Η λιποταξία της Χιονάτης

10 του μήνα Απρίλη σήμερα, ημέρα των γενεθλίων...
"Όσο κι αν κανείς προσέχει, όσο κι αν τα κυνηγά, πάντα πάντα θα ’ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει. λένε τα "Τα ρω του έρωτα".
Αναπόφευκτες, σκέψεις για το χρόνο…
Ο χρόνος που πέρασε, ο χρόνος που μετράει τα αχ της υπομονής, τα “μην” και τα “δεν” της μικρότητάς, της ήττας.
Τις ενδείξεις και τις αποδείξεις, τις βεβαιότητες και τις εκκρεμότητες , τους όρους και τα όρια, τις διαψεύσεις και τις υποσχέσεις, τις απάτες και τις αυταπάτες.
Τις ελπίδες και τις ρυτίδες που φέραν μαζί, τα όνειρα που προδόθηκαν, τα μηνύματα που δεν παραδόθηκαν, το πάθος που χάθηκε το λάθος που δεν έγινε , το λάθος που έγινε, ένα τηλέφωνο που χτύπησε, ένα τηλέφωνο που δεν χτύπησε , λέξεις που ειπώθηκαν μα πιο πολύ αυτές που δεν ειπώθηκαν. Τα αυτονόητα και τα αδιανόητα.
"Ο χρόνος. Μακρύς. Αναρίθμητος και ταχυδακτυλουργός μέγας… Ο παρηγορητικός χρόνος. Όταν φεύγει μας αφήνει το τηλέφωνό του. Απαντάει πάντα η στενογράφος του: η μνήμη. Ποτέ ο ίδιος" γράφει η αγαπημένη μου Κική Δημουλά.
Με σκέψεις για το χρόνο λοιπόν…
Για το εφήμερο και το αιώνιο της διάστασής του.
Γι’ αυτό που περνάει στιγμή τη στιγμή, μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο.

Γι’ αυτό που περνάει από πάνω μας άλλοτε γλυκά και ήσυχα, άλλοτε αδυσώπητα και σκληρά…
Και τι μένει; "Ό,τι ζούμε, ό,τι κι αν πούμε άμμος στα χέρια και κυλά. Κι ό,τι μένει είναι ό,τι αντέχει με τον αγέρα και το χρόνο να μιλά…" κατά πως λένε οι στίχοι στο τραγούδι.
Άμμος στα χέρια…
Που μπορεί να τη φυσήξει ένας άνεμος δυνατός και να τη σκορπίσει παντού.
Που μπορεί, όμως, να τη φυλάξουμε καλά στο μπουκαλάκι της ανάμνησης και να την κρατήσουμε για όσο…
Ό,τι μένει είναι ό,τι αντέχει…
Είναι λέξεις, ανάσες, μνήμες, βλέμματα, αισθήματα, αλήθειες, δάκρυα, υποσχέσεις, είναι "ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας" (έγραφε ο Καβάφης)… κυρίως, όμως, είναι όσα θελήσαμε, όσα ονειρευτήκαμε και, εν τέλει, δεν πραγματοποιήσαμε από φόβο, από δειλία, από…Τα ταξίδια που δεν κάναμε...
Τίτλοι τέλους και ήχοι αρχής.
Επίκαιρα και ανεπίκαιρα της ζωής μας, της ψυχής μας.
Τα ναι και τα όχι. Τρία γράμματα το ναι, τρία και το όχι. Και η ζωή τρία γράμματα έχει.

Οι ευχές στο προσκήνιο, η ζωή στο παρασκήνιο.
Στα προσεχώς η συνέχεια...
Στον εξώστη, αθέατες υπάρξεις, οριστικές όσο και αόριστες, απόλυτες αλήθειες και μισές, κυρίως όμως δικές μου ! Αυτές έχω, αυτές αντέχω!
Τα όνειρα γερνάνε;
Όχι, γιατί δεν τα βλέπει το φως… Ευτυχώς.

Υ. Γ. Μάνα, λὲς νὰ εἶναι
κληρονομικὴ ἡ πραγματικότης;

...μὲ τὴ μέθοδο τοῦ ἄνευ μεγαλώνοντας

Χρόνε
τὴ διατριβή μου σοῦ ὑποβάλλω
μὲ θέμα της ἐσένα βασικὰ
γιατὶ αὐτὸ ποὺ εἶμαι τώρα
ἐσὺ τὸ ἔφτασες ἐδῶ.
Φτωχοὶ τῆς φύσης μου οἱ πόροι
δὲ μ᾿ ἔστειλε γιὰ ἀνώτερη ἀμάθεια
στὸ ἐξωτερικό.
Ἔμεινα ἐδῶ στὸ νοίκι
μιᾶς χαμηλοτάβανης ἐσωτερικῆς
πατριδογνωσίας.
Οἰκονομική
μέθοδο ἄνευ διδασκάλου ἀκολούθησα
καὶ κάθε ἄνευ γενικῶς
ποὺ εἶναι μέθοδος εὐρύτερης μαθήσεως.
Τὶ τράβηξα δὲ λέγεται ἀδύνατον νὰ μπῶ
στὸ δύσκολο κεφάλαιο
τοῦ «ἄνευ σημασίας».
Ὅ,τι γιὰ μένα εἶχε
ἤτανε ἄνευ γιὰ τοὺς ἄλλους.
Κι ἐνῶ μὲ ἐπιμέλεια ἀποροῦσα
τὸ ἀπορώντας μοῦ ἔβαζε μηδὲν.
Διόρθωνα τὸ βαθμὸ ἐκ νέου ἀπορώντας
μὲ τὴν ἄνευ λόγου μέθοδό σου
χρόνε
νὰ φέρνεις ἀλλαγὲς καὶ ἐν τῶ ἅμα
νὰ παίρνεις πίσω σβήνοντας ὁλότελα
τὴν προηγούμενη τὴν ἤπια μορφὴ
ποὺ εἴχανε τὰ πράγματα
πρὶν γίνουν σπουδασμένα.
Καὶ τώρα ἀκόμα
μὲ τὴ μέθοδο τοῦ ἄνευ μεγαλώνοντας
σμικρύνομαι σαστίζω ἀπορῶ
πῶς ἄλλαξαν ἀκόμα καὶ τὰ ἄνευ
τόσο συχνὰ δὲν ἦταν
πῶς ἄλλαξε ὁ θάνατος
τόσος συχνὸς δὲν ἦταν
ὅταν ἐνθέρμως μοῦ τὸν σύστησε ἡ ἀγάπη.

Le sacre du printemps

Παρίσι 29 Μαΐου 1913. Στο θέατρο des Champs Elysees, δίνεται η πρεμιέρα του καινούριου μπαλέτου του μόλις 29 ετών Ρώσου συνθέτη Igor Stravinsky, "Η Ιεροτελεστία της άνοιξης", από τα Ρωσικά Μπαλέτα του Παρισιού (του γνωστού ιμπρεσάριου Sergei Diaghilev) σε χορογραφία του Vaslav Nijinsky. Ένα μεγάλο σκάνδαλο ξεσπά από την αρχή κιόλας της παρουσίασης αυτού του έργου που έμελλε να επηρεάσει όσο λίγα την πορεία της μουσικής του 20ού αιώνα, καθώς κατέδειξε με ένα σχεδόν πρωτόγονο δυναμισμό ότι ο ρυθμός μπορούσε να είναι η νέα κινητήρια δύναμη στη μουσική. Ο Pierre Monteux (ο μαέστρος της πρεμιέρας) περιέγραφε την πρώτη του επαφή με το έργο (με τον ίδιο τον Stravinsky στο πιάνο) ως εξής :''…οι τοίχοι αντηχούσαν καθώς (ο Stravinsky) κοπανούσε το πιάνο , χτύπαγε τα πόδια του κάτω και χοροπηδούσε για να υποδείξει τη δύναμη της μουσικής λες και ήταν απαραίτητο κάτι τέτοιο…''.Ο Monteux προέβλεψε ότι το έργο θα σκανδάλιζε, έπεσε όμως έξω ως προς στην έκταση του σκανδάλου το οποίο ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο. Αυτό που ακούστηκε στην πρεμιέρα δεν είχε και …μεγάλη σχέση με αυτό που το κοινό είχε στο μυαλό του ως μουσική Ρωσικού μπαλέτου.

Το κοινό αντέδρασε βίαια στο τόσο ιδιαίτερα πρωτοποριακό άκουσμα του έργου, ξεσπώντας σε έντονες αποδοκιμασίες με κάθε μέσο: φώναζε, μιμούνταν φωνές ζώων, ενώ δεν έλειψαν και οι χειροδικίες, καθώς κάποιοι γρονθοκοπήθηκαν μεταξύ τους!

Μέχρι και η Γαλλική αστυνομία επενέβη για να αποκαταστήσει την τάξη.

Η σειρά των προγραμματισμένων παραστάσεων ολοκληρώθηκε τις επόμενες μέρες αλλά με πιο ήπιες αντιδράσεις. Τα επόμενα χρόνια και λόγω του πολέμου το έργο δεν πολυπαίχτηκε. Ο συνθέτης όμως συνέχισε να κάνει αναθεωρήσεις του έργου (σήμερα έχει επικρατήσει η έκδοση του 1947).

Γιατί όμως όλη αυτή η αναστάτωση; Ποιος ήταν ο λόγος για αυτές τις ακραίες αντιδράσεις και τη σφοδρή διαμάχη που ακολούθησε; 
Η "Ιεροτελεστία της άνοιξης" γράφτηκε στο διάστημα 1910 με 1913. 

Στο Παρίσι συναντά κανείς εκείνη την εποχή τον Saint-Saens και τον Faure, ενώ από τους αγαπημένους δημιουργούς της εποχής είναι ο Puccini. Την ίδια περίοδο εμφανίζονται συνθέτες που προβάλλουν έντονα μια πρόθεση αμφισβήτησης-ανατροπής της μέχρι τότε υπάρχουσας αισθητικής. Το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες τέχνες , πως οPicasso στη ζωγραφική ζωγραφική ή ο Eliot στη λογοτεχνία ). Το φιλότεχνο κοινό της εποχής δεν ήταν συνηθισμένο σε έργα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τόσο έντονα την κατεστημένη προσέγγιση της τέχνης.

Η ιδέα για τη σύνθεση της "Ιεροτελεστίας της άνοιξης" ήλθε στο Stravinsky ξαφνικά, σαν όραμα, όπως είπε ο ίδιος, την περίοδο που ολοκλήρωνε το άλλο του μπαλέτο "Το πουλί της φωτιάς" στην Αγία Πετρούπολη το 1910.

"Είδα με τη φαντασία μου μία ιερή παγανιστική τελετή: σοφοί ηλικιωμένοι, καθισμένοι σε κύκλο, βλέπουν ένα νέο κορίτσι να χορεύει προς το θάνατο. Τη θυσίαζαν για να εξευμενίσουν το θεό της άνοιξης".

Συζήτησε την ιδέα του με το ζωγράφο και εθνογράφο Nicolas Roerich (ο οποίος σχεδίασε τα κοστούμια για την πρώτη παραγωγή) και, μετά τη μεγάλη επιτυχία που είχαν οι παραστάσεις του ''Πουλιού της φωτιάς'', άρχισε να δουλεύει πάνω στο νέο έργο, ένα μπαλέτο που ονόμασε "Ιερή άνοιξη". Όπως έλεγε αργότερα, μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισε ήταν να βρει τον τρόπο που θα κατέγραφε στην παρτιτούρα αυτά που σκεφτόταν.

"The Rite of Spring", 1981 Νίκος Εγγονόπουλος

Το σενάριο του έργου ανήκει στον ίδιο τον Stravinsky :

Μετά από έναν δύσκολο χειμώνα η φύση σιγά σιγά ξυπνάει και αρχαίες φυλές συγκεντρώνονται για εορταστικές ιεροτελεστίες για τον ερχομό της άνοιξης.

Μια γριά μάγισσα χρησιμοποιεί κλωνάρια για να προλέξει το μέλλον.

Οι γυναίκες χορεύουν παραδοσιακούς χορούς της άνοιξης.

Όλοι γιορτάζουν την ιερή δύναμη της μητέρας Γης.

Οι άντρες αναπαριστούν παραδοσιακά πολεμικά παιχνίδια

Ο γηραιότερος σοφός έρχεται από το χωριό και πραγματοποιείται ο χορός της Γης. 

Καθώς σκοτεινιάζει οι κοπέλες εκτελούν αρχαίους σχηματισμούς και μία από τις αυτές επιλέγεται ως η Εκλεκτή. Πέφτοντας κάτω στο έδαφος οι κοπέλες επικαλούνται τα αρχαία πνεύματα

Η Εκλεκτή αρχίζει να χορεύει μέχρι που πεθαίνει από τον εξαντλητικό χορό, για να επιτευχθεί ο εξευμενισμός των θεών της Άνοιξης.

(Εξ αφορμής της επετείου του θανάτου του Ιgor Stravinsky)

Πασχαλιές μέσα απ' την πεθαμένη γη

"Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας

Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας..." (TS Eliot "΄Ερημη Χώρα")

"Ο τίτλος του έργου, μου βγήκε μέσα από το δεύτερο στίχο της Έρημης Χώρας του Έλιοτ, που πρωτογνώρισα το 1943 στη θαυμαστή μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη. Ήμουν δεκαοχτώ χρονώ και ως τα είκοσί μου, που τελείωσε ο πόλεμος, ανακάλυπτα την Μεσόγειο, τον Ήλιο, τον Χριστό, την Ελλάδα και τα Ρεμπέτικα. Κάτι περίεργες και πρωτοφανέρωτες για μένα μελωδίες, μου κινήσαν την προσοχή και με φέρανε σε περιοχές πιο αυστηρές και πιο αληθινές.

Μπήκα μέσα σε μικρά μαγαζιά, απίθανα κρυμμένα κι απλησίαστα, σε χώρους μυσταγωγικούς, με κείνη την τολμηρή αστοχασιά της νεότητας, μαγεμένος από τα γυάλινα κεντήματα των μπουζουκιών, από τον επίμονο και διαπεραστικό ήχο του μπαγλαμά, θαμπωμένος από το μεγαλείο και τη βαθύτητα των μελωδικών φράσεων, ξένος, μικρός κι αδύναμος, πίστεψα με μιας πως το τραγούδι αυτό που άκουγα, ήταν δικιά μου, μια ολότελα δικιά μου υπόθεση.

[........]

Σήμερα, ύστερα από είκοσι χρόνια, σαν προσευχή, θέλησα να κάμω αυτόν τον δίσκο και νομίζω πως πέτυχα να ξαναζωντανέψω όλο εκείνο το μελωδικό υλικό, που χρόνια τώρα διατηρούσα μέσα μου και συγχρόνως να εκφράσω όλη την εφηβική ευαισθησία ενός Νέου Έλληνα με παράδοση, μαζί με κείνη τη λεπτή κι ανοιξιάτικη θρησκευτική ατμόσφαιρα του Επιταφίου. Μαζί κι ο Έλιοτ με τον Τσαρούχη, που ζωγράφισε το εξώφυλλο, συνθέτουν την αληθινή νεανική μου ευαισθησία και ζωγραφίζουν μ όλες τις αποχρώσεις μια λιτανεία από εντατικές στιγμές. Η φιλοδοξία μου ήταν να φτιάξω ένα έργο, για όλους τους αληθινούς Νέους. Για τους γενναίους, τους ελεύθερους και δυνατούς, όπως θα έλεγε ο Εγγονόπουλος την εποχή εκείνη".

Μάνος Χατζιδάκις

Οι “Κάποιοι”

Ακριβοθώρητη η Κατερίνα Θάνου που σνομπάριζε το δικαστήριο χρόνια τώρα ( και εμάς...), απολογήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Τριμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και μας αποκάλυψε πως “κάποιοι” επιβουλεύονται το αρχαίο πνεύμα αθάνατο που τρέχει στον DNA των ελλήνων αθλητών και την...χώρα. 

“Στις 12 Αυγούστου δεν πρόδωσαν μόνο εμένα αλλά όλη τη χώρα. Δεν στέρησαν μόνο από εμένα αλλά από όλη τη χώρα ένα μετάλλιο”.

Ποιοι το έκαναν αυτό την ρώτησαν; "Κάποιοι που δεν ξέρουν πόσες θυσίες και πόσος κόπος χρειάζεται να βρίσκεσαι στην κορυφή 12 χρόνια" απάντησε.

“Κάποιοι”...γενικά και αόριστα ...

Αυτοί οι “κάποιοι έριξαν” που έριξαν κάτι τις στην πορτοκαλάδα του Κώστα Σαμπάνη για να τον ενοχοποιήσουν. “Κάποιοι” άλλοι στον Άγιο Κοσμά παραβίασαν το παράθυρο της Φανής Χαλκιά και έριξαν στα συμπληρώματα διατροφής ένα απαγορευμένο δυναμωτικό,“κάποιοι” το 2008 στην Χαλκιά και στην Τσουμελέκα, “κάποιοι” και στην Δεβετζή. (Αυτοί μάλλον ζήλεψαν τις επιδόσεις της στο “Dancing with the Stars” και τις φωτογραφίες της ό,τι κοσμικό γκαλά κυκλοφορούσε.)

Η μόνη που είχε όνομα ήταν αυτή η Σου-Λι που της παρήγγειλαν αμινοξέα κι εκείνη ήταν ηλίθια και έστειλε Μ3. “Κάποιοι “... 

Και θα περιμέναμε οι κάποιοι εμείς από την κυρία Θάνου, ακόμη κι αν δεχθούμε τον ισχυρισμό της πως κάποιοι πρόδωσαν και αυτήν και την... χώρα , να πει έστω και μια λέξη καταδίκης για το ντοπάρισμα. 

Η κυρία Θάνου αντίθετα, επέρριψε ευθύνες στους δημοσιογράφους που την παρουσίασαν ως “εγκληματία”. Θεωρεί ότι ο Τύπος και η Ελλάδα όλη !! θα έπρεπε να...σεβαστεί την μερική αμνησία, το ότι δεν θυμάται πώς έγινε το ατύχημα με την μοτοσικλέτα. (Ας προσέχαμε η Ελλάδα όλη όταν την κάναμε δρόμους και γυμναστήρια και πλοία τον Κεντέρη...) 

Δικαστές δεν είμαστε για να κρίνουμε και να βγάλουμε απόφαση αν γλύστρησε η μοτοσυκλέτα ή όχι, αν όλο αυτό ήταν ατύχημα και αν έπαθε μερική αμνησία.

Αλλά τουλάχιστον μέχρι τότε, δεν χρειαζόμαστε άλλους εχθρούς που επιβουλεύονται την χώρα, με στόχο και σκοπό να της στερήσουν ένα μετάλλιο. 

Να μας λείπουν τέτοια μετάλλια της ντόπας. Αν δεν έχει κάτι άλλο να πει, τουλάχιστον ας μη μιλά εξ ονόματος μιας χώρας ολόκληρης , βλέποντας εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

εφημερίδα "Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!

Fransesco del Cossa, April

Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,

Κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,
Και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους
Ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
Χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,
Και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους,
Κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
Τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.
Έξ' αναβρύζει κι η ζωή σ' γη, σ' ουρανό, σε κύμα.
Αλλά στης λίμνης το νερό, π' ακίνητό 'ναι κι άσπρο,
Ακίνητ' όπου κι αν ιδής, και κάτασπρ' ως τον πάτο,
Με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ' η πεταλούδα,
Που 'χ' ευωδίσει τς ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Αλαφροίσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι 'δες;
Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
Ουδ' όσο κάν' η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
Γύρου σε κάτι ατάραχο π' ασπρίζει μες στη λίμνη,
Μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,
Κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.
 

Δ.Σολωμός" ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ" Απόσπασμα 6 "Ο Πειρασμός"

O άνθρωπος με το γαρύφαλλο

"Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή

όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.

Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.

Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.

Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.

Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους

το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη."  

( Γ.Ρίτσος)


Οι Κυριακές είναι για τον Κύριο, όχι για τον Χάρο. Τις Κυριακές δε γίνονται εκτελέσεις. Τις Κυριακές, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος που εκτελεί τις θανατικές αποφάσεις των δικαστηρίων, παν στην εκκλησία.
Μια εκτέλεση που γίνεται νύχτα θεωρείται δολοφονία.
Οι εκτελέσεις γίνονται ευθύς μετά την ανατολή του ήλιου , ώστε να μπορέσει ο μελλοθάνατος να δει το φως της μέρας για τελευταία φορά.

Είναι Κυριακή, 30 Μαρτίου 1952. Στις 3 και 20 μετά τα μεσάνυχτα ξεκινάει απ'τις φυλακές της Καλλιθέας η πομπή του θανάτου. Μπελογιάννης, Μπάτσης, Αργυριάδης, Καλούμενος. Τέσσερις "εχθροί της πατρίδας" πρέπει να πεθάνουν γιατί πολύ αγάπησαν την πατρίδα.

Σε λιγότερο από μια ώρα, στις 4 και 10, όλα έχουν τελειώσει για τους "προδότες". Ο ήλιος θέλει κάπου δυο ώρες ακόμα να βγει. Η εκτέλεση θα γίνει υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων!
Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται από άνδρες της ΕΣΑ. Πυρ! Κι οι τέσσερις, ημέρα Κυριακής, χωρίς να δουν το φως του ήλιου για τελευταία φορά, ξεκινούν για τον άλλο κόσμο από μια αλάνα κοντά στη μάντρα του νοσοκομείου "Σωτηρία", σχεδόν δίπλα στο πεντάγωνο.
Θα μαζέψουν βιαστικά τα πτώματα, θα τα θάψουν στα γρήγορα, θα πλύνουν τα χέρια τους και θα παν στην εκκλησία να κάνουν το σταυρό τους σαν καλοί χριστιανοί που εκτέλεσαν το ελληνικό και χριστιανικό καθήκον τους.

Αυτή η εκτέλεση και μόνο, με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε, με τον τρόπο που έγινε, δείχνει πως τούτος ο τόπος είναι καταδικασμένος σε θάνατο.

(Ισορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους του Βασίλη Ραφαηλίδη)
 

"Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι αυτό και τη ζωή μας." 

(Ν.Μπελογιάννης από την απολογία του)

Ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου

Μια μέρα αφιερωμένη στην  Ποίηση μόνο με με μια Εαρινή Ισημερία θα μπορούσε να "δέσει".Μέσα στην πρώτη μέρα της 'Ανοιξης σε δρόμους λευκούς και με τ' άνθη γύρω να μιλούν...

“Η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.”
Ανδρέας Εμπειρίκος

Μα τι να σου πω για την Ποίηση; Τι να σου γι' πω αυτά τα σύννεφα, γι' αυτό τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω και τίποτ' άλλο. Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την Ποίηση· ας τ' αφήσουμε αυτά στους κριτικούς και τους δασκάλους. Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας ποιητής, δεν ξέρουμε τι είναι Ποίηση. Είναι εκεί! κοίταξε. Έχω τη φωτιά μέσα στα χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω γι' αυτές, αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα ν' αγαπήσω πολύ την κακή ποίηση, όπως αγαπώ σήμερα την κακή μουσική, παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα για ν' αρχίσω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ. Στις διαλέξεις μου μίλησα κάποτε για την Ποίηση, αλλά το μόνο για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω είναι η ποίησή μου. Όχι γιατί δεν έχω συνείδηση του τι κάνω. Αντίθετα, αν είν' αλήθεια πως είμαι ποιητής από χάρη του Θεού -ή του δαίμονα- είναι εξίσου αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρη στην τεχνική και την προσπάθεια, και γιατί κατέχω απόλυτα του τι είναι ποίημα.
Λόρκα

Ω ποίηση
είσαι η αρχή
του μεγάλου ονείρου μας
και το τέλος
του μικρού μας ταξιδιού

Μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα
φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια
Τάσος Λειβαδίτης
 
Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη 
ανάσα.
Σεφέρης

Η Ποίηση
είναι ένα πουλί
πολύ μικρό, πολύ πικρό, πολύ φοβισμένο,
γι' αυτό και οι γυναίκες ταράζονται μόλις το δουν
Αλλες το κρύβουν μες στους Καθρέφτες τους
Αλλες σε Βαθιά Συρτάρια
κι Αλλες Βαθιά μες στο Σώμα τους.

Εκείνο που πρέπει να γίνεται και να ξαναγίνεται
αδιάκοπα, ατέρμονα, χωρίς την παραμικρή διάλειψη,
είναι η αντιδουλικότητα, η αδιαλλαξία, η ανεξαρτησία.
Η ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της Υπερηφάνειας.


Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ .Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας
Οδυσσέας Ελύτης

Πολλοί στίχοι είναι σαν αργυρές κλωστές
δεμένες στα καμπανάκια των άστρων-
αν τους τραβήξεις,
μια ασημένια κωδωνοκρουσία δονεί τον ορίζοντα.
πολλά ποιήματα μένουν αργά τη νύχτα στην ερημιά
βρέχουν κάθε τόσο τα τέσσερα δάχτυλα
των στίχων τους σ' ένα ρυάκι,
ύστερα χάνονται ονειροπαρμένα μες στο δάσος,
πνίγονται στο χρυσό πηγάδι της σελήνης-
Ένα σωστό ποίημα όμως ποτέ δεν καθυστερεί
σε μια γωνιά του ρεμβασμού.
Είναι πάντα στην ώρα του, λέει παρών
στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του

Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες -
πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια
και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές.
Γιάννης Ρίτσος
 
Ποίηση ανάμνηση από φίλντισι
άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
ένα βιολί που παίζει μοναχό του
χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς
-όλα τα παλιά γυαλίζω
πεταλούδα που γλιτώνει από τη φωτιά
φωτιά που γλιτώνει από τα νερά
βιολέτες σ' άσπρο λαιμό
άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
νύχτα στρωμένη τσιγάρα
λέξεις.
Μίλτος Σαχτούρης

Αν δε μου δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω.
Αυτά τα χωράφια δε θα ‘ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημος μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.

Λοιπόν πως σου φαίνονται ; Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε ; Είδες τ’ αμπέλια μου ;
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου ;
Κι έχω ακόμη καιρό !
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι’ ο κλήρος μου μεγαλώνει.
Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.

Όμως
δεν ξοδεύω τον ήλιο μου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ότι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερημιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ‘ρθει το βράδι μου. Γιατί φτάνει όπου να ‘ναι
το βράδι μου, Κύριε, και πρέπει
να ‘χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.
Nικηφόρος Βρεττάκος


Θάθελα λίγο δυναμίτη, θάθελα μιαν έκρηξη
που να σκορπίσει το χειρότερο θάνατο στα βολέματά σας
ευλογία κυρίου τα μυδράλια της ποίησης.
Ποίηση μια διαρκής επανάσταση υπάρξεως
τα ωραία δάκρυα του κόσμου.
Χρείες της ζωής, χρείες του κόσμου τα κελαηδήματα
Και ποτέ στ’ αλήθεια δε μάθαμε τι είναι τα ποιήματα
είναι σπαράγματα, είναι ομοιώματα
φενάκη
φρεναπάτη
φρενάρισμα ίσως
ταραχώδη κύματα
ειν’ εκδορές,
απλά γδαρσίματα, είναι σκαψίματα
είναι ιώδιο; Είναι φάρμακα; Είναι γάζες, επίδεσμοι;
Πολλά τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα
εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.
Ν.Kαρούζος


Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνάς.
Γιώργος Σαραντάρης
 

Ο ποιητής λέει την αλήθεια, είπε ο Λόρκα


Η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε ένα ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο, λέει η Δημουλά.

Ε ντε λα μαγκέ ντε Μνημονίκ

"Το χρέος είναι τόσο μεγάλο που η βοήθεια από το ΔΝΤ δεν αρκούσε. Ο πρωθυπουργός λοιπόν έκανε μια μεγάλη πολύμηνη προσπάθεια και πέτυχε έναν μηχανισμό και 110 δισ. Ο μηχανισμός ήταν μια πολιτική μαγκιά του πρωθυπουργού που την πέτυχε όταν η εμπιστοσύνη στην Ελλάδα ήταν μηδενική."

Πολιτική μαγκιά κατά τον κ.Παμπούκη το μνημόνιο.

Για να δούμε τι εννοεί ο ποιητής με την λέξη “μαγκιά”. Διαβάζουμε στο λεξικό:Οι οπαδοί του Γαλλικού Κόμματος ονομάσθηκαν "Μοσχομαγκίτες", από το όνομα κάποιου Μόσχου και τη μάγκα, το μικρό στρατιωτικό τμήμα της δεκαρχίας.

Από τη "μάγκα" προέκυψε και ο όρος "μάγκας" καθότι πολλοί "μαγκίτες" πωλούσαν προστασία, για να εξασφαλίσουν ακόπως και αμόχθως τα προς το ζην.

Ο μάγκας, συνήθης κοινωνικός χαρακτήρας της προπολεμικής περιόδου,μακρύ μουστάκι, τα μυτερά παπούτσια με γυρισμένες μύτες, το καβουράκι, το παντελόνι με ρίγα και το κομπολόι. Στη μέση φορούσαν τυλιχτό ζωνάρι, κυρίως για να κρύβουν τα μικρά όπλα -μαχαίρια και πιστόλια- που κουβαλούσαν. Οι μάγκες εμφανίστηκαν ως κουτσαβάκηδες γύρω στα 1870 και έδρασαν περίπου μέχρι το 1892, όταν ο γνωστός Μπαϊρακτάρης τους κυνήγησε αλύπητα.

Σήμερα ο ίδιος όρος εφαρμόζεται, μεταφορικά, για τον λαϊκό παληκαρά, άτομο που επιδεικνύει προκλητικά ή επιθετικά τη δύναμή του στον κοινωνικό περίγυρο. Χρησιμοποιείται καμιά φορά και υποτιμητικά σε φράσεις όπως "κάνει το μάγκα", "τζάμπα μάγκες".

Συνθετικές λέξεις: "βαρύμαγκας", "ψευτόμαγκας".

Κατόπιν όλων τούτων συμφωνώ και επαυξάνω με τον κ.Παμπούκη για την...μαγκιά.Έ ντε λα μαγκέν ντε Μνημονίκ,άλα πι και φικέ ξηγιέτ'

α λε λεπτίκ, μέσα έπεσε χρησιμοποιώντας την συγκεκριμένη λέξη. Το λέει και το λεξικό... 

Εκτός, αν ήθελε να μας πει κάτι άλλο, οπότε μάλλον ατύχησε και εκτίθεται, χρησιμοποιώντας λέξεις που ούτε συνάδουν με τον πολιτικό λόγο από όσους θέλουν να λέγονται σοβαροί (πανεπιστημιακός άνθρωπος...), αλλά και που η σημασία τους μόνο σε σοφία δεν παραπέμπει, αν ήθελε αυτό να μας πει.

' Oχι τίποτε άλλο, αλλά αν ανοίξουν κανένα λεξικό οι κουτόφραγκοι, θα το ξανασκεφτούν αυτό με την εμπιστοσύνη που μετά την... πολιτική μαγκιά έπαψε να είναι μηδενική...

Kαι τέλος πάντων "Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τρένο"... Χρόνια τώρα τό'χει πει ο αξέχαστος Ρασούλης.

  "Η Δημοκρατική της Ρόδου" 15.3.2011

Παραφωνία...

Aκρογιαλιές του φλερτάρουν με τα κύματα,

σύννεφα που παίζουν με τα χρώματα

και σκέφτομαι...
τι παραφωνία οι κραυγές της πλεονεξίας, της μπίζνας, της ματαιοδοξία του πλουτισμού,της εξουσίας,

σ' ένα τόσο δα μέρος, όπου το μόνο που θέλεις ν' ακούς είναι τα βότσαλα να βρέχονται και να βλέπεις με τι χρώματα αποχαιρετά τη μέρα ο ήλιος.
Πόσο έξω πέφτω...
( και πάλι).