La Diva Aux Pieds Nus

Η Cesaria Evora, έφυγε από κοντά μας στα 70 της χρόνια.
Δεν ήθελε να φορά παπούτσια.
Τα πλούτη και η δόξα ήρθαν ξαφνικά, σε μεγάλη ηλικία.
Τη βρήκαν ώριμη και συνειδητοποιημένη.
Συμβολικά έμενε πάντοτε ξυπόλητη για να υπενθυμίζει – σε όποιον έδινε σημασία- πως οι συμπατριώτες της πίσω στο Πράσινο Ακρωτήρι πεινούσαν και δεν είχαν ούτε παπούτσια να φορέσουν.
Οι θιασώτες του marketing λάτρεψαν την ταμπέλα της «Ξυπόλητης Ντίβας».
Είχαν έτοιμο τον ιδανικό τίτλο για να την πουλήσουν ως έθνικ φιγούρα σε κάθε ενδιαφερόμενο. (La Diva Aux Pieds Nus (1988) , ο δίσκος που της χάρισε το προσωνύμιό της).

Η Cesaria κουράστηκε. Μετά την εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς επέστρεψε στο νησάκι της, στη Δυτική Αφρική, για να πεθάνει εκεί.
Περήφανη, αξιοπρεπής, ελεύθερη.
Περπάτησε για τελευταία φορά στα χώματα που αγάπησε.
Κι ας λέρωνε τα πόδια της.


Κάποιες πανάκριβες ξιπασμένες γόβες και καλογυαλισμένα σκαρπίνια, μπορεί να ντρέπονται για τους δικούς τους πονεμένους συμπατριώτες, κάποια γυμνά αφρικάνικα πόδια δεν τους απαρνήθηκαν ποτέ.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου" 24.12.2011

Αιτία πολέμου

Δηλαδή σήμερα φεύγουν τα Καλικαντζαράκια η αιτία πολέμου της γιαγιάς;
Αυτά τα κακομούτσουνα ξωτικά με τα διαφορετικά κουσούρια και προτιμήσεις το καθένα και που εμφανιζόντουσαν μόλις έπαιρναν είδηση ότι ξεκινούν οι ετοιμασίες της γιορτής;
 Όταν άκουγαν εκεί στα τάρταρα της γης που πριόνιζαν το δέντρο της ζωής τις νοικοκυρές να σπάνε καρύδια για τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά, έβγαιναν μέσα από το ποτάμι και άρχιζε ο πόλεμος...

Ανεξίτηλες οι παιδικές μνήμες της...πολεμικής ατμόσφαιρας και των "οχυρωματικών" έργων για να μη "μαγαρίσουν" τα καλικαντζαράκια το σπίτι, μη φάνε τα γλυκά, μη σκίσουν τα σεμεδάκια, μη χύσουν το λάδι, μη βρουν τις κατσαρόλες και τα μαχαιροπήρουνα έξω από τα ντουλάπια για να κάνουν φασαρία μέχρι να μας τρελάνουν, και κυρίως μη με βρουν μόνη μου στον κήπο και ξαφνικά πηδήξει στον ώμο ένας Καλικάντζαρος με σκοπό να με βάλει στο χορό και να χορεύω όλη τη νύχτα μέχρι να ζαλιστώ. ΄Ασε που μπορεί να μου έπαιρναν και τη λαλιά αν δεν απαντούσα σωστά σε ότι με ρωτούσαν.

Δηλαδή σήμερα φεύγει το άλλοθί μου για την πιατέλα που άδειαζε ( και αδειάζει...) από τους κουραμπιέδες;
Για το πάνω κάτω στο δωματιό μου και για ότι αταξία;

' Ολο και κάποιο θα έχει καταφέρει να κρυφτεί να μην το "πιάσει" η αγιαστούρα του παπά.
Και όχι δεν θα βράσω νερό για να του ρίξω να φύγει, ούτε θα κάψω λάδι να το περιλούσω, αυτό το ξεχασμένο Καλικαντζαράκι  (συγνώμην γιαγιά).

Χρειάζομαι ένα άλλοθι για τα "οχυρωματικά" έργα της ζωής μου.
Χρειάζομαι μια αιτία "πολέμου" να με κρατά υποψιασμένη.

Η ρακένδυτη Πρωτοχρονιά

Βλέποντας στις ειδήσεις την επίσκεψη του πρωθυπουργού την Πρωτοχρονιά στους αστέγους, όση ώρα ήμουν με την οικογένειά μου στο δικό μας Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, οι σκηνές αυτές με στοίχειωσαν.

Προσπαθούσα να φανταστώ…. Να έχω χάσει τη δουλειά μου, να μην έχω ευρώ στη τσέπη, να είμαι άστεγη, να είναι η πρώτη ημέρα του χρόνου και να βρεθώ σε ένα χώρο συσσιτίου.

Γιατί η πείνα έχει νικήσει όλα τα άλλα συναισθήματα , του πόνου για τα χαμένα χαμόγελα κάποιων ευτυχισμένων πρωτοχρονιών, του φόβου, της ντροπής, της απόγνωσης, του ευτελισμού.

Και να μην φθάνουν όλα αυτά, αλλά μόλις πας να σηκώσεις το πιρούνι για την πρώτη μπουκιά του χρόνου, να δεις να σου χαμογελάει, να σου απλώνει το χέρι και να σου εύχεται ΚΑΛΗ Χρονιά, ο πρωθυπουργός.

Να δεις εκεί που με σκυμμένο κεφάλι και βουρκωμένα μάτια  προσπαθείς να νικήσεις την πείνα σου,  να σε… καμαρώνει ο «επιτηρητής» σου.

Ο άνθρωπος που τοποθετήθηκε σ’ αυτή τη θέση για να μετρά όχι μόνο τις δικές σου  μπουκιές, αλλά όλων των Ελλήνων και να πράττει ανάλογα.

Τον άκουγα να μιλά με τους ανθρώπους αυτούς και προσπαθούσα να φανταστώ… Τι θα μου έλεγε άραγε; ΄Ισως ένα από τα εύστοχα σχόλια του διαδικτύου για το θέμα : «Αγαπητοί άστεγοι και άποροι, μην απελπίζεσθε! Στην πραγματικότητα, είστε προνομιούχοι! Με τεχνοκρατικούς όρους, είστε πολίτες επιλεκτικής, προσαρμοστικής στέγασης κι ευέλικτης οικονομικής αυτοδιαχείρισης!»  

Θα μου πείτε...μα έχει δικαίωμα στην ευαισθησία και στην έκφραση φιλανθρώπων αισθημάτων και ο πρωθυπουργός. Πως; ΄Ετσι, με επικοινωνιακούς όρους του χαμογελαστού στην φωτογραφία κ. Καψή; 

 Αλλά ας το δεχθώ. Ωραία! Πήγε. Από δω και πέρα; Τι θα κάνει; Θα υπάρξουν κάποια μέτρα πέρα από την φιλανθρωπία των ημερών; Πολιτικές και λύσεις  συστηματικές και μακροπρόθεσμες θα αναζητηθούν από τους αρμόδιους της πρόνοιας, δηλαδή από το κράτος; Γιατί πολιτικές οδηγούν στην φτώχεια λαούς. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο να πέφτει σαν τη βροχή.

 Ίσως φανεί σε πολλούς σκληρό απέναντι στα φιλάνθρωπα αισθήματα των πολιτικών, αλλά  το μόνο που σκέφτομαι για όλο αυτό το πρωτοχρονιάτικο σόου είναι, ότι αφού εξαθλίωσαν τους ΄Ελληνες με τα παράνομα χαράτσια, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τον ευτελισμό της αξιοπρέπειας τους σπεύδουν τώρα σαν άλλοι Νέρωνες να απολαύσουν το αποτέλεσμα των πράξεών τους.

Θα προτιμούσα έναν πρωθυπουργό αλλά και όσους πολιτικούς έσπευσαν να δηλώσουν την παρουσία τους σε συσσίτια αστέγων, να κρύβονται από ντροπή για τα 3.000.000 Ελλήνων που ζουν τη φτώχεια και την ανέχεια ( με στοιχεία του 2010 το εξωφρενικό νούμερο…  φανταστείτε που θα ανέβει το 2011 και 2012…) Να κρύβονται από ντροπή στα γραφεία τους και με σκυμμένο κεφάλι να σχεδιάζουν πολιτικές αξιοπρέπειας για τις στρατιές νεόπτωχων που δημιούργησαν.

Υ.Γ. Το βλέμμα του αστέγου το πρόσεξαν;;

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Στη μηχανή του χρόνου

Και  τι χρόνος... πικρός… Κύλησε σαν το νερό… Το νερό που γίνεται ρυάκι και ταξιδεύει μικρά κλαδάκια και τους κλέφτες που φυσάγαμε παιδιά. Το νερό που γίνεται και χείμαρρος και παρασύρει κορμούς δέντρων και αυτοκίνητα. Είναι εκπληκτικό αν σκεφτείς πόσες μορφές μπορεί να πάρει ο χρόνος που αφήνεις πίσω. Αφήνεις; Σε αφήνει; Τελοσπάντων… Οι επέτειοι είναι γιορτές. Και είναι για να κάνεις όνειρα και σχέδια. Είναι, όμως, και για αναπολήσεις και αναθεωρήσεις. Στη μηχανή του χρόνου λοιπόν, χαμένη στις σκέψεις που 12 μήνες  τώρα έκανα και με βασανίζουν ακόμη. Στους φόβους που μοιράστηκα και με στοιχειώνουν ακόμη. Σε όσα με σόκαραν και εξακολουθώ να μην μπορώ να ξεπεράσω. Σε αυτά που με θύμωναν και δεν υποχώρησαν με το χρόνο, σε όσα ένιωσα και συνεχίζουν να με γρατζουνάνε. Σε εκείνα που προέβλεψα και, δυστυχώς, συνέβησαν. Και σε αυτά που προσδοκούσα και δεν επαληθεύθηκαν ποτέ. Απ΄αυτή τη γωνιά, με τη δύναμη που έχουν οι λέξεις .Μικρά ταξίδια στην ιστορία που γράφει που γράφεται, που γράφουμε, που γράφουν… Ήμασταν εκεί. Συμμετείχαμε. Προβληματιζόμασταν. Σκεφτόμασταν. Μοιραζόμασταν. Φοβόμασταν. Αναρωτιόμασταν. Διαφωνούσαμε. Θυμώναμε. Καλούσαμε. Εγκαλούσαμε. Η αγωνία για το αύριο. Η απογοήτευση. Τα αδιέξοδα. Οι προσδοκίες. Η οικονομία που καταρρέει, το πολιτικό σύστημα που γκρεμίζεται, η κοινωνία που αποσυντίθεται, η ζωή μας που αλλάζει, τα πρόσωπα που γοήτευσαν και αυτά που απογοήτευσαν. Τα μεγάλα και σπουδαία, μπερδεμένα με τα μικρά και τα ασήμαντα.
Όλα αυτά, συναισθήματα και εικόνες που άφησε πίσω του το 2011 μας εκμυστηρεύονται συμπολίτες μας, αλλά και τις προσδοκίες τους, για τον καινούργιο που πέρασε το κατώφλι.

*Λέω αντίο σε μια χρονιά που με γέμισε απογοήτευση, πίκρα και αβεβαιότητα. Είδα κεκτημένα με αγώνες και αίμα να γίνονται στάχτη, είδα πολιτική σαπίλα, ένιωσα ενοχές, αλλά νομίζω πως το 2012 θα έχει αλλαγές προς το καλύτερο και θα φέρει μέσα μας ριζικές αλλαγές. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ( Χλόη Λεριά-Νοικοκυρά)

*Προβληματισμός και απογοήτευση η τελευταία γεύση του ’11 για όσα έφερε μαζί του, σε εθνικό, τοπικό, προσωπικό επίπεδο για το καθένα μας. Εικόνες που παραπέμπουν στις μέρες κατοχής που οι νεότεροι ακούσαμε σαν θλιβερό παραμύθι… Μέρες που θα ευχόμασταν να ήταν κακό όνειρο…                                                              

Με αισιοδοξία και προσαρμογή στις νέες συνθήκες μόνο μπορούμε να πορευτούμε. Πείσμα για τους στόχους, αναθεώρηση λαθεμένων επιλογών του παρελθόντος, είναι νομίζω τα απαραίτητα συστατικά για το νέο ξεκίνημα του καθενός ξεχωριστά αλλά και της κοινωνίας συνολικά. ( Χαρούλα Γιασιράνη- Δημοτική Σύμβουλος Ρόδου,Πρόεδρος της οργάνωσης Γυναίκες Χωρίς Σύνορα)

*Απογοήτευση και λύπη γιατί η έλλειψη ποιότητας ζωής στην καθημερινότητα και ο συμβιβασμός μας έγινε κανόνας στην καθημερινή επιβίωση.
Ελπίδας και χαράς, γιατί σε μεγάλες κρίσεις έρχονται οι μεγάλες ανατροπές ….. και είμαι ζωντανός και ελπίζω. (Στέλιος Κωνσταντινίδης)

*Aγωνία για την συνεχή αρνητική αλλαγή της ζωής μας . Η εικόνα της γέννησης της κόρης μας Σεβαστής(Εύα) στις 14/1/11. Το 2012 νιώθω πιο έτοιμος να συνεχίσω να αντλώ δύναμη από την όλο και περισσότερη συλλογικότητα στους ανθρώπους. Όπως έλεγε ο ΄Αρης Αλεξάνδρου: « Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους»  (Σαββής Μανώλης- Αντιδήμαρχος Δήμου Ρόδου)

*Με συναίσθημα την απαισιοδοξία και την αβεβαιότητα φεύγει το 2011. Με συγκρατημένη αισιοδοξία έρχεται το 2012. ( Κατερίνα Χαπίπη-Προφάντη)

*Ποτέ δεν μου άρεσαν οι αποχωρισμοί και οι αποχαιρετισμοί, αλλά θα αφήσω πίσω μου το 2011 καταγράφοντας μια χρονιά που το συναίσθημα της απώλειας κυριάρχησε σε όλα τα επίπεδα. Πέρα από τις μικρές κι ανώδυνες ή μεγάλες κι επώδυνες απώλειες σε προσωπικό επίπεδο, χάσαμε πολλά σαν χώρα, σαν κοινωνία, σαν εργαζόμενοι, σαν πολίτες, τόσες απώλειες που αμφιβάλω αν τις έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει απόλυτα. Χάσαμε την περηφάνια μας, την εμπιστοσύνη στους ηγέτες και το πολιτικό μας σύστημα, χάσαμε εργασιακά δικαιώματα που θεωρούσαμε κατοχυρωμένα, και κυρίως χάσαμε την πίστη μας σ’ ενα κόσμο που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τις αγορές. Κι όλα αυτά μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή που στη διάρκεια της χρονιάς, διακόπηκε μόνο από την αναλαμπή των αγανακτισμένων, τους ήχους των δακρυγόνων και τα χειροκροτήματα των βουλευτών μετά κάθε ψηφοφορία των επώδυνων και απεχθών μέτρων. Είναι τόσο θλιβερό να βλέπεις μια χώρα να σκύβει, να βλέπεις τους ανθρώπους της να τυλίγονται από το σύννεφο του φόβου! Τόσο θλιβερό, που τα δάκρυα της Έλσας Φορνέρο, της Ιταλίδας Υπουργού που πνίγηκε στους λυγμούς εξαγγέλλοντας περικοπές στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας να είναι η εικόνα με την οποία θα «εικονογραφούσα» το 2011. Αυτή είναι η εικόνα που ταιριάζει στην Ευρώπη που πιστέψαμε, στην Ευρώπη που διαψεύδει τραγικά το όραμα της δύναμης μέσα από την ένωση της. Είναι ίσως μια από τις ελάχιστες φορές που πιστεύω ότι αντίθετα από την φύση μας, ξεκινάμε μια καινούργια χρονιά χωρίς πολλές αισιόδοξες προσδοκίες αλλά με μία και μόνη: Να μην χάσουμε τίποτα άλλο, να μην αφήσουμε να μας πάρουν τίποτα πια…
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !! ( Δέσποινα Διαμαντή-Δημοσιογράφος)

*Αποχωρίζομαι το  2011με συναίσθημα λύπης για την κατάσταση της χώρας μου και προβληματισμού για τους νέους ανθρώπους και το μέλλον τους.
Προσδοκώ για το 2012 υγεία για όλο τον κόσμο και δύναμη για να αντεπεξέλθει από όλες τις δυσκολίες που έχουν προκύψει ή θα προκύψουν στο μέλλον ώστε να αντέξει να δει κάποιες πιθανόν καλύτερες μέρες. ( Αντώνης Αντωνάκης-Διευθυντής Ξενοδοχείου)

*2011. Η Χρονιά λαίλαπας, που στη διάρκεια της παρέσυρε όλα όσα πιστέψαμε, όσα αγωνισθήκαμε (και καλά και κακά),με μια λέξη, όλη την μεταπολίτευση. Άλλαξαν όλα όσα ξέραμε και πορευόμαστε χωρίς πρόγραμμα και πυξίδα.
2012.Ο φόβος του άγνωστου, και η ελπίδα του καινούργιου. Καλό κουράγιο! ( Στάμος Παπασταματίου-Αρχιτέκτονας)

*Με κυρίαρχο συναίσθημα το θυμό για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και παντού, μετράω τις ώρες που έμειναν για να τελειώσει αυτός ο σαρωτικός χρόνος.
Θέλω το 2012 σαν ένας φοίνικας να αναγεννήσει τις αντιλήψεις μας τις αξίες μας την ανθρωπιά μας και να μας οδηγήσει στο μέλλον που το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι σίγουρα θα είναι διαφορετικό! (Κατερίνα Σταματελοπούλου-Έμπορος)

*Με απέραντη θλίψη για τα όνειρα που είχα για τα παιδιά μου και το όραμα για το τόπο μου. Έχοντας συνειδητοποιήσει το όλεθρο που έφερε η γενιά μου, η “καταραμένη’ όπως την αποκαλούν πλέον γενιά του Πολυτεχνείου στην ελληνική κοινωνία. Και πολύ θυμό, γιατί όλα αυτά τα χρόνια, εγώ τους παρακολουθούσα απαθής και τους ανέχτηκα όταν έβλεπα ότι οδηγούσαν τη χώρα μου στο γκρεμό.
Με τι προσδοκίες υποδέχεσθε το 2012;
Δίχως όνειρα και με κομμένα τα φτερά. Γιατί παρά τα μαύρα χρόνια που έρχονται για το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δεν πιστευω πως μόνος μου έχω τη δύναμη να κάνω κάτι. Και το “σύστημα “ εξουσίας και διακυβέρνησης, μπορεί ακόμα και ποδηγετεί το λαό. Όμως νιώθω πως κάπου στο βάθος του χρόνου και όχι πολύ μακριά, για το Φοίνικα της Ελλάδας πλησιάζει η στιγμή του «Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι». (Δημήτρης Κούκουλας- Οικονομολόγος)

*Θλίψη... Για την Πατρίδα μας, για τους ανθρώπους της... Θλίψη και γιατί οι συμπολίτες μας εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να είναι εγκλωβισμένοι, είτε μένουν απαθείς και φοβισμένοι στην πλειονότητά τους αφήνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στο διεφθαρμένο και υποτελές πολιτικό σύστημα.
Η εικόνα με τη χειρονομία του αγάλματος της Αφροδίτης στο SPIEGEL με έθιξε βαθύτατα προσωπικά, επαγγελματικά, πατριωτικά... Μεγαλύτερη προσβολή και εξευτελισμό δε γινόταν να υποστούμε...
Εύχομαι και ελπίζω λοιπόν, το 2012 να είναι μια νέα αρχή για ΟΛΟΥΣ μας, με μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική δραστηριοποίηση. Να βρούμε το δρόμο μας - όποιον διαλέξουμε- και να τον ακολουθήσουμε, αφήνοντας πίσω τη μιζέρια, την αχρειότητα, την ανηθικότητα και την απανθρωπιά. Να εμπνευστούμε από τη γνώση της Ιστορίας μας, αλλά και να μελετήσουμε καλά το σημερινό κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι, ώστε να πατάμε γερά στα πόδια μας. Εύχομαι και ελπίζω λοιπόν, να είναι η αρχή ενός νέου νικηφόρου αγώνα για Ανεξαρτησία...
Καλή Χρονιά!!! (Μπάμπης Σταυρόπουλος – Φαρμακοποιός)

*Με την ψευδαίσθηση ότι φεύγει ένας «κακός χρόνος»
Με επιμονή και δημιουργικότητα, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, προχωρούμε μπροστά...Θα το παλέψουμε το θεριό με θάρρος και πιστεύω ότι θα πετύχουμε καλύτερες ημέρες.
ΜΑΚΑΡΙ να μην είναι χειρότερο από το.... προηγούμενο. Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία πάντα.(Αλέξανδρος Καλοκαιρινός-Διευθυντής Ξενοδοχείου)

*Το 2011 το αποχαιρετώ με ένα συναίσθημα σοκ και δέους σε φόντο Γκουέρνικα υπό την μουσική υπόκρουση ενός μακάβριου ρέκβιεμ της ανθρωπιάς παγκοσμίως.
Για το 2011 προσδοκώ ανάσταση νεκρών συνειδήσεων. Προσδοκώ να ημερέψουν τα άγρια αποικιοκρατικά μας ένστικτα για να επεκταθούμε στο χωράφι ή στην χώρα του διπλανού, για να εκμεταλλευτούμε τον μόχθο του υπαλλήλου μας ή των λαών.
Ας είναι αυτή η επέκτασή μας εσωτερική και σε βάθος κι ας προσθέσουμε και λίγη τρέλα για να διεκδικούμε την ουτοπία και για να ζωγραφίζουμε χρώμα και φως εκεί που υπάρχει γκρίζο και μιζέρια. (Μαρίνα Μαλιωτάκη- Δημ.Υπάλληλος)

*Η πρώτη φράση που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό για το 2011, είναι "στον ..αγύριστο" ! Αισθάνομαι πικρά δικαιωμένος για την ανεπάρκεια κάποιου, που είχα επισημάνει σε χρόνο ανύποπτο, δυστυχώς, τότε μόνος τοπικά, αφού αξιώθηκα να δώ πρωθυπουργό να παραιτείται στον αρχηγό της αντιπολίτευσης και μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία να καταρρέει χωρίς να ηττηθεί σε εκλογές!!!
Να αρχίσουν να γίνονται θαύματα! (Bασίλης Παπανικόλας-Δικηγόρος-πρώην Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ)

*Όλος ο θυμός που είχα το 2011 για τους περισσότερους πολιτικούς έφυγε σιγά σιγά, δεν είμαι θυμωμένος πια, δεν μπορώ να έχω πια αυτήν την πολυτέλεια , δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω με αυτά τα συναισθήματα μέσα μου, έπρεπε στην θέση τους να μπούνε άλλα συναισθήματα όπως αυτά της αλληλεγγύης, της προσφοράς. Δεν υπάρχουν περιθώρια αποτυχίας, το πιστεύω ακράδαντα ότι αν προσπαθήσουμε όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Οι Φίλοι μου με αντικρούουν με το γιατί να αγωνιζόμαστε για τους διάφορους συμπολίτες μας που αδιαφορούν για τους διπλανούς τους και παρασιτούν σε βάρος του τόπου μας. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι δεκάδες συμπολίτες μας που νοιάζονται και αγωνίζονται για μας, όπως οι αιμοδότες, οι εθελοντές σε διάφορες ομάδες. Πως θα μπορούσαμε να τους προδώσουμε αυτούς . Πιστεύω ότι αξίζει να αγωνίζεσαι για αυτούς. Μπορούμε όλοι μαζί να δώσουμε το παρών, μπορούμε όλοι μαζί να φωνάξουμε δυνατά ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ! ( Μαρτίνος Κανελλάκης-Γιατρός)

 *Αυτά είναι τα τρίτα «γκρίζα» Χριστούγεννα της σύγχρονης Ελλάδας. Περισσότερο «γκρίζα» από τα περσινά, ακόμη  πιο «γκρίζα» από τα προπέρσινα. Αυτό, όμως, είναι πια και το χρώμα της κοινωνίας μας. Το γκρίζο, το εθνικό μας πλέον, χρώμα.  Διαλύθηκαν έννοιες ιερές: Σύνταγμα - Δικαιοσύνη - Ανθρώπινα δικαιώματα - Κράτος Πρόνοιας - Κοινωνική συνοχή. Πολεμήθηκαν αμείλικτα οι αδύνατοι και οι αδύναμοι. Κατάφεραν να δημιουργήσουν του "Άθλιους του 2011".  Με θράσος, με ψέμα, με απειλή και συκοφαντία. Είναι τα τρίτα πιο γκρίζα Χριστούγεννα της σύγχρονης Ελλάδας. Πιο γκρίζα και από τις καρδιές μας, πιο γκρίζα και από τις σκέψεις αυτών που μας έφεραν στην πιο γκρίζα παραμονή Πρωτοχρονιάς της 50ετίας. Δε μου μένει τίποτα από το 2011, το δικό τους,  γιατί δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να θυμάμαι όταν δεν έχει ανθρωπιά, δικαιοσύνη, συμπόνια και συμπαράσταση.

Για το 2012 δεν μπορώ προσδιορίσω τις προσδοκίες γιατί η λέξη προσδοκία βιάστηκε βάναυσα το 2011. Ελπίδα μόνο μπορώ εκφράσω και επιθυμία παράλληλα. Να ταιριάξουν, να ενωθούν και να μεγαλώσουν οι δρόμοι των απλών ανθρώπων. Να μπει ένα τέλος στο επικίνδυνο και άπληστο πολιτικό σύστημα και να περάσει από την δική του αυτοκάθαρση ή την δική αμείλικτη επιλογή. Να αποκτήσουμε ξανά αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και γνώση που δεν θα μας επιτρέψει να κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη, ατομικά και συλλογικά, ακούσια και εκούσια.  Και σαν το μύθο τον παλιό,  ας μην ξεχνάμε, τουλάχιστον, ότι ακόμη και από το κουτί της Πανδώρας, αφού ξεπήδησαν όλα τα κακά του κόσμου, στον πάτο ξεχασμένη ξεπρόβαλε δειλά η Ελπίδα.  2012 ευχές και ελπίδες σε όλους εσάς συνάνθρωποι, για τους "άλλους" δεν μου καίγεται πραγματικά καρφί... γιατί δεν τους βλέπω και νοιώθω συνάνθρωπους. ( Γιώργος Τριάντος- Γιατρός)

*Έφυγε το 2011, μια χρονιά που κανένας μας δεν θα πεθυμήσει. Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο που δεν κατάφερε κανείς να το λύσει. Κι ας δόθηκαν δόσεις επί δόσεων, κι ας επιβλήθηκαν φόροι επί φόρων. Και οι συνταγματικές διατάξεις τελικά χρησίμευσαν για να αιτιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Αποτέλεσμα : η πολιτική ηγεσία παραχώρησε πανηγυρικά τη θέση της σε μία άλλη κυβέρνηση, που κανείς μας δεν εξέλεξε, για να επιβάλλουν οι τεχνοκράτες (και όχι οι πολιτικοί..) και άλλα φορολογικά μέτρα που όλοι ανεξαιρέτως ξέρουμε ότι σε τίποτα δεν θα αποδώσουν. Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, που δυστυχώς εκλείπουν από το παρών γίγνεσθαι της χώρας. Αντ' αυτών, οι κατέχοντες έδρανα και θέσεις αποδείκνυαν επί 365 συναπτές μέρες περίτρανα και σε όλους μας πόσο 'λίγοι' είναι..

Το φωτογραφικό στιγμιότυπο αφιερώνεται εξαιρετικά σε εκλεγέντες (αλλά και σε μάς, τους απλούς Έλληνες ψηφοφόρους).  
Για το 2012 που βρίσκεται προ των πυλών, εύχομαι απλώς "Και μη χειρότερα...!"  (Γαβριήλ Χαρίτος-Δικηγόρος)




Η Δημοκρατική της Ρόδου 1.1.2012

Τα πτερόεντα δώρα

Πρώτη μέρα του Χρόνου.

Πρώτο ποστ και μου πήρε ώρα πολύ να βρω τι να είναι αυτό το...πρώτο.

Πείτε με απαισιόδοξη, πείτε με ψυχοπλακωτική, αλλά δεν βρήκα τί-πο-τε στο χαρουμενό του.Ο λαμπερός ήλιος που ανέτειλε μαζί με την καινούργια χρονιά παραπλανεί...Την ψύχρα του ο καιρός την έχει.

Ο παντός είδους καιρός...

Τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να εκφράσει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τις δικές μου σκέψεις από "Τα  πτερόεντα δώρα".

Ο 'Αγγελος της Πόλης που όλοι επίπλαστα περιχαρείς περιμέναμε,ήρθε,είδε και "επανήλθεν εις τας ουρανίας αψίδας...

' Ισως του χρόνου σταθούμε πιο τυχεροί και του σχηματίσουμε ένα "χώρο" στο οποίο θα χωρούν οι ξεχασμένες για τους περισσότερους αξίες για να "εύρει παρηγορίαν".

Παπαδιαμάντης λοιπόν το πρώτο ποστ του χρόνου.' Ετσι κι αλλοιώς ο Παπαδιαμάντης πάντα ήταν "κρυμμένος",ανάμεσα στα δώρα,κάτω από το στολισμένο δέντρο σ'εκείνα τα Πρωτοχρονιάτικα πρωϊνά της παιδικής αθωότητας...

Και είναι σαν ν' ακούω το φίλο μου τον Odin "Πολύ βαρύ βρε παιδί μου...Βρες κάτι πιο αλέγρο...".

Δώστε μου συντεταγμένες και θα το βρω...Και μόλις "το'χω" υπόσχομαι να μην ψυχοπλακώσω ποτέ κανέναν πρωτοχρονιάτικο!

Καλή Δύναμη φίλοι μου, αυτή τη νέα Χρονιά!

"Ξένος του κόσμου και της σαρκός κατήλθεν την παραμονήν από τα ύψη συστείλας τας πτέρυγας, όπως τας κρύπτει θείος άγγελος. Έφερε δώρα από τα άνω βασίλεια, δια να φιλεύση τους κατοίκους της πρωτευούσης. Ήτον ο καλός άγγελος της πόλεως.
Εκράτει εις την χείραν εν άστρον και επί του στέρνου του έπαλλε ζωή και δύναμις και από το στόμα του εξήρχετο πνοή θείας γαλήνης. Τα τρία ταύτα δώρα ήθελε να μεταδώση εις όλους όσοι προθύμως τα δέχονται.

Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής, ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσι λέξεις εις άγνωστον γλώσσαν. Ο Άγγελος επήρε τα τρία ουράνια δώρα του και έφυγε τρέχων εκείθεν.
Επήγεν εις την καλύβαν πτωχού ανθρώπου. Ο ανήρ έλειπεν όλην την ημέραν εις την ταβέρναν. Η γυνή επροσπάθει ν’ αποκοιμήση με ολίγον ξηρόν άρτον τα πέντε τέκνα, βλασφημούσα άμα την ώραν που είχεν υπανδρευθή. Τα μεσάνυχτα επέστρεψεν ο σύζυγός της• αυτή τον έβρισε νευρική, με φωνήν οξείαν, εκείνος την έδειρε με την ράβδον την οζώδη και μετ’ ολίγον οι δύο επλάγιασαν, χωρίς να κάμουν την προσευχήν των και ήρχισαν να ροχαλίζουν με βαρείς τόνους. Έφυγεν εκείθεν ο Άγγελος.
Ανέβη εις μέγα κτήριον, πλουσίως φωτισμένον. Ήσαν εκεί πολλά δωμάτια με τραπέζας κι επάνω των έκυπτον άνθρωποι, μετρούντες αδιακόπως χρήματα, παίζοντες με χαρτιά. Ωχροί και δυστυχείς, όλη η ψυχή των ήτο συγκεντρωμένη εις την ασχολίαν ταύτην. Ο Άγγελος εκάλυψε το πρόσωπον με τας πτέρυγάς του, δια να μην βλέπη, κι έφυγε δρομαίος.
Εις τον δρόμον συνήντησε πολλούς ανθρώπους, άλλους εξερχομένους από τα καπηλεία, οινοβαρείς και άλλους κατερχομένους από τα χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινάς είδε ν’ ασχημονούν και τινάς ήκουσε να βλασφημούν τον Άη-Βασίλην ως πταίστην. Ο Άγγελος εκάλυψε με τας πτέρυγάς του τα ώτα, δια να μην ακούη, και αντιπαρήλθεν.
Υπέφωσκεν ήδη η πρωία της πρωτοχρονιάς και ο Άγγελος, δια να παρηγορηθή, εισήλθεν εις την εκκλησίαν. Αμέσως πλησίον εις τας θύρας είδεν ανθρώπους να μετρούν νομίσματα, μόνον πως δεν είχον παιγνιόχαρτα εις τας χείρας και εις το βάθος αντίκρυσεν ένα άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διαφόρους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά, άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς: Τον Δεσπότην και αρχιερέα!

Ο Άγγελος δεν εύρε παρηγορίαν. 

Επήρε τα πτερόεντα δώρά του – το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τας συνειδήσεις, την αύραν, την ικανήν να δροσίζη τας ψυχάς και την ζωήν, την πλασμένην δια να πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέρυγας και επανήλθεν εις τας ουρανίας αψίδας."

Ο κόσμος πια δεν είναι μαγικός...

“Ο κόσμος πια δεν είναι μαγικός... και τα Χριστούγεννα, μια οργανωμένη μηχανή…

 Έτσι ο Χριστός γεννιέται σιωπηρώς.

Κανείς δεν τον αναζητά, κανείς δεν τον εσκέφτεται κι έρχεται μόνος σιωπηλός για να πεθάνει μόνος… κι αυτό τ’ αστέρι της βηθλεέμ, τι θέλει πάλι κι ήρθε ετούτη τη χρονιά…

Α! τα Χριστούγεννα, δεν είναι φέτος ούτε για τα παιδιά.

Άλλωστε απέκτησαν και αυτά, χάρις στην βιομηχανικήν ανάπτυξη, μιαν εντελώς προσωπική μυθολογία που απέχει χιλιάδες μέτρα από τη μυθολογία της γέννησης του Χριστού…

Η σιωπηλή αυτή γέννηση, μέσα στον άσχετο και θορυβούντα κόσμο μας, φαντάζει ακόμα πιο ιερή και πιο σημαδιακή, από την γραφική των τυπικών χριστιανών, που εννοούν να βλέπουν τον Χριστό, Θεό απ’ τη γέννησή του, εξ αρχής, κι όχι μετά, στον θάνατο, στο τέλος, στην κατάληξή του".

(Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 1979. Από “Τα Σχόλια του Τρίτου”

Ο υπερθετικός βαθμός

Mε έχει τρομάξει φέτος ο υπερθετικός βαθμός. Περισσότερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, περισσότερη απόγνωση, περισσότερος φόβος για το αύριο, περισσότερη φιλανθρωπία. ‘

Εχω τρομάξει με το βομβαρδισμό φιλανθρωπίας. Αυτής της εποχιακής που τάχθηκε φέτος να υπηρετήσει το πνεύμα των Χριστουγέννων και οι τρόποι που έχουν επιλεγεί έχουν βάλε στόχο να δολοφονήσουν την σκέψη της πραγματικής αλληλεγγύης.

Και για να εξηγούμαι. Είμαι της άποψης ότι ουδείς μπορεί να δικάσει τις προθέσεις κανενός. Ότι το καλό μπορεί να επιτευχθεί  από όλους τους απλούς ανώνυμους, όσο  και από κυρίες που επιδεικνύουν τις ακριβές τουαλέτες τους σε φιλανθρωπικά γκαλά, μέχρι και από κοινωνικά παντοπωλεία ως επίδειξη ευαισθησίας  μετά αναλόγων φωτογραφικών ντοκουμέντων προς μελλοντική χρήση .

Είμαι της άποψης ότι το να προσφέρεις σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, είναι πολύ καλό. Το να δημιουργήσεις όμως τις προϋποθέσεις οι άνθρωποι αυτοί να ζουν με αξιοπρέπεια και να μην χρειάζονται βοήθειά σου, είναι ακόμα καλύτερο!

Η φιλανθρωπία, όπως όλα στην ζωή, έχουν το savoir faire τους. Αλλιώς κρύβει περισσότερες αμαρτίες από τις αρετές που κρύβει το πραγματικά στοργικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.

Και το κρίσιμο ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι,  αν τέτοιες κινήσεις έχουν μακρινό χρονικό ορίζοντα.

Τι θα γίνει μετά τις γιορτές; Οι πολιτικές επιλογές που έχουν οδηγήσει συμπολίτες μας στα κοινωνικά παντοπωλεία και εμάς στην φιλανθρωπία θα εκλείψουν;

Οι λύσεις που θα πρέπει να αναζητηθούν θα πρέπει να είναι και συστηματική και μακροπρόθεσμη. Θα πρέπει να υπάρξει  από τους αρμόδιους της πρόνοιας, δηλαδή από το κράτος.

Η φιλανθρωπία και φιλευσπλαχνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποκαταστήσει τις δομές μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Οι ανάγκες των κατοίκων αυτής της χώρας αλλάζουν και αυτές οι  νέες ανάγκες πρέπει να ικανοποιηθούν με προγράμματα, όχι ανάλογα με τα κέφια των περαστικών.

Και να καταλάβουμε  όλοι ότι η ωιλανθρωπία δεν προτείνεται ως αποκλειστική δίοδος για κοινωνική δράση. Δεν είναι μόδα και «must» να κυκλοφορούμε με μια σακούλα γεμάτη μακαρόνια και γάλα στο δρόμο ούτε «in» η παρουσία μας στα bazaar και στις εκκλήσεις εθελοντών.

Οι οποίοι εθελοντές γνωρίζουν ότι φιλανθρωπία δεν είναι απαραίτητα να δίνεις από αυτά που έχεις, αλλά από αυτό που είσαι.  Οι οποίοι γνωρίζουν , ότι η φιλανθρωπία, όταν δεν συνοδεύεται από αθόρυβη πραότητα μπορεί να πληγώσει… Σε υπερθετικό βαθμό. Ειδικά η εποχιακή φιλανθρωπία που στοχεύει πιο πολύ στο να υπηρετήσει το πνεύμα των Χριστουγέννων και θέτει λιγότερο στο κέντρο της σκέψης την πραγματική αλληλεγγύη.

Και όπως έγραφε σε ένα θαυμάσιο κείμενό του στο διαδίκτυο για το θέμα ο Δημήτρης Κούκουλας:

«Πιστεύω μόνο στην αλληλεγγύη. Η φιλανθρωπία είναι κάθετη και  έτσι είναι ταπεινωτική. Πηγαίνει από την κορυφή στο κατώτατο σημείο. Δεν αμφισβητεί τίποτα και συνήθως προέρχεται από αυτούς που δημιουργούν ή συντηρούν μια κοινωνική κατάσταση φτώχειας, χρησιμοποιώντας την για να απαλύνουν ευθύνες και να εξασφαλίζουν την   κοινωνική ανοχή στα πεπραγμένα τους. Ενώ η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλο και μαθαίνει από τον άλλο. Στηρίζεται στους ανθρώπους και στην αντίστασή τους στην κοινωνική αδικία… Δημιουργώντας στο νησί μας ένα πραγματικό κίνημα αλληλεγγύης, που θα σταθεί  απέναντι στη φιλανθρωπία  που προβάλλουν σήμερα οι  συστημικές δυνάμεις. Γιατί  τα δίκτυα αλληλεγγύης  θέλουν έναν κόσμο πιο δίκαιο, ανθρώπινο, δημιουργικό και παραγωγικό, με ευκαιρίες απασχόλησης για προσπορισμό  εισοδήματος και  αυτό είναι  που προσπαθούν να την κάνουν  πράξη και τρόπο ζωής»
"H Δημοκρατική της Ρόδου" 24.12.2011

Οι ιθαγενείς

Σε όλο τον έντυπο και διαδικτυακό τύπο, ήταν χθες πρωτοσέλιδο  τα του Νοσοκομείου της Ρόδου, με σχόλια όπως:  «Και για όσους δεν κατάλαβαν το νοσοκομείο Ρόδου ουσιαστικά κλείνει, χωρίς τακτικές εισαγωγές και χωρίς τακτικά χειρουργεία το νοσοκομείο της πιο τουριστικής περιοχής της Ελλάδας υποβαθμίζεται σε μεγάλο Κέντρο Υγείας κι όλα αυτά στη βιτρίνα της Ελλάδας, φανταστείτε τι περιμένει εμάς τους υπόλοιπους.»

 H αλήθεια είναι, ότι ποτέ δεν με αντιπροσώπευαν σχόλια για ότι στραβό, να  προτάσσεται  πάντα ως επιχείρημα το τι θα πουν οι τουρίστες. Τι θα πουν οι τουρίστες με τα σκουπίδια, τι θα πουν οι τουρίστες για τον δρόμο που χάσκει ακόμη άφτιαχτος, τι θα πουν οι τουρίστες για το νοσοκομείο… Λες και το νησί είναι ακατοίκητο τον υπόλοιπο χρόνο. Μπορούν οι κάτοικοι στ’ Αφάντου να πνίγονται στην πρώτη βροχή, όλοι μαζί να πνιγόμαστε στο σκουπίδι και να πεθαίνουμε ησύχως, όταν, όχι νοσοκομείο δεν υπάρχει, όχι γιατρός στα μικρότερα νησιά, αλλά ούτε καράβι .

Έχω την αίσθηση, ότι ένα τέτοιο σκεπτικό δεν προσφέρει στον τουρισμό. Ιθαγενείς εξαθλιωμένοι και κρυμμένοι πίσω από την βιτρίνα του τουρισμού τον υπόλοιπο χρόνο, δεν είναι σε θέση να προσφέρουν στο τουριστικό προϊόν, έτσι όπως αρμόζει σε μια πολιτισμένη χώρα αλλά και σε ένα νησί με την αίγλη και την ιστορία που φέρνει πίσω του.
Το επίπεδο ζωής και η ευημερία των πολιτών ενός τόπου, είναι και ο δείκτης πολιτισμού και του τόπου και της χώρας αλλά και  επιτυχίας για όλα τα υπόλοιπα του τουριστικού προϊόντος

Και τέλος πάντων οι πράκτορες και οι αρμόδιοι, ας μη γελιόμαστε… έχουν τρόπο να τακτοποιήσουν το θέμα και να μην υπάρξει πρόβλημα με τους τουρίστες. Ιδιωτικοποίηση της Υγείας που λέγαμε (κι ονόματα δε λέμε…).
Το θέμα είναι τι γίνεται όταν ο ιθαγενής δεν έχει χρήματα να στραφεί κατά ‘κει ; Ούτε καν να πάρει το αεροπλάνο να πάει αλλού για θέμα υγείας;

ΣΗΜ: Από το λεξικό η λέξη
ιθαγενής αρσενικό ή θηλυκό
αυτός/αυτή που γεννήθηκε σε μια χώρα, σε αντίθεση με τους αποίκους της
Συνώνυμο : ντόπιος
' Ισως κάποιοι ονειρεύονται ιθαγενείς της φωτογραφίας ...

" H Δημοκρατική της Ρόδου"

Η Ενδεκάτη Εντολή

«Καταλαβαίνω απόλυτα τον θυμό των Γερμανών. Οταν κάποιος δανείζεται συνέχεια και δεν τα επιστρέφει, είναι λογικό ο άλλος να εκνευρίζεται. Εχω μάθει να εργάζομαι έντιμα. Τίποτε δεν χαρίζεται… Συμφωνώ απόλυτα με τη στάση της Ανγκελα Μέρκελ».

Είπε η κυρία Μούσχουρη, μεταξύ άλλων σχολίων. Δεν θέλω να σχολιάσω, γιατί δεν διάβασα το κείμενο της «Die Welt», για το οποίο πολλοί μιλούν για λάθος μετάφραση και υπερβολές του δημοσιογράφου  και γιατί θεωρώ ότι σε αυτή την τραγικά δύσκολη για την πατρίδα εποχή, όποιος καλείται να μιλήσει δημοσίως, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός ως προς το τι λέει για τους συνέλληνες. Εκτός αν δεν αισθάνεται ένας από εμάς…

Ας τραγουδήσουμε λοιπόν Γκάτσο .

Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Γκάτσος  όταν έγραφε για  «την ενδεκάτη εντολή που 'ν' ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι… Την ενδεκάτη εντολή την ξέρουν μόνο οι τρελοί κι όλοι της γης οι σκλάβοι» .

Η κυρία Μούσχουρη που τραγούδησε αυτό το τραγούδι, σε μια παλιά συνεντευξή της (17/3/2006) ερωτώμενη ποια θα μπορούσε να είναι η ενδεκάτη εντολή απάντησε : «Νομίζω ότι η ενδέκατη εντολή είναι η συνείδηση του ανθρώπου. Αν σέβεσαι τις ελευθερίες του άλλου… Είναι κάπως αυτογνωσία η ενδέκατη εντολή…»

Ελευθερία… αυτογνωσία, (έστω και... κάπως). Δεν  είναι άσχημη η προσέγγιση της κυρίας Μούσχουρη…Στην πράξη πάντα κολλάει το πράγμα...
"Ρίξ' ένα βλέμμα σιωπηλό
στον κόσμο τον αμαρτωλό
και δες η γη πως καίει.
Και με το χέρι στην καρδιά
αν δε σ' αγγίξει η πυρκαγιά,
ψάξε να βρεις ποιος φταίει..."

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"18/12/2011

Κανείς μόνος του!

΄Εκκληση αγάπης και προσφοράς:

"Οι Εθελοντές Ρόδου, συγκεντρώνουν τρόφιμα για οικογένειες που βρίσκονται σε δύσκολη θέση.

Ζητήσαμε από καθηγητές και δασκάλους να μας υποδείξουν οικογένειες μαθητών που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη.

Διαλέξαμε αυτόν τον τρόπο γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ντρέπονται να γραφούν στις λίστες του Δημοτικού Οργανισμού Πρόνοιας ή στο Κοινωνικό Παντοπωλείο.

Έτσι, όποιος πιστεύει, ότι μπορεί να μοιραστεί  αυτά τα Χριστούγεννα κάποια τρόφιμα από αυτά που θα αγοράσει αυτές τις ημέρες για το γιορτινό τραπέζι, με κάποιους ανθρώπους που πιθανόν δεν θα γνωρίσει ποτέ, αλλά που θα τους δώσει την χαρά ,ότι κάποιος τους σκέφτηκε, τότε ας φέρει μακαρόνια, όσπρια, ζάχαρη, γάλα (κονσέρβα), καφέ και γενικά ξηρά τροφή στην αποθήκη μας.

Επίσης εάν υπάρχουν:

ΡΟΥΧΑ

για νεογέννητα, και για αγοράκια 11 και 14 μηνών 7 και 9 ετών καθώς και για κορίτσια 7-8-10 ετών

ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

για αγόρια νούμερο 23-24, 34-35-36 και για κοριτσάκι 10 ετών 38-39 νούμερο

Χρειαζόμαστε ακόμη, πάνες extra large, σεντόνια και πετσέτες για νεαρό 20 ετών, που δυστυχώς είναι σχεδόν κατάκοιτος.

( Παρακαλούμε, τα ρούχα ή παπούτσια να είναι σε καλή κατάσταση και καθαρά.)

Αν είναι δυνατόν μέχρι 17 Δεκεμβρίου για να μπορέσουμε να τα ταξινομήσουμε και να τα μοιράσουμε.

Μακάρι η προσπάθεια να πετύχει και να συνεχιστεί .Έτσι θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε πιο πολλούς συνανθρώπους μας και όχι μόνο για τα Χριστούγεννα ! "

Η διεύθυνση της αποθήκης  είναι :Χρ.Τσιγάντε 3 ( δεξιά στην ΕΚΟ) και το τηλέφωνο 22410 34944, όπου ακούραστοι οι εθελοντές μας περιμένουν, γι' αυτή την προσφορά αγάπης. Επίσης μας προτρέπουν να προτιμήσουμε ελληνικά προϊόντα, μη ξεχνώντας και την γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Ελληνικά προϊόντα λοιπόν να στηρίξουμε και την οικονομία μας.Εύκολα θα τα αναγνωρίσουμε. Είναι όσα ξεκινούν με το bar code 520.

Ας ανταποκριθούμε σ' αυτή την έκκληση αγάπης. Το δικό μας στοίχημα γι' αυτές τις γιορτές και για την χρονιά που έρχεται είναι : " Kανείς μόνος του στην κρίση"

ΣΗΜ: Ενδιαφέρον έχει η τοποθέτηση του κ.Μαρτίνου Κανελλάκη, σχετική με το θέμα:

 «Δυστυχώς όσο μπαίνουμε πιο βαθιά μέσα στην κοινωνία διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΏΣΕΙΣ ανθρώπων οι οποίοι έχουν μεγάλη ανάγκη. Τα περιστατικά αυτά μας τα έχουν αναφέρει καθηγητές, οι οποίοι γνωρίζουν από πολύ κοντά το πρόβλημα των μαθητών τους. Οι οικογένειες αυτές δεν είναι γραμμένες ούτε στο κοινωνικό παντοπωλείο ούτε στον Δημοτικό οργανισμό Πρόνοιας και είναι άγνωστες στις ομάδες που ασχολούνται με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει όλοι οι φορείς να εξετάσουν και να βρούν μια λύση. Η περιχαράκωση που βλέπω να γίνεται τελευταία σε πολλούς συλλόγους που συγκεντρώνουν τρόφιμα, ώστε να έχουν την αποκλειστικότητα , μου προκαλεί απίστευτη αηδία και λυπάμαι που ζω στον ίδιο τόπο με αυτούς. Τα πεινασμένα στομάχια δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε ονόματα ούτε θρησκεία ειναι απλώς ΑΔΕΙΑ ! που ασχολούνται με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει όλοι οι φορείς να εξετάσουν και να βρουν μια λύση. Η περιχαράκωση που βλέπω να γίνεται τελευταία σε πολλούς συλλόγους που συγκεντρώνουν τρόφιμα, ώστε να έχουν την αποκλειστικότητα , μου προκαλεί απίστευτη αηδία και λυπάμαι που ζω στον ίδιο τόπο με αυτούς. Τα πεινασμένα στομάχια δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε ονόματα ούτε θρησκεία είναι απλώς ΑΔΕΙΑ ! »

" H Δημοκρατική της Ρόδου" 15/12/2011