“Φιλάνθρωπα” αισθήματα

Tα όσα θλιβερά έγιναν παραμονές Χριστουγέννων στο Γηροκομείο Αθηνών μετά τη δήλωση αδυναμίας να φιλοξενήσει 45 γέροντες, των οποίων ειδοποιήθηκαν οι συγγενείς τους να παραλάβουν, άνοιξαν ένα ακόμη κουτάκι με οσμές σκανδάλου και παντελούς έλλειψης κοινωνικού κράτους.

Και δεν είναι μόνο το Γηροκομείο.Είναι και ο ξενώνας "Στοργή" για κακοποιημένες γυναίκες που κλείνει -αν δεν έκλεισε ήδη- της ΜΚΟ "Αλληλεγγύη"(της εκκλησίας)με αιτία σκάνδαλο κακοδιαχείρισης από κατασκευής ακόμη του ξενώνα (και με επιχορηγήσεις...), ο Φάρος Τυφλών Καλλιθέας που σταμάτησε να επιχορηγείται από το Υπουργείο Υγείας γιατί δεν υπάρχουν (τελικά...)χρήματα.

Και ακόμη δεν είδαμε τίποτε...

Στο πολύ κοντινό μέλλον ένα ένα όλα αυτά τα ιδρύματα δεν θα υπάρχουν,είτε γιατί το κράτος δεν θα είναι σε θέση να τα επιχορηγεί, είτε από κακή διαχείρηση των κληροδοτημάτων τους και δωρεών.

Οσμή οικονομικού σκανδάλου.Το οποίο έβγαλε στο φως μια άλλη πλευρά που αγγίζει τις οικογενειακές σχέσεις και τον τρόπο που υφίστανται αυτές ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες.

'Οποιος παρακολούθησε την υπόθεση του Γηροκομείου θα έμεινε σκεπτικός με την αντίδραση πολλών συγγενών των γερόντων οι οποίοι ένοιωσαν “απειλούμενοι”από τον γέροντα που θα έπρεπε να...φιλοξενήσουν.

Δικαίως, αδίκως, δεν νομιμοποιείται κανείς να απαντήσει...

Το αποτέλεσμα είναι ένα.

Γέροντες,κακοποιημένες γυναίκες ή παιδιά, ανέστιοι και ανεπιθύμητοι.

Και όσοι απ'αυτούς δεν έχουν συγγενείς;;;

Ποιος είναι ο ρόλος του κράτους πρόνοιας αν δεν είναι να παρεμβαίνει και να διευθετεί την κοινωνική αδικία; Δεν είναι πολίτες του αυτοί;Να κινητοποιεί τους μηχανισμούς του και να υποστηρίζει εκείνον που έχει ανάγκη και αδυνατεί να τον προστατεύσει; Και αφού δεν μπορεί και αυτόν τον σημαντικό ρόλο του τον μεταβίβασε σε "ελεήμονα" σωματεία, γιατί τουλάχιστον δεν διαθέτει μηχανισμούς ελέγχου για να μην οργιάζει το κέρδος εις βάρος ανήμπορων ανθρώπων;

Συμπέρασμα: Στις πλάτες αδύναμων και ανήμπορων στήνονται τα καλύτερα "παιχνίδια" κέρδους και διαπλοκής.

Μια σκέψη παραπέρα...

Mε ποιό τρόπο,κάποιοι "αετονύχηδες"στήνουν κοινωνικό status με βλέψεις βεβαίως πολιτικές στο όνομα ανήμπορων και αδύναμων;

Ακούγονται έντονα προτροπές συμμετοχής σε οργανώσεις πολιτικά ανώδυνες.

Να αλληλοβοηθούμε, να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο και γενικώς κάπου να συμμετέχουμε, αφού εδώ που φτάσαμε έχουμε όλοι τις ευθύνες μας(ενοχοποίηση...).

Πολιτική διαχείρισης του φόβου το λένε οι ειδικοί.

Δραστηριότητες συμμετοχικής ουτοπίας προς συναισθηματική ανακούφιση. Προσπαθούν να διαχειριστούν τον φόβο μας ως άκρως επικίνδυνο πολιτικοκοινωνικά αν τυχόν...απορρυθμισθεί.

Το αυτονόητο της κοινωνικής αλληλεγύης υφίσταται πολύ πριν την "επανάσταση του αυτονόητου"...'Οταν γίνεται κατά παραγγελία μόνο υποψίες μπορεί να κινήσει.

Είτε γιατί κάποιοι θέλουν να εκτονώσουν συναισθήματα που μπορεί να ξεσπάσουν ανεξέλεγκτα,είτε για να περάσει με δικαιολογία την οικονομική κρίση στα μαλακά η έλλειψη του κοινωνικού κράτους,τώρα που τα πράγματα θα δυσκολέψουν περισσότερο για μεγάλες ομάδες πολιτών.

Προς προβληματισμό η εκμετάλλευση αυτής της κατάστασης από κάποιους με “φιλάνθρωπα” αισθήματα να κάνουν...θόρυβο,παρελαύνοντας με ονομαπώνυμα,δηλώνοντας πρωτεργάτες και άλλα τέτοια... "φιλάνθρωπα"...

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιά συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ’ ένα δωμάτιο καπνού
το Θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου
Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πως θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ’ οδηγάει
σ’ ένα παράσπιτο στο πλάι
σ’ ένα μικρό – μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι συ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

Η μυστική χαραμάδα

Το βράδυ της Παραμονής η Τζέην κι ο Μάικλ μαθαίνουν από την Ωραία Κοιμωμένη για τη Χαραμάδα:
«Ο παλιός χρόνος σβήνει με το πρώτο χτύπημα του ρολογιού κι ο καινούριος αρχίζει με το τελευταίο. Κι ανάμεσα, ενώ ακούγονται οι υπόλοιποι δέκα χτύποι, εκεί βρίσκεται η μυστική Χαραμάδα. Μέσα στη Χαραμάδα βασιλεύει ομόνοια ανάμεσα σ’ όλα τα πλάσματα. Οι αιώνιοι αντίπαλοι συναντιώνται και φιλιούνται. Ο λύκος και το πρόβατο ξαπλώνουν δίπλα δίπλα, το περιστέρι και το φίδι μοιράζονται την ίδια φωλιά. Τα αστέρια χαμηλώνουν κι αγγίζουν τη γη κι οι νέοι και οι γέροι συγχωρούν ο ένας τον άλλο. Εδώ συναντιώνται η νύχτα και η μέρα, το ίδιο και οι πόλοι. Η Ανατολή απλώνεται πέρα ως τη Δύση κι ο κύκλος συμπληρώνεται. Αυτή είναι η στιγμή και το σημείο—η μόνη στιγμή και το μόνο σημείο—όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι για πάντα...
Το πρωί της Πρωτοχρονιάς ο Μάικλ ρωτάει:
«Είναι σήμερα η καινούρια χρονιά, Μαίρη Πόππινς;»
«Ναι», είπε εκείνη ήρεμα καθώς ακουμπούσε το πιάτο στο τραπέζι. Ο Μάικλ την κοίταξε με σοβαρότητα. Σκεφτόταν τη Χαραμάδα.
«Θα είμαστε κι εμείς, Μαίρη Πόππινς;» είπε ξεστομίζοντας βιαστικά την ερώτηση.
«Θα είσαστε κι εσείς, τι πράγμα;» ρώτησε εκείνη μ’ ένα ρουθούνισμα.
«Θα είμαστε κι εμείς ευτυχισμένοι για πάντα;» ρώτησε όλο προσμονή.
Ένα χαμόγελο, μισό λυπημένο, μισό τρυφερό, παιχνίδισε απαλά γύρω από το στόμα της.
«Ίσως», είπε σκεφτικά. «Εξαρτάται».
«Από τι πράγμα, Μαίρη Πόππινς;»
«Από σας», απάντησε εκείνη σιγανά καθώς μετέφερε τις τηγανίτες στη φωτιά...

( Από το βιβλίο της P. L.Travers "Η Μαίρη Πόππινς ανοίγει την πόρτα")

Με την ευχή σε όλες και όλους να βρείτε την μυστική χαραμάδα, τον χρόνο που έρχεται...
Καλή Πρωτοχρονιά!

Ο καναπές

Παρακολουθώ καιρό τώρα ένα “καναπέ” να πηγαίνει και να έρχεται από στόμα σε στόμα,πολιτικών,μερίδας δημοσιογράφων και σκληροπυρηνικών οπαδών κομμάτων.Οι πολίτες για όλους αυτούς, είναι αδιάφοροι και ξαπλωμένοι στους καναπέδες.Πλην της πρότασης από τον εκάστοτε ομιλητή εκπρόσωπο κάποιου κόμματος ή φορέα να συμπαραταχθούν κάτω από την σημαία, πέραν τούτου ουδέν.Να “συμμετέχουν”γενικώς και αορίστως με έμμεσες πλην σαφέστατες αναφορές σε... “περιφραγμένο” περιβάλλον.

'Ηταν χάρμα οφθαλμών οι τοπικοί εκπρόσωποι κομμάτων σε τηλεoπτικό σταθμό,οι οποίοι αφού κατακεραύνωσαν τους “καναπεδάτους”, άρχισαν μετά να παίζουν την κολοκυθιά,για το ποιός έχει τα φόντα και τα προσόντα να τους...σηκώσει από τους καναπέδες.

Βέβαια δεν τους περνάει από το μυαλό ότι δεν είναι εύκολο να ερμηνεύσεις την σιωπή που την αποκαλούν “καναπέ”.Και είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να δοκιμάσεις να μιλήσεις με την φωνή εκείνου που προτιμά να μείνει σιωπηλός. Αλλά είναι αδύνατον να αγνοήσεις αυτήν την εκκωφαντική σιωπή των καναπεδάτων...Που περιέχει, ασφαλώς, και δυσπιστία απέναντι σε όποιον κινείται στην δημόσια σφαίρα και απογοήτευση, κάτι σαν “άι-σιχτίρ”, αλλά και κάτι σαν επιφύλαξη...

Δεν ξέρω αν σκέπτονται και τι θα γίνει αν οι καναπεδάτοι σηκωθούν από τους καναπέδες...

Σκέψη-κρίση

Δεν είναι θέμα ούτε χρόνου ούτε χρημάτων, ο καθένας μας να έχει μια στοιχειώδη πρόσβαση στην ενημέρωση.Δεν θέλει κάποιος πάνω από δέκα λεπτά για να ενημερωθεί έστω για μερικά ουσιώδη κι όχι για τις γνωστές επιφανειακές,επικοινωνιακές μπουρμπουλήθρες, του πολιτικού προσωπικού και των παπαγαλακίων.Δεν θέλει ούτε δεξιότητες ούτε πανεπιστημιακούς τίτλους η βαθύτερη και επί της ουσίας ενημέρωση που θα μας επιτρέψει να κρίνουμε .

'Ισως φταίνε και τα σχολεία.που ποτέ δεν μας έμαθαν πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να διαμορφώσουμε γνώμη για τα "κοινά".Τη δική μας γνώμη.Χωρίς να γινόμαστε παπαγαλάκια κανενός, να την εκφράζουμε φωναχτά και με όποιο τρόπο μπορούμε.'Ισως δεν προσέξαμε όταν η φιλόλογος έγραφε στο μαυροπίνακα έναν από τους ορισμούς της δημοκρατίας. “Δημοκρατία είναι η συνεχής προσπάθεια για ενημέρωση, όσο κουραστικό κι αν φαίνεται.” 

Ξεχάσαμε. Και σκύβουμε το κεφάλι στον πρώτο "σωτήρα" κάτοχο του επικοινωνιακού χαρίσματος που θα μας χαρίσει τον ουρανό και τα άστρα μαζί.

Μέγιστη προσφορά ΚΑΙ στην Τέχνη

Πάντοτε ελέγετο ότι σε καιρούς κρίσεων, κοινωνικών αναταραχών, οικονομικών αδιεξόδων, συνταγματικών εκτροπών, δικτατοριών, εμφυλίων και βάλε, η Τέχνη ανθεί. Και ανθεί διότι αποτελεί διέξοδο για την έκφραση αισθημάτων και συναισθημάτων απόγνωσης, απελπισίας και φόβου. 

Μια τέτοια διέξοδο έκφρασης μέσω της Τέχνης βρήκε ο κ.Κωνσταντίνος Καραμανλής,ο οποίος συγγράφει βιβλίο!

Αυτοβιογραφικό και ιδιαίτερα επικεντρωμένο στα χρόνια διακυβέρνησης του.

Επιβεβαιωμένο και από στενό του συνεργάτη όταν ρωτήθηκε από πολιτικό συντάκτη.Και μέχρι να τελειώσει λέει, δεν θα μιλήσει σε κανέναν! Μέχρι τον Μάϊο που προβλέπεται να εκδοθεί,προσωπικά τον πιστεύω. Δεν θα την σπάσει τη σιωπή του.

Κάπου εκεί κοντά στην έκδοση θα'ρθει και θα την σπάσει, γιατί πρέπει και να σπονσοράρει το βιβλίο.

Τα ποσοστά από τις πωλήσεις είναι πολύ μεγάλη δουλειά για έναν πολιτικό που δεν έχει έσοδα πλην την βουλευτικής αποζημίωσής του, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

Αλλά αυτό είναι το ελάχιστο. Το μείζον είναι πως μετά την προσφορά του στη χώρα, αποφάσισε να προσφέρει και στην λογοτεχνία.

Βέβαια μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί τελευταία με εκδόσεις βιβλίων και την αμέριστη προσφορά τους στη λογοτεχνία.

Αυτό για τους... κακεντρεχείς που αμφισβητούν την προσφορά τους για τον σκοπό εφ ω ετάχθησαν.Διέξοδο κι αυτοί έκφρασης βρήκαν μέσω της Τέχνης.

Δεν πρέπει άλλωστε να μας κάνει εντύπωση το ταλέντο τους στο γράφειν, αν κρίνουμε από τις καταπληκτικές εκθέσεις ιδεών που διαβάζουν από βήματος της Βουλής.

Αν δεν έχει βρει τίτλο ο κ.Καραμανλής θα προτείναμε τον ποιητικό "Τα απομνημονεύματα ενός κουρασμένου", πιο μυστηριώδη "Τρόποι για να χρεώσετε μια χώρα 160 δις σε πέντε χρόνια" ή τον πιο επικό " Το αποτέλειωμα μιας χώρας".

'Αντε και καλές πωλήσεις...

Η σιωπηλή αυτή γέννηση...

Ο κόσμος πια δεν είναι μαγικός και τα Χριστούγεννα, μια οργανωμένη μηχανή… Έτσι ο Χριστός γεννιέται σιωπηρώς. Κανείς δεν τον αναζητά, κανείς δεν τον εσκέφτεται κι έρχεται μόνος σιωπηλός για να πεθάνει μόνος… κι αυτό τ’ αστέρι της βηθλεέμ, τι θέλει πάλι κι ήρθε ετούτη τη χρονιά… 

Α! τα Χριστούγεννα, δεν είναι φέτος ούτε για τα παιδιά. Άλλωστε απέκτησαν και αυτά, χάρις στην βιομηχανικήν ανάπτυξη, μιαν εντελώς προσωπική μυθολογία που απέχει χιλιάδες μέτρα από τη μυθολογία της γέννησης του Χριστού…

Η σιωπηλή αυτή γέννηση, μέσα στον άσχετο και θορυβούντα κόσμο μας, φαντάζει ακόμα πιο ιερή και πιο σημαδιακή, από την γραφική των τυπικών χριστιανών, που εννοούν να βλέπουν τον Χριστό, Θεό απ’ τη γέννησή του, εξ 

αρχής, κι όχι μετά, στον θάνατο, στο τέλος, στην κατάληξή του».

(Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 1979. Από “Τα Σχόλια του Τρίτου”)

Ανάσα γιορτής

Δεν έχω ξαναφτάσει σε παραμονή Χριστουγέννων χωρίς τις χριστουγεννιάτικες πινελιές του δέντρου, των κατακόκκινων κεριών,χωρίς τα χριστουγεννιάτικα αρώματα του πορτοκαλιού και της κανέλας ν'ανακατεύονται με του ανθόνερου.

Και πως να μην φτάσω...Με τη διάχυτη ακεφιά στην εποχή των μέτρων ασφυξίας που τελειωμό δεν έχουν, η όποια αισιοδοξία είναι κάτι σαν παρανομία και όποιος μπορεί να την φέρει το λιγότερο αφελής.

Μια ευκαιρία για ανάσα σ'αυτόν τον ατέλειωτοανήφορο, μπορεί να γίνει όμως τούτη η γιορτή. 

Λέω να κάνω μια προσπάθεια να πάρω ανάσες- γιορτής και με το προχριστιανικό μήνυμα των Χριστουγέννων.Της αρχαίας γιορτής του ακατανίκητου θεού ' Ηλιου( Dies Natalis Solis Invicti), που συνδέεται με το φως και το σκοτάδι,το θάνατο και την αναγέννηση.

Που μας θυμίζει ότι η ζωή κύκλους κάνει και πρέπει να τους σεβόμαστε,ότι οφείλουμε να συμμετέχουμε σεμνά με τις προσπάθειές μας-υπέρβαση της καθημερινότητάς και τελετές ευγνωμοσύνης απεναντί της.

Μαζί με το μήνυμα από το Φως της Φάτνης, αθώα κίνητρα για την μικρή ελπίδα πως όλα τούτα ίσως λειτουργήσουν σαν ξόρκια και να γλυκάνουν λίγο το γκρίζο.

Ωραία!ελπίζω να σας έπεισα.Τουλάχιστον έπεισα τον εαυτό μου.

Να πάρω βαθιά ανάσα και να γεμίσω το σπίτι με χριστουγεννιάτικες πινελιές κι αρώματα πορτοκαλιού και κανέλας.

Προλαβαίνω...

Προλαβαίνουμε...

Μέγας είσαι Κύριε..

Tέσσερις σελίδες!

Η ιδρυτική διακύρηξη του κινήματος Μπακογιάννη και Θεοδωράκη,λιγότερες είχαν από το σημερινό κείμενο να το πω;Κυριακάτικο κήρυγμα να το πω;πολιτική διακήρυξη να το πω;της Ιεράς Συνόδου και το οποίο μοιράστηκε στους ναούς.

Τέσσερις σελίδες που τα είχαν όλα.Επίθεση και αφορισμούς του πολιτικού προσωπικού της χώρας, των δανειστών,κριτική για την στάση των πολιτών συνοδευόμενη από Ντοστογιέφκσι,αγωνία για την Παιδεία,και αυτοκριτική ως συνηθίζεται τελευταία από όλους.(Οκτώ γραμμές!Τις μέτρησα...).

Για να καταλήξει “Η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός που μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει. Η Εκκλησία όμως είμαστε όλοι μας και αυτή είναι η δύναμη μας και η δύναμη της…”

Ωραία όλα αυτά.Αλλά γιατί έχω την εντύπωση, ότι ο λόγος της εκκλησίας τούτη την ώρα, θα έπρεπε να είναι παρηγορητικός,ανακουφιστικός όπως αρμόζει λόγου του ρόλου της και όχι κάτι σε πολιτκό μανιφέστο που μάλλον εξάπτει τα πάθη, στο ήδη τεταμένο κλίμα.

Γιατί έχω την εντύπωση πως ο κόσμος δεν περιμένει αυτό :

“Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε από την ποιμαίνουσα Εκκλησία να μιλήσει και τοποθετηθεί πάνω στα γεγονότα που παρακολουθούμε”

Γιατί έχω την εντύπωση πως το μήνυμα της Γέννησης το χάσαμε όλοι;

Και ποίμνιο και ποιμένες;

Οι "Μικροί Πρίγκιπες" του Σαββατοκύριακου

"Βλέπεις μόνο με την καρδιά είπε η αλεπού...Τα μάτια είναι τυφλά. Πρέπει να ψάξεις με την καρδιά.Αυτό είναι μυστικό μου. Είναι πολύ απλό.Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά - αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια".(από τον “Μικρό Πρίγκηπα του Αντουάν Σαιντ-Εξυπερύ)

Δεν μπορώ να βρώ κάτι καλύτερο από τον "Μικρό Πρίγκιπα",που να ταιριάζει στους "Μικρούς Πρίγκιπες" που το Σαββατοκύριακο έβλεπαν μόνο με την καρδιά.Για τους εμπευστές και όλους όσους έτρεξαν να συνεισφέρουν, για να έρθει πιο κοντά το όνειρο στη ζωή της Κικής Τσακίρη, που θα της προσφέρει την ανακούφιση και την ποιότητα της ζωής που της πρέπει.

Σαν τον Μικρό Πρίγκιπα που ένιωθε υπεύθυνος για το τριανταφυλλό του, σαν τον μεγάλο Νομπελίστα 'Αλμπερτ Σβάϊτσερ που η φιλοσοφία του ήταν "όσο υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος στον κόσμο που πεινά,που είναι άρρωστος, μοναχικός ή ζει μέσα στο φόβο, θα νιώθω υπεύθυνος για όλα αυτά" ένιωσαν κι αυτοί αυτή την υπεύθυνη αγάπη.

Την υπεύθυνη αγάπη που είναι χαρά,τρόπος έκφρασης,αποδοχή και κατανόηση.

Είναι συμπάθεια, όχι με την πολυφορεμένη χρήση της λέξης αλλά με την έννοια του “πάσχω μαζί”,”νιώθω μαζί”.

Την υπεύθυνη αγάπη που μοιράζεται, δημιουργεί, ελπίζει.

' Ενα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες το μήνυμα του Σαββατοκύριακου.

Σε όλους εμάς για την αγάπη που δεν είναι απλά ένας δρόμος ή μια φιλοσοφία,αλλά η η ίδια η συμμετοχή στην καθημερινή ροή της ζωής.'Οταν αυτό το ζήσεις, τότε καταλαβαίνεις πως παύεις να είσαι στο έλεος ανεξέλεγκτων δυνάμεων, γίνεσαι εσύ ο ίδιος μια πανίσχυρη δύναμη.

'Ενα μήνυμα σε όλους όσους κλήθηκαν να διαχειριστούν ανθρώπινες ζωές και τύχες στον τόπο.Συνήθως βέβαια τα μηνύματα τα ερμηνεύουν όπως βολεύονται ή τα προσπερνούν.Σίγουρα δεν θα το ερμηνεύσουν ως μήνυμα ανεπάρκειας τους,από τους πολίτες που ξέρουν ότι ίσως να είναι οι επόμενοι που θα απαξιωθεί η ζωή τους και θα ευτελισθεί η αξιοπρέπειά τους.

Μήνυμα πως οι πολίτες είναι εδώ, ΟΧΙ για να υποκαταστήσουν το κράτος,αλλά να απαιτήσουν από το κράτος το δικαίωμα στην ζωή.Να δηλώσουν με αυτή την παρουσία τους την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σχέσης κράτους- πρόνοιας πολίτη και μάλιστα κάτω από τις παρούσες συνθήκες.

Μήνυμα ότι μια χούφτα άνθρωποι μπορεί να γίνουν πανίσχυρη δύναμη, που μπορούν να διεκδικήσουν τη ζωή τους ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ όταν αποφασίσουν να τους μιλήσει το μήνυμα του Σαιντ-Εξυπερύ "τη διαδικασία να σας ξαναφέρω πίσω στον εαυτό σας".

Υ.Γ. Μάθημα και για την υπογράφουσα και “άπιστου Θωμά”, με πολλές αμφιβολίες για την έκταση της ωριμότητας της υπεύθυνης αγάπης.

Η ταχύτητα με τη οποία έβλεπα αυτή να ξεδιπλώνεται,έφερε στο νου μου το "Να ζεις,ν'αγαπάς,ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ..."
 εφημερίδα " η Δημοκρατική της Ρόδου" 21.12.2010