Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

Ρητορικός πατριωτισμός

Εκεί που τελειώνει η πολιτική, άρχίζει ο ρητορικός πατριωτισμός του πρωθυπουργού.
Απογυμνωμένος από την έννοια πατρίδα, διασταυρώνεται με τον αφελή εθνικισμό και λαϊκισμό ταυτόχρονα, του Αντώνη Σαμαρά. Αντιπατριώτες και με προθέσεις υπονομευτικής δράσης χαρακτηρίσθηκαν από τον πωθυπουργό προεκλογικά όσοι είχαν πρόθεση έστω και σαν σκέψη την καταψήφιση του ΠΑΣΟΚ. Με λεκτικούς ακροβατισμούς περί…πατρίδος, εντελώς κενούς πολιτικού περιεχομένου και ακόμη χειρότερα, προκλητικά εκβιαστικούς την ώρα που όλοι μας βρισκόμαστε σε μια ταπεινωτική εθνική πραγματικότητα.
Την ίδια ώρα που "πατριώτες" συνέλληνες έβγαζαν στις τράπεζες του Λιχτενστάιν πάνω από 22 δις ευρώ για να μην δικαιολογήσουν που βρήκαν αυτά τα λεφτά και για να μην φορολογηθούν ( σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος).
Την ίδια στιγμή που "πατριώτες συνέλληνες" είναι αυτοί που δεν αγγίζονται και δεν αγγίχτηκαν. Οι φοροφυγάδες επιχειρηµατίες ή οι πεινασµένοι” σοσιαλιστές που πλούτισαν παράνοµα επί ΠΑΣΟΚ ή οι πολιτικοί μιζαδόροι -και όσοι τρέφονται από αυτούς- ή οι δεξιοί παράγοντες που καταλήστεψαν το κράτος την τελευταία πενταετία.
Όσο δεινοπάθησε η έννοια του πατριωτισμού στα χέρια των κάθε λογής καιροσκόπων πατριδοκάπηλων που την αφυδάτωσαν από το ουσιαστικό περιεχόμενό της, άλλο τόσο δεινοπαθεί στα χέρια των σύγχρονων αρνητών της, που ασελγούν πάνω της αρνούμενοι πεισματικά να διακρίνουν απλές και αυτονόητες αλήθειες.
Ο πατριωτισμός, είναι κομμάτι μιας γενικότερης στάσης ζωής, που είναι ικανή να πείσει και να μεγαλουργήσει μαζί με πολιτική. Δεν είναι ευκαιριακή σημαία για καιροσκοπικά πολιτικά παιχνίδια.
Δεν είναι στιγμιότυπο ζωής. Είναι στάση ζωής που πρώτοι εμπέουν οι κυνερνώντες από βάθος χρόνου και σε βάθος χρόνου.
Οι μοναδικοί που εκ του αποτελέσματος δεν πείθουν...

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

Πόσοι...


Πόσοι άνθρωποι απόψε αυτή την ώρα κλαίνε ολομόναχοι
Πόσοι απόψε αυτή την ώρα καίγονται μέσα από μεγάλα όνειρα, κρυώνουν απο λησμονιά
Πόσοι απόψε ξεκινούν περήφανοι και γυρίζουν νικημένοι
Πόσοι χωρίζονται για πάντα χωρίς να ξαναϊδωθούν
Πόσοι φωνάζουν απελπισμένα, 
Πόσοι σωπαίνουν πιο απελπισμένα...

ΜΜΕ και πολιτική του φόβου

"Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας" Ο τίτλος στο εξώφυλλο του βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα μοιάζει να αναφέρεται (και) στην κατάσταση στην Ελλάδα. Ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής Κόρεϊ Ρόμπιν έγραψε το βιβλίο όταν μεσουρανούσε ο "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" και τη διεθνή πολιτική υπαγόρευε ο φόβος των τρομοκρατικών χτυπημάτων.
Σήμερα τη σκυτάλη στη φοβική ατζέντα παραλαμβάνει ο οικονομικός φόβος, καθώς καλούμαστε να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε.Η κάμερα της εξουσίας αλλάζει γωνία λήψης.
 Θεωρώ ότι οι αλλαγές στο ρόλο των δημοσιογράφων και της δημοσιογραφίας γενικότερα στην πολιτική του φόβου είναι μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις των τελευταίων χρόνων. Οταν έγραψα το Φόβο” η μπλογκόσφαιρα ήταν ακόμα στο ξεκίνημά της. Υπήρχε κριτική απέναντι στα ΜΜΕ, αλλά περιοριζόταν σε κάποιες λίγες αριστερές φωνές. Πλέον η κριτική απέναντι στα ΜΜΕ εκφράζεται από περισσότερες πηγές, με μεγαλύτερη δριμύτητα, από αρθρογράφους που επιτελούν έργο ζωτικής σημασίας. Μπορεί αυτές οι φωνές να μην επαρκούν για να αναχαιτίσουν τη χιονοστιβάδα πολιτικού φόβου -πολλοί από αυτούς έγραφαν ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ χωρίς να καταφέρουν να τον σταματήσουν-, προσφέρουν όμως ένα πολύτιμο βήμα στα κοινωνικά κινήματα και στους ακτιβιστές, για να εκφράσουν την κριτική τους και να αρθρώσουν εναλλακτικές προτάσεις. Οι δημοσιογράφοι εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να υπηρετούν το μηχανισμό του φόβου, έχουν όμως να αντιμετωπίσουν κάποιους πολύ σοβαρούς αντιπάλους – και αναφέρομαι κυρίως στα ανεξάρτητα μέσα στο διαδίκτυο”.
Κόρεϊ Ρόμπιν

Η ζωή που διαβαίνει...

Κι είμαστε νέοι, πολύ
νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο,
το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω,
που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!


Καλό Ταξίδι Κατερίνα...


Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

Το όνειρο




Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό
Στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδι
Κι ήμουν απ’ τη μια του κύκλου εγώ
Κι εγώ κι από την άλλη
Κι είδα ένα παιδί, μικρό παιδί
που έπαιζε και μού ’ριχνε στα ζάρια
το ύστερο του πόθου μου φιλί
τα πρώτα παιδικά μου χάδια...

Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές
Βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου
σύμβολα, σημεία και μυστικές μορφές
αυτού του μάταιου κόσμου
Και είκοσι αιώνες σκοτεινοί
έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
Κι από ένα κόσμο σ’ άλλονε τελικά εμείς
περνάμε, λέει, ώρα την ώρα...

Μόνον ο χρυσός λάμπει;

"Λες κι αθάνατος
κουβεντιάζει
για μαγαζιά και οικόπεδα
έτσι αγοράζει
κι έτσι πουλάει
λες κι αθάνατος
(Τ. Μιχόπουλος, Αθάνατος)
Το εθνικό πρόβλημα δεν είναι μόνον (ή τόσο) η επαπειλούμενη δημοσιονομική κατάρρευση. Είναι κυρίως και πρωτίστως η πλήρης επικράτηση του πλούτου (και των πλουσίων) επί παντός άλλου αγαθού (και αγαθών ανθρώπων). Στη μεταπολίτευση είδαμε το πράγματι ακραίο φαινόμενο της ταύτισης των υλικών αξιών με τις ηθικές και τις πολιτικές αξίες. Ακραίο, ιδίως για μια χώρα που επαίρεται για τον πολιτισμό και την Παιδεία της (έστω σε παρατατικό χρόνο).
Ο έχων και κατέχων, που ο Θεός (του καπιταλισμού;) τον ευλόγησε να διαθέτει όλα τα ελέη, αυτοπροβάλλεται και ετεροπροσδιορίζεται ως ηθικόν στοιχείον και προτείνεται από διάφορους φορείς ως πολιτική λύση από τα σημερινά αδιέξοδα.
ΕΧΟΥΜΕ (ανεπαισθήτως;) υπερβεί ακόμα και την εξίσωση του νόμιμου με το ηθικό και προχωράμε ακάθεκτοι στην επιβράβευση της «αγίας (τροϊκανής) τριάδας»: πλούσιος = ηθικός = εθνικός σωτήρ.
ΟΙ κερδοσκοπήσαντες επί μακρόν σε βάρος του λαού, οι ομοτράπεζοι και υπηρέτες τους, οι κόλακες και οι γελωτοποιοί τους βγάζουν από τα μπαούλα τα κλεμμένα λάφυρα και μας τα παρουσιάζουν ως χορηγίες ή και ευεργεσίες για τη σωτηρία της χώρας.
ΤΟ 'χω ξαναγράψει. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ενδημούν στη δημοκρατία μας κάποιοι διεφθαρμένοι. Το πρόβλημα είναι ότι οι εν λόγω διεφθαρμένοι τιμώνται από τη δημοκρατία μας ως άξια τέκνα του Γένους.
ΧΑΣΑΜΕ -μέσα στο γενικό κλίμα ανομίας και ανασφάλειας- τον ηθικό μας μπούσουλα. Δεν ισχυρίζομαι ότι όποιος είναι πλούσιος δεν μπορεί να είναι και ηθικός και πολιτικά χρήσιμος. Ούτε πιστεύω ότι κάθε πολιτικός για να είναι ηθικός πρέπει να είναι και φτωχός. Η μέχρι σήμερα όμως εμπειρία στα συμβαίνοντα στον πολιτικό και ευρύτερα δημόσιο χώρο της πατρίδας μας περισσότερο τείνει προς τον εντοπισμό κατασκευασμένων από μηχανής(;) σωτήρων παρά στην αναγνώριση ανιδιοτελών υπέρ πατρίδας θυσιαζομένων.
Η σωτηρία της πατρίδας έχει καταστεί σύνθημα και πρόσχημα περιστολής και καταστολής και όχι ηθικής ανύψωσης και εθελοντικής προσφοράς.
ΑΥΤΗ την ώρα δεν έχουμε ανάγκη από δήθεν μάγους των οικονομικών μεγεθών, προφήτες των μελλοντικών εξελίξεων ή «μυθικούς ήρωες» που ντύθηκαν Αϊ-Βασίληδες, Ηρακλείς ή Γίγαντες.
ΑΡΚΕΤΑ με τους κάθε είδους «αθάνατους». Μας χρειάζονται έντιμοι, καθαροί, συνεπείς θνητοί που γνωρίζουν τα όρια της αν(τ)οχής των ανθρώπων και της κοινωνικής συνοχής και ειρήνης.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ πολλούς, απλούς και καλούς ανθρώπους που θα δουλέψουν αμισθί για την τιμή να προσφέρεις όρθιος και όχι για να κερδίσουν μια θεσούλα στο Πάνθεον των «καθισμένων» Δι-Εθνικών(;) Δωρητών(;).

Μεγαλυνάρι


' Ενας ύμνος στην ομορφιά! Σε ότι ο καθένας ορίζει σαν ομορφιά...
Mια απόδραση από την όζουσα πραγματικότητα...

Τ' όνομά σου : ψωμί στο τραπέζι
Τ' όνομά σου : νερό στην πηγή.
Τ' όνομά σου : αγιόκλημα αναρριχόμενων άστρων.
Τ' όνομά σου : παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ' όνομά σου : ρινίσματα ήλιου
Τ' όνομά σου : στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ' όνομά σου : στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ' όνομά σου : κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την 'άνοιξη πίσω τους

Τ' όνομά σου : βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο
Τ' όνομά σου : περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα
Τ' όνομά σου : τοπίο χωρισμένο με χρώματα
Τ' όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ' όνομά σου : ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι
Τ' όνομά σου : ομιλία δύο ρυακιών μεταξύ τους
Τ' όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο
Τ' όνομά σου : ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.

Τ' όνομά σου : ροδόφυλλο σ' ενός βρέφους το το μάγουλο
Τ' όνομά σου : πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλων
Τ' όνομά σου : ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
Τ' όνομά σου : πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια στα μεσούρανα

Τ' όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στις ρότες των πλοίων
Τ' όνομά σου : ένας άρτος, βαλμένος στην άκρη της γης που περίσσεψε

Τ' όνομά σου : αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.
Τ' όνομά σου : αλληλούια πάνω στο Έβερεστ

Νικηφόρος Βρεττάκος

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

Je te l'ai dit


Je te l'ai dit pour les nuages
Στο είπα για τα σύννεφα
Je te l'ai dit pour l'arbre de la mer
Σου το 'πα για το θαλασσόδεντρο
Pour chaque vague pour les oiseaux dans les feuilles
Για κάθε κύμα για τα πουλιά μες στις φυλλωσιές
Pour les cailloux du bruit
Για τα χαλίκια του θορύβου
Pour les mains familières
Για τα οικεία χέρια
Pour l'oeil qui devient visage ou paysage
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Et le sommeil lui rend le ciel de sa couleur
Και ο ύπνος του δίνει τον ουρανό του χρώματός του
Pour toute la nuit bue
Για όλη τη νύχτα που ήπιαμε
Pour la grille des routes
Για το κιγκλίδωμα των δρόμων
Pour la fenêtre ouverte pour un front découvert
Για το ανοιχτό παράθυρο για ένα ακάλυπτο μέτωπο
Je te l'ai dit pour tes pensées pour tes paroles
Στο είπα για τις σκέψεις σου για τα λόγια σου
Toute caresse toute confiance se survivent.
Επιβιώνουν όλο τρυφερότητα όλο εμπιστοσύνη.

Ναι...αλλά απαιτούμε!

Σκέψεις για να ανοιχθεί κατάλογος εθελοντών για οποιαδήποτε υπηρεσία μπορούν να προσφέρουν στο Νοσοκομείο Ρόδου κάνει η διοίκηση για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί η τραγική κατάσταση,μετά και την λήξη της σύμβασης με την νομαρχιακή εταιρία "Γαληνός",διαβάσαμε σε δημοσίευμα της εφημερίδας "Γνώμη".
Σκέψεις αντικρουόμενες και προβληματισμός στον πολίτη μετά απ'αυτό...
Από την μία να θέλει να είναι από τους πρώτους που θα πάνε να γραφτούν στον κατάλογο και από την άλλη οι σκέψεις και οι λόγοι που φτάσαμε το ύψιστο αγαθό η Υγεία να μην είναι το αυτονόητο δικαίωμα του πολίτη αυτής της χώρας, να τον κρατούν και να τον οργίζουν.
Μιας χώρας που οι ηγεσίες τους, ανίσχυρες και αδιάφορες ,αυτό το δικαίωμα το εκχώρησαν στις μαύρες τρύπες των μιζών και της διαπλοκής.
Και τώρα; Τώρα ως φυσική, φυσικότατη αντίδραση προτάσσουν τον εθελοντισμό και την αλληλεγγύη.
ΝΑΙ στον εθελοντισμό, στην αλληλεγγύη,ταυτόχρονα όμως ΝΑΙ και στην αποκάλυψη του κάθε άλλο παρά φυσικού χαρακτήρα του εθελοντισμού, όταν γίνεται με τέτοιους τρόπους και για τέτοιους λόγους.
ΝΑΙ στην αποκάλυψη των πραγματικών ενόχων που δημιουργούν τις συνθήκες που οδηγούν σε αυτά, και κυρίως ναι στην αποκάλυψη σε όσους είναι αποδέκτες, της πραγματικής διεξόδου από τη δυστυχία τους που δεν είναι άλλη από την απαλλαγή τους από το βάρβαρο σύστημα που τους οδηγεί στο να τον έχουν ανάγκη. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι το δένδρο αλλά το δάσος, δεν είναι το μέρος αλλά το όλο, δεν είναι τελικά η μεταρρύθμιση που αμβλύνει τον πόνο αν δεν τον κάνει γλυκό, αλλά η επανάσταση που καταργεί την αρρώστια που τον δημιουργεί.
ΝΑΙ στον εθελοντισμό με την πραγματική και σωστή έννοια που πάντα είχε και όχι για να υποκαταστήσει το κράτος.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ το δικαίωμα μας στην Υγεία, στη ζωή! Δεν ζητιανεύουμε τα αλληλέγγυα αισθήματα συμπολιτών μας για τα αυτονόητα!

(εφημερίδα "η Δημοκρατική της Ρόδου" 6.1.2011)

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

“Φιλάνθρωπα” αισθήματα

Tα όσα θλιβερά έγιναν παραμονές Χριστουγέννων στο Γηροκομείο Αθηνών μετά τη δήλωση αδυναμίας να φιλοξενήσει 45 γέροντες, των οποίων ειδοποιήθηκαν οι συγγενείς τους να παραλάβουν, άνοιξαν ένα ακόμη κουτάκι με οσμές σκανδάλου και παντελούς έλλειψης κοινωνικού κράτους.
Και δεν είναι μόνο το Γηροκομείο.Είναι και ο ξενώνας "Στοργή" για κακοποιημένες γυναίκες που κλείνει -αν δεν έκλεισε ήδη- της ΜΚΟ "Αλληλεγγύη"(της εκκλησίας)με αιτία σκάνδαλο κακοδιαχείρισης από κατασκευής ακόμη του ξενώνα (και με επιχορηγήσεις...), ο Φάρος Τυφλών Καλλιθέας που σταμάτησε να επιχορηγείται από το Υπουργείο Υγείας γιατί δεν υπάρχουν (τελικά...)χρήματα.
Και ακόμη δεν είδαμε τίποτε...
Στο πολύ κοντινό μέλλον ένα ένα όλα αυτά τα ιδρύματα δεν θα υπάρχουν,είτε γιατί το κράτος δεν θα είναι σε θέση να τα επιχορηγεί, είτε από κακή διαχείρηση των κληροδοτημάτων τους και δωρεών.
Οσμή οικονομικού σκανδάλου.Το οποίο έβγαλε στο φως μια άλλη πλευρά που αγγίζει τις οικογενειακές σχέσεις και τον τρόπο που υφίστανται αυτές ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες.
'Οποιος παρακολούθησε την υπόθεση του Γηροκομείου θα έμεινε σκεπτικός με την αντίδραση πολλών συγγενών των γερόντων οι οποίοι ένοιωσαν “απειλούμενοι”από τον γέροντα που θα έπρεπε να...φιλοξενήσουν.
Δικαίως, αδίκως, δεν νομιμοποιείται κανείς να απαντήσει...
Το αποτέλεσμα είναι ένα.
Γέροντες,κακοποιημένες γυναίκες ή παιδιά, ανέστιοι και ανεπιθύμητοι.
Και όσοι απ'αυτούς δεν έχουν συγγενείς;;;
Ποιος είναι ο ρόλος του κράτους πρόνοιας αν δεν είναι να παρεμβαίνει και να διευθετεί την κοινωνική αδικία; Δεν είναι πολίτες του αυτοί;Να κινητοποιεί τους μηχανισμούς του και να υποστηρίζει εκείνον που έχει ανάγκη και αδυνατεί να τον προστατεύσει; Και αφού δεν μπορεί και αυτόν τον σημαντικό ρόλο του τον μεταβίβασε σε "ελεήμονα" σωματεία, γιατί τουλάχιστον δεν διαθέτει μηχανισμούς ελέγχου για να μην οργιάζει το κέρδος εις βάρος ανήμπορων ανθρώπων;
Συμπέρασμα: Στις πλάτες αδύναμων και ανήμπορων στήνονται τα καλύτερα "παιχνίδια" κέρδους και διαπλοκής.

Μια σκέψη παραπέρα...
Mε ποιό τρόπο,κάποιοι "αετονύχηδες"στήνουν κοινωνικό status με βλέψεις βεβαίως πολιτικές στο όνομα ανήμπορων και αδύναμων;
Ακούγονται έντονα προτροπές συμμετοχής σε οργανώσεις πολιτικά ανώδυνες.
Να αλληλοβοηθούμε, να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο και γενικώς κάπου να συμμετέχουμε, αφού εδώ που φτάσαμε έχουμε όλοι τις ευθύνες μας(ενοχοποίηση...).
Πολιτική διαχείρισης του φόβου το λένε οι ειδικοί.
Δραστηριότητες συμμετοχικής ουτοπίας προς συναισθηματική ανακούφιση. Προσπαθούν να διαχειριστούν τον φόβο μας ως άκρως επικίνδυνο πολιτικοκοινωνικά αν τυχόν...απορρυθμισθεί.
Το αυτονόητο της κοινωνικής αλληλεγύης υφίσταται πολύ πριν την "επανάσταση του αυτονόητου"...'Οταν γίνεται κατά παραγγελία μόνο υποψίες μπορεί να κινήσει.
Είτε γιατί κάποιοι θέλουν να εκτονώσουν συναισθήματα που μπορεί να ξεσπάσουν ανεξέλεγκτα,είτε για να περάσει με δικαιολογία την οικονομική κρίση στα μαλακά η έλλειψη του κοινωνικού κράτους,τώρα που τα πράγματα θα δυσκολέψουν περισσότερο για μεγάλες ομάδες πολιτών.
Προς προβληματισμό η εκμετάλλευση αυτής της κατάστασης από κάποιους με “φιλάνθρωπα” αισθήματα να κάνουν...θόρυβο,παρελαύνοντας με ονομαπώνυμα,δηλώνοντας πρωτεργάτες και άλλα τέτοια... "φιλάνθρωπα"...