"Οι απελευθερωτικοί αγώνες είναι σαν τα έργα τέχνης"

Πως μπορεί σήμερα να αισθάνεται κάποιος από τους πρωταγωνιστές του ’73, που πάλεψε πριν 38 χρόνια για ένα καλύτερο κόσμο, που πίστεψε ότι ο αγώνας του Πολυτεχνείου ήταν η απαρχή, γι’ αυτό το όραμα;

Πως αισθάνεται κάποιος , όταν ακούει να αποδίδονται ευθύνες γι’ αυτή την κατρακύλα στην  γενιά του Πολυτεχνείου;

Πως αισθάνεται κάποιος,  όταν μετά τόσα χρόνια, τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ;

Που χάσαμε το νόημα, την ιδέα, το δρόμο που χάραξε εκείνος ο Νοέμβρης;

Πως μπορούμε φέτος, να κοιτάξουμε , μήπως από την Πατησίων ή από τη Στουρνάρη εμφανιστεί εκείνο το άγριο πνεύμα του '73 και μας μεταλαμπαδεύσει κάτι από την πυρκαγιά κι από το θάμπος του;

Να αισθανθούμε πως «τίποτε δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή»;

Δύο από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών,  η Βέρα Δαμόφλη και ο Μάκης Μπαλαούρας, απαντούν στα ερωτήματα ,  ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις σήμερα περισσότερο από ποτέ. Δύο από τους πολλούς που συνέχισαν  να αγωνίζονται, αλλά διαλέγοντας έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνον των λίγων που φάνηκε να εξαργυρώνουν που  μετάλλαξαν τον αγώνα εκείνο σε πολιτική καριέρα και σε βόλεμα και που δυστυχώς ταυτίστηκε αλλά και στιγματίστηκε μια γενιά ολόκληρη μαζί τους. Δύο από τους πολλούς που συνέχισαν να είναι παρόντες, διαλέγοντας τον «σιωπηρό δρόμο» της πλειοψηφίας, μιλούν στη «δ» για τότε, για τώρα, για αύριο…

  

«Οι απελευθερωτικοί αγώνες είναι σαν τα έργα τέχνης. Ανήκουν στις κοινωνίες, στην ιστορία, σε όσους τους έχουν ανάγκη. Δεν πάνε χαμένοι. Εμπνέουν τις νέες γενιές. Εξάλλου, η «γενιά του Πολυτεχνείου» δεν σταμάτησε το 1973 ν’ αγωνίζεται για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και τυραννικά δεσμά. Συνέχισε. Οι περισσότεροι αγωνίζονται έως σήμερα για τις ίδιες ιδέες. 

Στη μεταπολίτευση, το λάθος τους ήταν ότι δεν βάθυναν την ενότητα του αντιδικτατορικού κινήματος. Παρά τις προσπάθειες για ένα καινούργιο ενωτικό κίνημα, η Αριστερά – στην οποία η πλειοψηφία της «γενιάς» ανήκε και ανήκει – παραμένει διασπασμένη, άτολμη κι αμήχανη μπροστά στις νέες δικτατορίες που επιβάλλονται. Οι καταγγελίες, οι διαδηλώσεις, οι αποσπασματικές απεργίες δεν αρκούν. Ούτε για να ακυρωθούν τα χαράτσια δεν μπορεί να αγωνιστεί ενωμένη.     

Γράφει ο Κώστας Βάρναλης στο ποίημα «Σταδιοδρομία»: Πήδα στη γκιόστρα νιόγαμπρος μ’ αριστερή παντιέρα,/ για να ‘χει αξία, σα «μετανοιώσεις», γιόκα, παραπέρα. Αυτό ισχύει για τους λίγους. Έχουν προσωπική ευθύνη επειδή υπηρετούν ένα άδικο, εκμεταλλευτικό, απάνθρωπο σύστημα. Όχι επειδή μετείχαν στον αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας. Η μετέπειτα πορεία τους δεν απαξιώνει ούτε τον αγώνα ούτε τη συμμετοχή τους.

Από βλακεία ή εκ του πονηρού, η στάση αυτών των ολίγων χρησιμοποιείται σήμερα ως πρόφαση. Αναζητούνται εξιλαστήρια θύματα για τα σημερινά αδιέξοδα μέσα στη διεθνή κρίση του καπιταλισμού, για την αυταπάτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τον οικονομικό πόλεμο, για τη διαφθορά κ.α. Υποβόσκει μία σκοταδιστική προπαγάνδα που μπορεί να μετατραπεί σε κυνήγι και κάψιμο μαγισσών.

Γιατί αυτό που πραγματικά ανησυχεί την άρχουσα τάξη και όσους έχουν ταυτιστεί με αυτήν είναι ότι η εξέγερση του Νοέμβρη, όπως και κάθε εξέγερση ενάντια σε τυράννους και κατακτητές, εμπνέει τους εφήβους και τους νέους. Ότι το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ακούστηκε πάλι στις πλατείες, στους δρόμους και είναι πολύ επίκαιρο.

Σήμερα, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο επικρατεί ξανά το γκρίζο χρώμα. Θυμίζει την ανατολή του ολοκληρωτισμού στον 20^ο αιώνα. Φασισμός. Ναζισμός. Πόλεμος. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται, αλλά όσοι λαοί την ξεχνούν θα ξαναπάθουν. Το «άγριο πνεύμα του ‘73», όπως το λέτε, αναδύθηκε μέσα από τις καρδιές και τα μυαλά ανθρώπων που ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Τόλμησαν. Αγωνίστηκαν ενωμένοι για να ζήσουν ελεύθεροι.

( ΒΕΡΑ ΔΑΜΟΦΛΗ Δημοσιογράφος, συμμετείχε  στον αντιδικτατορικό αγώνα μέσα από το φοιτητικό κίνημα ως Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, μέλος της επιτροπής αγώνα της Φιλοσοφικής Σχολής, μέλος της πρώτης συντονιστικής επιτροπής του Πολυτεχνείου, συμμετείχε στις καταλήψεις της Νομικής Σχολής και στην κατάληψη του Πολυτεχνείου.)

«Ήταν ένας όμορφος αγώνας, με συντροφικότητα και αγάπη μεταξύ μας. Και όχι απλά θεωρητική, αλλά στην πράξη, απέναντι στους δικτάτορες και τους αδυσώπητους μηχανισμούς βίας τους. Επομένως, αισθάνομαι, ότι καλώς κάναμε και παλέψαμε τότε, παρά το γεγονός ότι τα οράματα δεν υλοποιήθηκαν. ΄Ομως, πιστεύω, ότι συμβάλαμε στο να βαθύνει η δημοκρατία, στο να ακούγεται η φωνή των δρώντων συλλογικοτήτων, το να διαδοθεί το μήνυμα ότι μόνο με αγώνες υπάρχουν κατακτήσεις και κανένας απ’ την εξουσία δεν χαρίζει τίποτε. Αυτό, μπορεί να το δει κάποιος, σε σύγκριση με την «δημοκρατία» που υπήρχε πριν την δικτατορία. Με ένα κράτος εμφυλιοπολεμικό, εχθρικό στον πολίτη και στις κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες.

"Η γενιά του Πολυτεχνείου, όπως  κάθε γενιά, δεν είναι ενιαία και αδιαίρετη.
Και η ΕΑΜική γενιά της μεγάλης αντίστασης στους κατακτητές, δεν ήταν ενιαία.
Επομένως στην ηλικιακή αυτή ομάδα, μπορεί να βρεθεί κάθε καρυδιάς καρύδι.
‘ Ένα επιπλέον στοιχείο είναι, ότι η δικιά μας η γενιά, έστω και όπως παραπάνω την προσδιόρισα, δεν κυβέρνησε. Παρέδωσε την όποια εξουσία, στους προηγούμενους πολιτικούς διαχειριστές της.
Αυτό ήταν το μεγάλο και συντριπτικό λάθος της.
Και αυτό συνέβη σε όλο το πολιτικό φάσμα. Από την δεξιά, μέχρι την αριστερά.
Ο Κ. Καραμανλής, ο Α. Παπανδρέου, ο Φλωράκης ή ο Κύρκος, ήταν αυτοί που συνέχισαν το πολιτικό παιχνίδι.

Απλώς η δικιά μας η γενιά, τους έθεσε για περίπου 15 χρόνια ένα πλαίσιο, ένα «κορσέ» που δεν μπορούσαν μέχρι τότε να το διαρρήξουν.
Μετά σιγά-σιγά τα κατάφεραν.
Πάρτε για παράδειγμα την ίδρυση, δημιουργία και τον τρόπο παρέμβασης στην πολιτική και κοινωνική ζωή από τα ΜΜΕ και κυρίως την τηλεόραση που αυθαίρετα φτιάχτηκαν, αυθαίρετα λειτουργούν, με σκοπιμότητα χαράζουν πολιτική.

Τα συνθήματα παραμένουν επίκαιρα, διότι ακριβώς δεν υλοποιήθηκαν οι ελπίδες της «γενιάς» μας.

Το κουβάρι το συνεχίζει από εκεί που το αφήσαμε εμείς, η νέα γενιά, με τους αγώνες της, την μαχητικότητα της, την ευρηματικότητά της και η οποία σφραγίζει το σημερινό γίγνεσθαι, ακόμα και αν δεν φαίνεται αυτή η σφραγίδα στο σήμερα.
Σε μια εποχή μάλιστα που ο αγώνας της είναι πολύ πιο δύσκολος από τον δικό μας.
Διότι εμείς είχαμε ορατούς εχθρούς και επομένως εύκολα αντιμετωπίσιμους ενώ αυτοί έχουν ύπουλους μηχανισμούς με εγχώρια και διεθνή πλοκάμια.

Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ.

( ΜΑΚΗΣ ΜΠΑΛΑΟΥΡΑΣ  Οικονομολόγος, ξεκίνησε τη δράση του ήδη από μαθητής στους αγώνες του 1-1-4 συνεχίζοντας να αγωνίζεται ενάντια στη δικτατορία και σαν φοιτητής της Α.Σ.Ο.Ε. Μέλος της συντονιστικής επιτροπής, τραυματίζεται στην ταράτσα της Νομικής και συλλαμβάνεται. )

" Η Δημοκρατική της Ρόδου" 17.11.2011

Ο σκορπιός και ο βάτραχος

Λέει ένας Αισώπειος μύθος :

«΄Ενας σκορπιός θέλει να περάσει το νερό αλλά δεν γνωρίζει κολύμπι.  Βλέπει το βάτραχο, λαμπρό κολυμβητή, και του ζητά να τον πάρει στην ράχη του να περάσουν μαζί.  Ο βάτραχος διστάζει: 

"αν σε πάρω επάνω μου, μπορεί να με κεντρίσεις". 

Ο σκορπιός προσβάλλεται:

"μα, άν σε κεντρίσω και πεθάνεις, θα βουλιάξουμε και οι δυο μαζί!" 

 Το ξανασκέφτεται ο βάτραχος, πείθεται, βάζει επάνω του τον σκορπιό, μπαίνουν στο ρεύμα.  Κάποια στιγμή που βρίσκονται στα μισά, ο σκορπιός τον κεντρίζει.  Και ενώ ο βάτραχος ξεψυχάει και αρχίζουν και οι δυο να βουλιάζουν, ρωτάει τον σκορπιό:

"γιατί;". 

Και ο σκορπιός αποκρίνεται: "δεν μπορούσα αλλιώς! είναι στην φύση μου..."».

Tο μύθο αυτό μου θυμίζει το εγχείρημα  Παπαδήμου. Μένει να δούμε εάν θα επαληθευθεί ο μύθος ή εάν θα απαρνηθεί τη « φύση» του…

Ένα ρολόι και ένα όνομα

Μπορεί να μην έδινε δεκάρα για τις αντιδράσεις στο Μνημόνιο, στο Μεσοπρόθεσμο, σε ότι άλλαζε τη ζωή των πολιτών και μιας χώρας ολόκληρης, αλλά πάνω από όλα η  «άμεση βούληση του λαού» .
Επαναλαμβάνοντας από τότε που γύρισε από την σύνοδο «Πιστεύω βαθιά στην δημοκρατία. Εμπιστεύομαι περισσότερο την σοφία και την ωριμότητα του Ελληνικού λαού παρά το πολιτικό κατεστημένο.»
Πιστεύοντας λοιπό στην άμεση Δημοκρατία και στην σοφία του λαού, αποφάσισε το δημοψήφισμα.
Με τον τρόπο που ξέρει. Χωρίς να έχει συζητήσει με τους κορυφαίους υπουργούς του και τα τραυλίζοντα από αμηχανία στελέχη του και βουλευτές, που προσπαθούν να πείσουν ότι δεν αδιαφορούν παγερά για τις κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά ακούν τη φωνή λαού.

Αυτοί που δυο χρόνια τώρα σέρνονται εκβιαζόμενοι να  ψηφίζουν. Αλλά όλα κι όλα, μετά συμπάσχουν και πονούν με τον λαό.
Δεν υπήρξε καλύτερη περίοδος για να ξεδιπλωθεί σε πλήρη ανάπτυξη, αυτό που ξέρει να κάνει καλά το ΠΑΣΟΚ.
Να εφευρίσκει νεολογισμούς για να βαφτίζει το κρέας ψάρι, να στήνει παγίδες, εκβιαστικά και πολωτικά διλήμματα, και με μύρια τεχνάσματα να προσπαθεί να παραπλανεί όλους μας, ακόμη και τους ίδιους τους βουλευτές του.
Δυο χρόνια η κυβέρνησή του κυβερνά με όπλο της την πολιτική βία, ανακηρύσσοντας όλους όσους δεν υποκύπτουν ή αρθρώνουν διαφορετικό λόγο, σε άτομα μειωμένου πατριωτισμού, έχοντας κάνει λάστιχο την λέξη «πατρίδα» και τα παράγωγά της.
Ομολογουμένως,  εκτός από το ρολόι και το όνομα τίποτε χαρισματικό δεν κληρονόμησε από τον χαρισματικό παππού του και τον πατέρα του.
Ερασιτέχνης .΄Αρα και επικίνδυνος.

Υ.Γ. Θα μου πείτε…  Δεν είναι προνόμιο του ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί αυτού του είδους την πολιτική βία. Σαφώς και δεν είναι. Μόνο που το ΠΑΣΟΚ έχει το προνόμιο να μπορεί να κρύβεται κάτω από τον μανδύα «σοσιαλισμός» και να θολώνει τα νερά.
Τυχαίο το ότι χώρες οδηγήθηκαν στο ΔΝΤ με σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στο τιμόνι; Δεν νομίζω… Φαντασθείτε τι ακριβώς θα είχε συμβεί στην χώρα εάν όλα αυτά συνέβαιναν με κυβέρνηση π.χ. Καραμανλή.

Εφημερίδα "Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Οι συμφοιτητές

Τόσα χρόνια στα ίδια θρανία και στο ίδιο δωμάτιο.
Και σπουδές και φιλία στ’ ανέμελα χρόνια του Αmherst θα πήγαιναν χαμένες;
Κάπως έτσι αποφάσισε ο Αντώνης να πετάξει σωσίβιο στον Γιώργο, την ώρα που βούλιαζε και κινδύνευε να πάει αύτανδρος και ατιμασμένος .
Μας το επιβεβαίωσε ο πρωθυπουργός, ξεκινώντας την ομιλία του «Καθυστερήσαμε λίγο, γιατί  θέλαμε να ακούσουμε τι θα πει και  η Αντιπολίτευση. Θα μιλήσω και γι’ αυτά, αλλά νομίζω ότι μάλλον αποτελεί δικαίωση των αποφάσεών μας. Μεγάλη η απόφαση της Αντιπολίτευσης να στηρίξει το πακέτο».
Και βέβαια μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι όλα αυτά δεν έγιναν μετά από συνεννόηση. Βάστα με να σε βαστώ να επιπλεύσουμε.
Και με την ηθική της πολιτικής να έχει κρυφτεί κάτω από το μαξιλαράκι της καρέκλας.
Γιατί σιγά που ο πρωθυπουργός θα σκεφτόταν να… περιμένει να συνετισθεί η αντιπολίτευση, εάν δεν είχε πέσει το όλον ΠΑΣΟΚ να τον πλακώσει.
Και σιγά που και ο Αντωνάκης δεν θα άρπαζε την ευκαιρία από τα μαλλιά, με την βουλιμία που οφείλει να διακατέχει τον αρχηγό ενός κόμματος που διεκδικεί την εξουσία.

Πολιτικές απάτες. Με πολιτικούς που πολιτεύονται σαν να είναι στις εποχές ανεμελιάς του Κολλεγίου εξακολουθώντας να ζουν την φαντασίωση των φοιτητικών τους χρόνων. Ότι κινδυνεύει η πατρίδα και αυτοί καλούνται να την σώσουν. Λες και η πατρίδα είναι το δωμάτιο που μοιραζόντουσαν. Ο ένας με ίντριγκες και ο άλλος λαϊκίζοντας. Μόνο που όταν η φθηνή ίντριγκα κάνει παρέα με τον χονδροειδή λαϊκισμό, τότε γεννά ανωμαλία.

Πολιτικές απάτες όπου ο καθένας που διαθέτει κοινή λογική , αντιλαμβάνεται την μόνη πραγματική πολιτική εξέλιξη που από καιρό ήταν φανερή. Ότι σχηματίζεται μια συσπείρωση του αστικού πολιτικού κόσμου που πρέπει πάσει θυσία να διασώσει το σύστημα. 

΄Ολα τα άλλα είναι απλώς διασκεδαστικά.

Business as usual που θα έλεγε και η Βάσω…

Εφημερίδα "H Δημοκρατική της Ρόδου"

Νατυρελ Πασόκοι

Ξαφνικά το θηλυκό ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να υψώσει ανάστημα. Δυο χρόνια σκυμμένο πάνω σε ψηφοφορίες που διέλυαν, θυμήθηκαν ότι το δημοψήφισμα είναι κακό πράγμα. Πιο κακό να υποθέσω από το Μνημόνιο, τις απανωτές επικαιροποιήσεις του, το μεσοπρόθεσμό, τα πολυνομοσχέδια που διέλυαν το σύμπαν δίπλα τους.

΄Ασχετα, από το αν δεν συμφωνεί κάποιος με την ξαφνική αυτή επιφοίτηση -και πρώτη η γράφουσα-, είναι απαράδεκτα τα όσα ακούστηκαν από χείλη πολιτικών ανδρών και συναδέλφων τους. Μπορεί να  προσάψει κάποιος στις διαφωνούσες κυρίες  πολιτική υποκρισία, άγνοια, αδιαφορία σε ότι έχει σχέση με την πολιτική τους πορεία και μέχρι εκεί! Μπορεί να διαφωνεί με την συγκεκριμένη κίνησή τους, αλλά αντιπαρατίθεται με πολιτικά επιχειρήματα και όχι με τακτικές μεσημεριανάδικου.

Αυτό με το «σιγά την καλτσοδέτα» για την κυρία Καϊλή σας κάνει να νοιώθετε πιο νατυρελ Πασόκος κύριε πρώην  γραμματέα;

Το άλλο -  που δεν γράφεται γιατί ξεπερνά τα όρια του χυδαίου- εσάς κύριοι εθνοπατέρες, που το πετάξατε όταν πέρασε από μπροστά σας η άλλη διαφωνούσα κυρία Παναρίτη, σας κάνει να νιώθετε και πιο άντρες και πιο νατυρελ Πασόκοι;

Επίπεδο πολιτικών ανδρών, οι οποίοι κατά τα άλλα θα μας σώσουν!!

Ντροπή σας!

Και όχι ΔΕΝ είμαι φεμινίστρια.

Απλά απεχθάνομαι τους νταήδες που ξεχειλίζουν από τεστοστερόνη, δεν σέβονται τίποτε και δεν έχουν όρια. Τους πολιτικούς που το επίπεδό τους, είναι ανεγκέφαλου χουλιγκάνου γηπεδικής κερκίδας, όπου ακούγονται παρόμοιες εκφράσεις όταν χάνει η ομάδα τους.

Υ.Γ. Κάποιος που αντέδρασε , προσπαθώντας να επαναφέρει στην τάξη τον νταή κ. Ξυνίδη εισέπραξε την γεμάτη τεστοστερόνη απάντηση «Γιατί θα την φοβηθώ. Δεν ξέρεις που την έχω γραμμένη;».

Πως δεν ξέρουμε;; Εκεί που θα σας γράψουν και οι πολίτες. Αρκεί κάποτε να στηθούν κάλπες.

Συγγνώμη , για την παρεκτροπή, αλλά ίσως αντιλαμβάνονται μόνο την γλώσσα που μιλάνε.

Σημείωση: Προς γνώση και συμμόρφωση των κυριών που μετέχουν των κοινών. Επέτρεψαν πολλά από αυτά με την αδιαφορία τους.

1. Βλέποντας τις λίστες κομμάτων όλων των παρατάξεων, να βρίθουν  "λάμψης" και και δεν αντέδρασαν στο κραχτό κριτήριο... "μπούστου", "διασημότητας","life style" και μόνον! σε πολλές των περιπτώσεων... 

2. Εξακολουθώντας να ανέχονται την ποσόστωση, μέτρο που τις υποβιβάζει σε άτομα...ειδικών αναγκών.

Τι κλωτσοσκούφι

΄Οποιος παρακολούθησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το άνευ προηγουμένου διάγγελμα ξένων ηγετών προς τον ελληνικό λαό, έζησε την απόλυτη ντροπή.
Και με τον τρόπο που τα έλεγαν, αλλά και με όσα έλεγαν.
Ντροπή γιατί έβλεπε να κορυφώνεται το δράμα μιας χώρας που κατάντησε το διεθνές κλωτσοσκούφι.

Κι ένας πρωθυπουργός κάπου από ένα διάδρομο, εξοβελισμένος ( τέρμα τα χαμογελάκια και οι κοινές δηλώσεις από πόντιουμ) να κάνει δηλώσεις με χαμένο ύφος , να προσπαθεί  να περάσει το μήνυμα ότι εξακολουθεί να ελέγχει την κατάσταση, ότι το «ναι» θα επικρατήσει στο δημοψήφισμα το οποίο απεδέχθη με την ερώτηση που του υπέδειξαν, την ημερομηνία που πάλι του υπέδειξαν. Προσπαθούσε  να χαμογελάσει και εμφανώς αμήχανος μας είπε θα μας… ενημερώσει. Τα ακούσαμε από την κυρία Μέρκελ και τον κ.Σαρκοζί κ. πρωθυπουργέ.

Τους άκουσα με προσοχή και για αρκετή ώρα, για να πεισθώ ότι απευθύνονται σε μένα. Και ομολογώ ότι, τουλάχιστον εκείνοι, μιλούν ευθέως και χωρίς περιστροφές. Οι δικές σας ενημερώσεις κ.Παπανδρέου, αφορούν το στενό κομματικό σας ακροατήριο και βεβαίως την  κυβερνησή σας.

Της οποίας κυβέρνησης υπουργοί και βουλευτές,  ειρήσθω εν παρόδω,  σέρνoυν  τον χορό της κωλοτούμπας, πίσω από τον κ.αντιπρόεδρο,  ο οποίος από όρθρου βαθέως, ήρθε σε ευθεία σύγκρουση με τον εαυτό του και τα όσα με πολύ πάθος υποστήριζε τρεις μέρες πριν. Θα έχουμε να λέμε γι’ αυτές τις πρωτοφανούς πρόκλησης κωλοτούμπες.

Για κάποιους, που αυτή την ώρα εξακολουθούν να λένε  και να πράττουν με γνώμονα το κόμμα! Με γνώμονα την πολιτική τους επιβίωση.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί κάποια στιγμή θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο μας σ’ αυτούς τους κυρίους και κυρίες.

Αυτό το συναίσθημα ντροπής δεν θα συνοδεύει μόνον τον κ. Παπανδρέου, αλλά και όλους όσους στήριξαν αυτό το σύστημα διακυβέρνησης.

Έχει όρια ο διασυρμός!

Στα γήπεδα η πολιτική αναστενάζει

Ποιος έπεσε από τα σύννεφα με τα πανό που ξεδιπλώθηκαν στα γήπεδα και τα πολιτικού περιεχομένου συνθήματα;;
Αµφισβητεί κανείς ότι ΚΑΙ στα σπορ με πρώτο το ποδόσφαιρο παίζονται και  άλλα παιχνίδια ; Μικροκοµµατικά, ψηφοθηρικά, οικονοµικό-επιχειρηµατικά, πολιτικής προπαγάνδας ;
Το πλήθος των γηπέδων δεν ήταν ποτέ αδιάφορο για την πολιτική, και οι πολιτικοί από την πλευρά τους ουδέποτε αδιαφόρησαν για τον φίλαθλο λαό. Το αντίθετο. Δρώντας σαν ψηφοτοκογλύφοι, επιφανή στελέχη και υπουργοί τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ. δεν παρέλειπαν να διαγράφουν κάθε τόσο χρέη σωματείων, όσο μεγάλα κι αν ήταν (ο αντιπρόεδρος κ. Βενιζέλος κάτι γνωρίζει και επ’ αυτού), ή να ανασχεδιάζουν αυθαιρέτως τον χάρτη των πρωταθλημάτων.

Και τα έκαναν όλα αυτά,αδιαφορώντας για τους νόμους, για να ικανοποιήσουν τοπικιστικές επιθυμίες και να ανταποκριθούν στις πιέσεις κομματαρχών και τοπικών παραγόντων, προσδοκώντας την αύξηση των εκλογικών ποσοστών τους και την προσωπική τους πολιτική επιβίωση. Τρανταχτό παράδειγμα  εν μέσω της οσμής που αναδύθηκε από το πρόσφατο σκάνδαλο του ποδοσφαίρου, εν μέσω χρεοκοπίας, και ψήφισης συντεταγμένα του μεσοπρόθεσμου,  οι απειλές για παραίτηση!  βουλευτών σε περίπτωση υποβιβασμού της ομάδας τους. Στον αθλητισμό η διαπλοκή νιώθει ανέκαθεν ότι παίζει εντός έδρας. Στα γήπεδα παράγεται πολιτική. Η πολιτική της μάζας. Και υποκρίνονται ασύστολα όσοι πρεσβεύουν ότι ο αθλητισμός πρέπει να μείνει αμόλυντος από την πολιτική.

Η ποδοσφαιροφιλία στις μέρες μας, έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας τέτοια, που ποδοσφαιρικοί όροι χρησιμοποιούνται ακόμη και μέσα στο κοινοβούλιο, ή σε συζητήσεις πολιτικών πάνελ.

Κακό θα μου πείτε; ' Οχι.

Μέχρι του σημείου που θα σκεφτώ :με ποια σκοπιμότητα και ποιά κίνητρα οι κυβερνήσεις ξοδεύουν απίστευτο χρήμα κρατικό για να υποδαυλίζουν το ενδιαφέρον των μαζών για το ποδόσφαιρο; Τυχαίο που υποψήφιοι θεωρούν ως τίτλο τιμής να αναφέρουν στο βιογραφικό τους πως διετέλεσαν μέλη, πρόεδροι ή ιδρυτικά μέλη ποδοσφαιρικών σωματείων;

Γιατί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα έχουν διεθνείς προδιαγραφές πολυτελούς κατασκευής, ενώ τα κρατικά νοσοκομεία τριτοκοσμικές και σχολεία στεγάζονται σε κοντέινερς και σε κτίρια φυλακές;

Ενδιαφέρει τους πολιτικούς η "ψυχαγωγία" των πολιτών περισσότερο από την περίθαλψή τους ή την εκπαιδευσή τους; ( τα γήπεδα δεν κτίζονται μόνο από ΠΑΕ αλλά και με χρήματα που χαρίζονται στις ΠΑΕ...)

΄Οσοι διεκδικούν και όσοι ασκούν την εξουσία σήμερα ποντάρουν απροκάλυπτα στον ορμέμφυτο πρωτογονισμό του ψηφοφόρου. Γιατί χειραγωγείται εύκολα και αποτελεσματικά.

'Eντεχνα και ακούσια χειραγωγείται ο πολίτης σε οπαδική συνείδηση, ανάλογης αυτής της άνευ κρίσης και σκέψης των οπαδών ομάδων.

Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα… Και καλό θα είναι να ρίξουν κάποιοι,  μια ματιά στην Ιστορία, στο κεφάλαιο της Στάσης του Νίκα.

Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει

Nοέμβρης μήνας ταξιδεύει.

Μεγάλωσαν οι νύχτες και διώχνουν την Πούλια

Σύννεφα που μοιράζονται θρόνους οι απουσίες.

Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει…
Αμήχανος, όπως κάθε φορά… «Αδιατάρακτος»…
Με το ένα πόδι στο φθινόπωρο και το άλλο στο χειμώνα…
Μεγαλώνουν οι νύχτες…
Μεγαλώνουν οι απουσίες…
Μεγαλώνουν και οι αναμονές…

"Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης

με σημαίες παντού χτεσινής του βροχής

παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα

δυο τρία φύλλα μόνον εστασίασαν υπάρχοντας".

(Κική Δημουλά)

Εν χρω...

Από τo αρχαίο «κουρά εν χρω» ,το  βυζαντινό «απόκαρσιν εν χρω», την «"ποινή της κειρίας", μέχρι  το νεότερο  « με την ψιλή» του νόμου 2004,  η εξουσία έχει μια διαχρονική σχέση με το «κούρεμα». Αν το μακρύ μαλλί στην περίπτωση το Σαμψών ήταν ένδειξη και πηγή δύναμης, αργότερα το ψαλίδι, το ξυράφι και η κουρευτική μηχανή του μπαρμπέρη  έγιναν εργαλεία άσκησης εξουσίας.

Η Εκκλησία διατηρεί ακόμη και σήμερα την «ποινή της κειρίας» για ιερείς που παραβαίνουν τους κανόνες, ενώ η τελετή της κουράς, εισιτήριο εισόδου στον μοναχικό ή εκκλησιαστικό βίο  και ταπείνωσης ενώπιον του Θεού.

Το κούρεμα με την ψιλή ήταν για αιώνες βασικό σύμβολο ταπείνωσης και πειθάρχησης των στρατιωτών ( περιγράφεται γλαφυρά στο βιβλίο του Ν.Κάσδαγλη «Κεκαρμένοι»),

εργαλείο σωφρονισμού των φυλακισμένων, σύμβολο ταπεινωτικής διάκρισης για πολιτικούς εξόριστους, αιχμαλώτους πολέμου και κρατουμένους στρατοπέδων συγκέντρωσης (στο βιβλίο του «Νούμερο 31328» ο Ηλίας Βενέζης ,περιγράφει αυτό το βαθύ κούρεμα των αιχμαλώτων Ελλήνων στα τουρκικά στρατόπεδα εργασίας) ,

μέσο διαπόμπευσης για γυναίκες που παρέβαιναν τα χρηστά σεξουαλικά ήθη,

διαδικασία καταστολής της προσωπικότητας των μαθητών με γλόμπους κεφάλια (« κουρά εν χρω» στην επικρατούσα τότε καθαρεύουσα "κούρεμα στον άσο» στην…αργκό. Για τα κορίτσια η περίφημη κορδέλα ),

ακόμη και μέσο... στιλιστικής τιμωρίας των νεαρών ταραχοποιών των μετεμφυλιακών χρόνων, σύμφωνα με τον νόμο 4000 περί τεντιμποϊσμού.

Φυσικά και η χούντα αξιοποίησε στο έπακρο αυτή την ποινή, σε βάρος μαθητών, φοιτητών και αντιστασιακών.

 Για να φτάσουμε  στο σημερινό μεταφορικό  «κούρεμα» , σε άπταιστη καπιταλιστική αργκό και που περιέχει όλα τα παραπάνω στοιχεία ιδεολογικής σημειολογίας της κουράς. «Κεκαρμένοι»,  ως οι πρωταγωνιστές του βιβλίου του Ν, Κάσδαγλη , επιστρέφοντας στην εποχή που περιγράφει σε ομότιτλη ταινία ο Η.Μακρής,  σε μια συλλογική τιμωρία, διαπόμπευση, παράδειγμα προς αποφυγήν , στις προθήκες του πολιτικού Μουσείου της Ευρώπης.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Σπουδή στην Ελευθερία

Ελευθερία για ποιόν - από ποιόν - από τι; Τα ερωτήματα απαιτούν κάθε φορά καινούργια απάντηση. Μα αν δεν πάρει κανείς το νήμα από την αρχή, πως θα μπορέσει, αλήθεια, να περάσει μέσα από τους δαιδάλους της δικής μας εποχής για να βρει τις απαντήσεις που ζητάνε οι δικοί μας οι καιροί;

Ποιος μιλάει σήμερα για ελευθερία; Η λέξη μοιάζει να φθίνει, να πεθαίνει ήσυχα ήσυχα από εξάντληση και μαρασμό χωρίς κανείς να παραστέκεται στις τελευταίες της ώρες.

Η ελευθερία - σύνθημα των μεγάλων ξεσηκωμών που τραντάζανε και ρίχνανε καθεστώτα, μοναρχίες, κατακτητές- έχει αποσυρθεί από τους δρόμους. Όπως έχουν αποσυρθεί από τους δρόμους και τα μεγάλα πλήθη των επαναστατικών ξεσηκωμών. Τα τελευταία χρόνια η Ιστορία φαίνεται ότι περνάει από τη συσσωρευτική της φάση, πριν προχωρήσει σε νέα ποιοτικά άλματα.
Έτσι δημιουργήθηκε χώρος για τους παράξενους «επαναστατημένους νέους» που ξεθυμαίνουν το επαναστατικό τους μένος σπάζοντας κεφάλια και μαγαζιά μ’ ένα στριφογύρισμα της αλυσίδας τους. Οι αλυσίδες στα χέρια αυτών των «επαναστατημένων» φέρανε έναν καινούργιο συμβολισμό, που δεν μοιάζει με τους συμβολισμούς της "όποιας" ελευθερίας. Τι συμβολίζει άραγε η αλυσίδα; Τη θέληση να μεταβληθεί αυτό το όργανο της σκλαβιάς σε όργανο ελευθερίας; Ή, πιο απλά, εκφράζει τη θέληση ν’ αλλάξουνε ιδιοκτήτη -και χρήστη- οι αλυσίδες;

Είναι μια λέξη που πεθαίνει η ελευθερία ή είναι μια λέξη φθαρμένη από την ίδια της τη γενικότητα και γι΄ αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος προτιμά να την αναλύσει στα συγκεκριμένα της «περιεχόμενα»;
Η λέξη ελευθερία ζει στον γραπτό λόγο δυόμισι χιλιάδες χρόνια, παίρνοντας σ’ όλην αυτήν τη διαδρομή διαφορετικούς ορισμούς, που απαντάνε σε καθορισμένα ερωτήματα: ελευθερία τίνος, από ποιόν, από τι;

΄Ελλη Παππά ( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της «Σπουδή στην Ελευθερία»)

( Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης χθες δύο χρόνων από τον θανατό της, αλλά  και ως άκρως επίκαιρο)

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"