέπει να είναι ειδικά και να αντέχουν στις ειδικές συνθήκες μιας φωτιάς. Kάτι που μου υπενθύμισαν φεύγοντας « Μην ξεχάσεις να το πεις»… 

Ας σημειώσουμε ότι ήταν παρόντες από το πρωί  και χθες Κυριακή που όλοι χαιρόμασταν τις παραλίες με τις οικογένειές μας ή τις παρέες μας και θα συνέχιζαν μετά μέχρι τις 6 το απόγευμα, βάρδια πυρασφάλειας. 

Δημοκρατική της Ρόδου