"Εξοργιστείτε"

"Οι νέοι που διαδηλώνουν είναι στην ουσία σαν να έχουν πάρει άδεια γι' αυτό από την κοινή γνώμη Οι μεγάλοι αφήνουν τους νέους να λειτουργήσουν σαν ανθρώπινη ασπίδα μπροστά από τους δικούς τους φόβους για το μέλλον",γράφει ο αρθρογράφος Μικ Χιούμ.

 "Εξοργιστείτε" προτρέπει το ομώνυμο βιβλίο του Στεφάν Εσέλ, που μόλις έφτασε στα ράφια των βιβλιοπωλείων πούλησε 100.000 αντίτυπα. 

"Το χειρότερο από όλα είναι η αδιαφορία, να λέει κανείς πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα, την ώρα που ξεθεμελιώνονται όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις", γράφει στα 93 του χρόνια ο Γάλλος αντιστασιακός και διπλωμάτης που γλίτωσε από το Μπούχενβαλντ και βλέπει σήμερα να ορθώνεται μπροστά του ένα κοινωνικό Μπούχενβαλντ. 

Ο άνεμος της οργής που ριπίζει το κοινωνικό τοπίο εξαπλώνεται στην ηπειρωτική Ευρώπη. 

Ωστόσο σκοντάφει πάνω σε ένα αίσθημα αδυναμίας, σε μια εντύπωση πως οι άνθρωποι έχουν να κάνουν με δυνάμεις πολύ πιο ισχυρές και πανούργες και πως γι' αυτό κάθε αντίδρασή τους είναι μάταιη. "Ομως, η αντίδραση ανεβάζει το πολιτικό κόστος για τις κυβερνήσεις που παίρνουν αντιλαϊκές αποφάσεις", παρατηρεί ο Τζόχαν Χάρι στην εφημερίδα "Ιντιπέντεντ". "Κι όσο είναι αυτή πιο ζωηρή τόσο ανεβαίνει αυτό το κόστος".

Η κοινωνική ανθρωπολόγος Μάργκαρετ Μιντ έλεγε: "Ποτέ μην αμφιβάλλεις πως ακόμη και μια χούφτα άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Μονάχα έτσι έχει αλλάξει μέχρι τώρα"

Η ζωή είναι αγρίως απίθανη

  
Επιθυμία για επιθυμίες -τίποτ’ άλλο. Νιώθω τη ζωή κάπου κοντά κι ωστόσο ένα εμπόδιο. Πρέπει να το διαλύσω. Όμως φοβάμαι να το διαλύσω, όχι εξαιτίας του φόβου για το άγνωστο, αλλά επειδή νιώθω τρυφερότητα και ήδη νοσταλγία γι’ αυτό το εμπόδιο
Επιθυμία για επιθυμίες. Η Ελλάδα. Και έπειτα να σταθώ στα πόδια μου μόνη μου. Να με ανακαλύψω για να με χάσω. Ποτέ δεν με ανακάλυψα για να με χάσω, να μπορέσω να με ξεχάσω, δηλαδή να αντικρύσω και να αγαπήσω τους άλλους
1967 (21 ετών)

Δεν πιστεύω στην ηθική. Δεν πιστεύω, επειδή δεν υπάρχει. Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος, αναγκαστικά θα βάλει κάτι βρόμικο μέσα του. Αλλά απ' τη βρομιά μπορεί κανείς να βγάλει αριστουργήματα. Πρέπει να ξέρεις να βρίσκεις την ομορφιά στο καθετί. Πρέπει να βλέπεις παντού την ομορφιά, γιατί κατά βάθος όλα είναι όμορφα. Τα πάντα κρύβουν κάτι όμορφο και πρέπει να μπορείς να το ανακαλύψεις - εκείνοι που μπορούν είναι οι «καλλιτέχνες». Αυτή είναι η δουλειά τους, ο σκοπός τους. Να ψάχνουν, να βρίσκουν, να ομορφαίνουν, να δείχνουν.
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 1968 (22 ετών)

Αυτή είναι η αιώνια καταδίκη μου; Να συγκρούομαι με την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα πάντα διαφορετική από τα όνειρά μου; Πιστεύω όμως πως η ψυχανάλυση θα με κάνει να περάσω από το «φαντασιακό» πεδίο στο άλλο, το «πραγματικό», χωρίς πολλές απώλειες.

Τι φοβάμαι να χάσω μ' αυτή την «υποκατάσταση»; Ίσως το βαθύτερο εγώ μου, την ίδια την πηγή της ζωής μου. Δεν λένε μερικοί ότι η ζωή είναι πολύ σκληρή για να τα βάλεις μαζί της, κι ότι τ' αδύναμα πνεύματα καταφεύγουν στ' όνειρο; Τι ξέρουν αυτοί; Τ' όνειρο έχει κι αυτό τις απαιτήσεις του, την ηθική του. Κι αν όλοι οι ποιητές είναι αδύναμοι, τότε ζήτω η Αδυναμία! 

Μου συμβαίνει κάτι πολύ αστείο: Αναλύω όλα μου τα συναισθήματα λες και πρόκειται για κάποιο άλλο πρόσωπο. Σκέφτομαι τις σκέψεις μου! Τις κριτικάρω με βλέμμα ψυχρό και αυστηρό, κι άμα με βρω ‘καλή’ μετά από κάποια καλή πράξη, αισθάνομαι ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Άλλες φορές με βρίσκω υποκρίτρια και ανέντιμη, άλλα ακόμη και τότε αισθάνομαι ικανοποιημένη! 

Κυριακή 24 Μαρτίου 1977 (31 ετών)

Σεπτέμβριος

Βλέπω ένα υπόγειο -κελάρι- σκοτεινό σαν τις προϊστορικές σπηλιές. Παράθυρα μεγάλα, αλλά πολύ ψηλά. Απ' έξω, ή θα βλέπουμε ένα δάσος, ή θα μιλάνε γι' αυτό το δάσος. Αυτό που θέλω, όμως, είναι οι ώρες της ημέρας να περνάνε απ' τα παράθυρα, να φωτίζουν το κελάρι, σούρουπο, νύχτα, φεγγάρι, ήλιος, κ.λπ. Ο κόσμος να είναι ψηλά. Η θάλασσα, όμως, θα είναι στο ίδιο επίπεδο με το κελάρι. Σαν το κελάρι να είναι στο βυθό, να το περιχύνει θάλασσα. Από την πόρτα θα μπαίνουν κύματα και θα ξεβράζουν γράμματα μέσα στο δωμάτιο, κάτω από την πόρτα. Κοχύλια-γράμματα, αχινούς-γράμματα. Σαν ο λόγος να προέρχεται από τα εντόσθια ενός θαλασσινού τέρατος. Θάλασσα-μητρότητα- θάνατος.

 Μαργαρίτα Καραπάνου μία μελαγχολική και ιδιότυπη συγγραφέας, με έντονα τα ψυχολογικά και ψυχαναλυτικά στοιχεία στο έργο της.
Μία κοσμοπολίτισσα, μία όμορφη γυναίκα, μία φανατική καπνίστρια, με μία σχέση πάθους, ίσως και μίσους, με τη μητέρα της, την επίσης συγγραφέα Μαργαρίτα Λυμπεράκη

Σαν ένα παιδί, που φοβόταν και έλπιζε. «Μπορούμε να είμαστε ταυτόχρονα Άσπρο και Μαύρο, αλλά το Μαύρο είναι που δίνει ζωή στο Άσπρο. Η αγνότητα είναι η γνώση. Είμαι ακόμα παιδί; Ναι, γιατί δεν έχω ακόμη αγαπήσει το Ασπρο»

Εθνική Παιδεία

Γανιάσατε, δασκάλοι, νὰ ξεμάθω
νά ῾μαι ἐγώ, νὰ στοχάζομαι, νὰ θέλω -
ψέματα ὅλο ν᾿ ἀκούω, νὰ λέω, νὰ πράττω,
γιὰ ψέματα νὰ ζῶ καὶ νὰ πεθαίνω.(Κ.Βάρναλης)

Κι έρχεται η κυρία Διαμαντοπούλου να επιβεβαιώσει τον ποιητή.

Ο λαός πιο απλά το αποτυπώνει διαφορετικά, λέγοντας: “' Οταν κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή”. Ο σοφός λαός μπορεί να το αλλάξει αυτό και να γίνει “΄Οποιος κλείνει ένα σχολείο,πρέπει να μπαίνει φυλακή”.

Που να τους χωρέσουν όμως τόσοι που είναι...Θα πρέπει να χτίσουμε καινούργιες.' Εχουμε και οικονομικά προβλήματα που καιρός να χτίζουμε. Γι' αυτό αποφάσισαν να κλείσουν 300 μικρές σχολικές μονάδες για λόγους οικονομίας!

Βλέπετε, η επένδυση στη γνώση και στο πνεύμα, αντιτίθεται στην ηλιθιότητα, η οποία πρέπει να παραμείνει αήττητη και να επικαλείται πως θα αποκομίσει οφέλη από την "εξοικονόμηση" χρήματος.

Την απόφαση αυτή θα την πεί η ίδια η κυρία Διαμαντοπούλου στις δυο μαθήτριες του δημοτικού της Τελένδου;

Τα μάτια τους και της οικογενειάς τους έλαμπαν, δίπλα στη δασκάλα τους που ήρθε στο νησί και το σχολείο τους άνοιγε, σε ρεπορτάζ της ΝΕΤ και με την ευκαιρία της έναρξης της σχολικής χρονιάς.

Για τις µικρές τοπικές κοινωνίες είναι σηµείο αναφοράς, αφού µια χρονιά ακόμη δάσκαλος, αποµακρύνει τον κίνδυνο να κλείσει το σχολείο και ακόµη περισσότερο, κρατά τις οικογένειες µε παιδιά στον τόπο τους. Μέχρι να τελειώσουν το δημοτικό...Μετά;;

Μετά με καίκια σε κοντινά νησιά (όταν δεν έχει φουρτούνα) με τα πόδια και πάνω σε καρότσες αγροτικών σε ορεινά χωριά (όταν δεν κλείνει ο δρόμος) και με το αναγκαστούν να αφήσουν τον τόπο τους.

Κάπως έτσι όταν οι δύο αδερφούλες από την Τέλενδο τελειώσουν το δημοτικό θα μετράμε 11 οικογένειες αντί για 12...Κάπως έτσι θα γίνει μια έρημη βραχονησίδα το νησί με το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα...

Κάπως έτσι μένει στα χαρτιά η περίφημη αποκέντρωση και ανάπτυξη της υπαίθρου.

Κάπως έτσι τώρα και η δασκάλα της Τελένδου, της κάθε Τελένδου, θα γράψει στον μαυροπίνακα όπως η δασκάλα της Ψερίμου όταν το σχολείο έκλεισε γιατί δεν υπήρχαν πια μαθητές “Κάθε μαθητής και κάθε δάσκαλος έχει αφήσει σ΄ αυτήν την αίθουσα ένα κομμάτι από την ψυχή του.Τα κομματάκια αυτά φτιάχνουν μια γλυκιά ιστορία που ελπίζω να μην ξεχαστεί"

Κάπως έτσι κάθε οικογένεια αποχαιρετά τον τόπο της, αφήνοντας πίσω ένα κομμάτι από την ψυχή της.

Είναι πιο εύκολα πράγματα αυτά για την κυρία Διαμαντοπούλου,από το να στείλει σπίτι τους για να εξοικονομήσει χρήματα 7.000 εκπαιδευτικούς που δήλωναν “ψυχολογικό πρόβλημα”

για να αποφύγουν να πάνε να διδάξουν στα σχολεία, ενώ παράλληλα το κράτος πλήρωνε άλλους εκπαιδευτικούς για να καλύψουν τα κενά και αυτοί να απασχολούνται σε γραφεία βουλευτών,υπουργών,να περιφέρονται “αποσπασμένοι” μέχρι και σε γραφεία της Αρχιεπισκοπής.

Να στείλει σπίτι τους και αυτούς και όλους όσους “κατόπιν ενεργειών τους”βοήθησαν σ' αυτό. Είναι δύσκολο και για τους συνδικαλιστές που ως απάντηση έχουν στο γιατί δεν γίνεται κάτι να διαπιστωθεί η αλήθεια "Δεν υπεισέρχομαι σε θέματα προσωπικών δεδομένων"( είπε ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ για τους 7.000 ψυχικά αρρώστους...)

Kάπως έτσι η γνώση καταδικάζεται να γίνει ο φτωχός τροφοδότης της άρρωστης πείνας των τρωκτικών...

Τα σπλάχνα από τα σπλάχνα τους

Kι εκεί που ακούς ταπεινωμένος την τρόϊκα να σου ανακοινώνει αυτή τους καινούργιους όρους της ζωής σου (λέμε τώρα ζωή...) έρχεται η είδηση.

Η ΓΣΕΕ θα απεργήσει στις 15 Δεκεμβρίου και τι ευτυχία μαζί και η ΑΔΕΔΥ.Δεν υπάρχουν ασφαλείς πληροφορίες αν η ΠΑΣΕΓΕΣ θα κλείσει τους δρόμους.

Και σου έρχονται στο νου οι τελευταίες απεργίες.Κάτι που ουδόλως απασχόλησε τη Βουλή με το σκόρπιο στράτευμα να πηγαίνει και να'ρχεται μπροστά στον ' Αγνωστο Στρατιώτη.

Και σκέφτεσαι πωςεάν καλώς κηρύχθηκαν οι απεργίες, προκύπτει αδυναμία των μεγάλων οργανώσεων να ενημερώσουν τους εργαζομένους, να τους εμπνεύσουν και να τους κινητοποιήσουν.

Εάν πάλι δεν υπήρχαν πειστικοί λόγοι για αντίδραση , τότε κακώς κηρύχθηκαν οι απεργίες. Δεν γίνεται από τη μία να προβάλλουν οι συνδικαλιστές ισοπέδωση δικαιωμάτων και από την άλλη οι ισοπεδωμένοι να μην τους ακολουθούν για να τα διασώσουν.

Αν προσπαθήσει κάποιος να σκεφτεί το πως και το γιατί το συνδικαλιστικό κίνημα έχει αποτύχει,θα βρει χιλιάδες παραδείγματα που αποδεικνύουν πως οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα, υπήρξαν οι εκπρόσωποι του πελατειακού συστήματος των κομμάτων και οι εγγυητές της αποτελεσματικής σχέσης του ρουσφετιού με την πολιτική.

Οι πρώτοι και καλύτεροι φορείς του πολιτικού νεοπλουτισμού που φρόντιζε να δημιουργεί συνενοχή (μαζί τα φάγαμε τελικά όπως μάθαμε...). Υποκριτές, που έβλεπαν τον κάθε αγώνα διεκδίκησης σαν εφαλτήριο που τους “πέταγε” απ' ευθείας στη βουλευτική έδρα. Και βέβαια ψεύτες, εκμεταλλευτές της αγωνίας και ειδικούς της κρυφής συνδιαλλαγής.

' Οποιος έχει ζήσει από μέσα τον συνδικαλισμό, είχε την ατυχία να τον ακολουθήσει και να τον παρακολουθήσει, απέστρεψε το βλέμμα απογοητευμένος και αηδιασμένος.

΄Οπως αποστρέφουν το βλέμμα και οι άνθρωποι που καλούν τώρα να τους ακολουθήσουν.

Οι κινητοποιήσεις απέτυχαν γιατί η κρίση αντιπροσώπευσης στον συνδικαλισμό είναι πολύ βαθύτερη από όσο δείχνει.

Τώρα πλέον κάτω από τις συνθήκες αυτές και όσο περνά ο καιρός, η κρίση στο συνδικαλιστικό κίνημα θέττει ερωτήματα νομιμοποίησης.

Τα συνδικάτα δεν εκπροσωπούν παρά μόνο τα κόμματα που τα διοικούν.

Αν οι εργαζόμενοι δεν εμπιστεύονται τις συνδικαλιστικές ηγεσίες σε τόσο κρίσιμες περιστάσεις, προφανώς δεν θα τις εμπιστευθούν ποτέ. Και αφού δεν τους εμπιστεύονται οι εργαζόμενοι, οι συνδικαλιστές δεν μπορούν να κάνουν επ΄ άπειρον ότι δεν καταλαβαίνουν πως απέτυχαν.

Και τώρα;;

Τώρα, αν για την κυβέρνηση ήταν το... εύκολο κομμάτι η περικοπή μισθών και των συντάξεων, η σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ είναι ένα θεματάκι. Κομματικές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στις ΔΕΚΟ που θα έρθουν τα πάνω κάτω.

Το εσωτερικό μορατόριουμ τυχαίο;

Δε νομίζω...Αν δεν έχει η κυβέρνηση μαζί της το κόμμα να συγκρουσθεί με τα "σπλάχνα από τα σπλάχνα" τους που πάει;

Ω! ναι ειπώθηκε αυτό στο χθεσινό πολιτικό συμβούλιο. Το μάθαμε από τις γνωστές διαρροές και μάλιστα αποδίδεται στον κ.Παπακωνσταντίνου. "Θα αναγκασθούμε να συγκρουσθούμε με τα σπλάχνα από τα σπλάχνα μας"....

Τελικά αν μη τι άλλο σ'αυτή την κρίση μαζεύουμε κυνικές ομολογίες.

Τουλάχιστον θα γίνουμε σοφότεροι;

Αυτόν τον αλλοιώτικο χειμώνα

«Ο ένας στους πέντε Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας», δήλωσε η υπουργός Εργασίας Λούκα Κατσέλη.
Το όριο υπολογίζεται στα 6.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα ανά άτομο και στα 13.608 ευρώ ετήσιο εισόδημα όταν πρόκειται για τετραμελή οικογένεια. Tο 22% των πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ανήκουν στην τρίτη ηλικία και το 23% είναι κάτω από 17 ετών. Το 42% είναι άνεργοι.Παρακολουθούμε δημοσιεύματα, ρεπορτάζ αλλά πλέον και ιδίοις όμμασι ανθρώπους γύρω μας -όσοι ακόμη- έχουμε δουλειά από ασφαλή και διακριτική απόσταση.

Μια απόσταση που κρύβει αμηχανία αλλά και φόβο.

Μια απόσταση που πρώτη φορά όλα αυτά τα χρόνια μικραίνει και χάνεται κάτω από αριθμούς.

Τώρα που τέλειωσε το φθινόπωρο κι ο χειμώνας αυτός φαντάζει πιο αινιγματικός και ανασφαλής,πιο κρύος και βαρύς κι ας είναι ακόμη σαν καλοκαίρι, σκέπτομαι πως δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι αλλά όπως εμείς είμαστε.

Μπροστά στο κενό κι εμείς πια, μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε: Παρόντες, μαχητικοί,αλληλέγγυοι με ανοιχτό το μυαλό και την καρδιά.

Ο στόχος να σωθεί η χώρα από τη δηµοσιονοµική χρεοκοπία , δεν έχει νόηµα αν δεν σωθούν και οι άνθρωποί της.

“...εμείς γι αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε

για να μπορούμε να'χουμε μια πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί

ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί”

Η διαφορά μας ανάμεσα σε πολιτικούς και τεχνοκράτες, που αγαπούν και ενδιαφέρονται για τους αριθμούς ,θα είναι το ενδιαφέρον μας για τον άνθρωπο.Με την έννοια της φράσης του Αρίστιπου "Αξία έχει ό,τι μπορείς να διασώσεις μαζί με τη ζωή σου σε ένα ναυάγιο" 

“...Κι ύστερα θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι

Καινούριο, ολοκαίνουριο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα

Θα 'χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίσουνε.

Μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε μ' εμάς.”(Τ.Λειβαδίτης)

Σας εύχομαι έναν χειμώνα ήρεμο και ζεστό συναισθημάτων !

Στιγματήστε τους...

Για κάποιους, πολιτισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια κοσμική ευκαιρία για να συναντηθούν οι γνωστοί αναγνωρίσιμοι (“επώνυμοι” σε άπταιστα νεοελληνικά) ν' ανταλλάξουν τα πιο ευκολοδιάβαστα σύμβολα του κοινωνικού τους prestige, που είναι βέβαια η σχέση με τας τέχνας.

Κάποιοι άλλοι, μακρυά από τον "δήθεν" πολιτισμό και τους "δήθεν¨, τον παράγουν κιόλας.

Και έρχονται να τον μοιραστούν και μαζί μας.

'Ενα χρόνο σχεδόν μετά την πρώτη τους παράσταση, η Θεατρική Ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου , επανέρχεται αυτή τη φορά και με φιλοξενούμενη συνάδελφη παρέα.

Ένα "Θεατρικό Δικηγορικό Διήμερο", θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, το οποίο συνδιοργανώνουν ο Δικηγορικός Σύλλογος της Ρόδου, ο Παγκύπριος Δικηγορικός Σύλλογος και ο Δικηγορικός Σύλλογος Λευκωσίας σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Ροδίων.

Παρασκευή 10.12.2010 "Ζητείται Ψεύτης" του Δημήτρη Ψαθά με τη Θεατρική Ομάδα του Δ.Σ. Ρόδου και Σάββατο 11.12.2010 "Λεφτά με τη Σέσουλα" του Michael Cooney, στο Δημοτικό Θέατρο στις 9 το βράδυ και με εισιτήριο 10 ευρώ.

Αξιοθαύμαστη η προσπάθεια τους να ανακαλύψουν τον κόσμο του θεάτρου,να εκφρασθούν μέσα απ' αυτόν.

Μια προσπάθεια από την οποία κράτησαν εκτός από το χειροκρότημα της προηγούμενης πετυχημένης τους παραστάσης και τα χαρούμενα βλέμματα των παιδιών και των ανθρώπων του Θεραπευτήριου Χρονίων Παθήσεων Παίδων Ρόδου "Ο Άγιος Ανδρέας".  

Μια παράσταση που έδωσαν με μοναδικό σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τη δημιουργία ειδικής αίθουσας αισθητηριακής ολοκλήρωσης .

Κι επειδή ο πιο σπουδαίος σκοπός του πολιτισμού είναι να μαθαίνει τον άνθρωπο να σκέφτεται, βρήκαν τρόπους μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των περικοπών και της άσχημης οικονομικής κατάστασης, να μην σταματήσει το ονειρό τους και να μην προκαλέσουν, δίνοντας παράδειγμα σε πολλούς από εκείνους που μοιάζουν σαν να μην έχουν καταλάβει τίποτε.

Όπως λένε και οι ίδιοι στην σελίδα τους στο διαδίκτυο: "Η κρίση δεν άφησε ανεπηρέαστο κανέναν μας... Τις μέρες που έρχονται θα παρατηρήσετε ότι δεν θα δείτε αφίσες της παράστασης στους τοίχους της πόλης, ούτε τεράστια πανώ στο Δημοτικό Θέατρο. Δεν θα τυπωθούν νέα προγράμματα... Τόσο εμείς ως Ομάδα όσο και ο Σύλλογός μας αποφασίσαμε γι'αυτή τη φορά να προβάλλουμε το θεατρικό αυτό διήμερο εκ των ενόντων, με κύριο μέσο το διαδίκτυο και τους τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς...Όσο για τα σκηνικά της παράστασης, εννοείται πως θα χρησιμοποιηθούν τα ίδια. "

Ας τους χειροκροτήσουμε πάλι αυτές τις δυο μέρες ξανά.

Για την προσπάθειά τους να παράγουν πολιτισμό μέσα από την έκφραση και την παιδεία που δίνει το θέατρο- όντας μάλιστα μη επαγγελματίες ηθοποιοί-, αλλά και μέσα από την έκφραση αλληλεγγύης που θέλουν να δώσουν, σε μια κοινωνία που αυτό περισσότερα από όλα έχει ανάγκη, τώρα που βουλιάζουν τα ονειρά της, κάτω από την αναλγησία όλων όσων την έχουν αντικαταστήσει με αμίληκτους και ψυχρούς αριθμούς.

Και όπως λένε οι ίδιοι :

"...να πέσουν επιτέλους οι ταμπέλες που χωρίζουν τα επαγγέλματα σε 'συμπαθή' και 'αντιπαθή' και να αντικατασταθούν με άλλες ταμπέλες : αφ΄ενός αυτών που προσφέρουν πραγματικά και αφ'ετέρου αυτών που λένε ότι προσφέρουν, ενώ στην ουσία είναι ανύπαρκτοι. 

Στιγματίστε μας με την ταμπέλα αυτών που προσφέρουν στο σύνολο.

Διαχωρίστε μας από όσους ισχυρίζονται ότι υπάρχουν."

Παρασκευή 10.12.2010 και και Σάββατο 11.12.2010 “τους στιγματίζουμε” στις 9 το βράδυ στο Δημοτικό θέατρο Ρόδου!!

περισσότερα για την παράσταση

Οι ανεμώνες του χειμώνα

«Η µητέρα µου, που ακόµα τη φώναζα “µαµά”, αγόραζε πάντα ένα µπουκέτο ανεµώνες τον χειµώνα κι όταν πηγαίναµε στο σπίτι, τις έβαζε σ’ ένα µεγάλο κρυστάλλινο µπολ, απάνω στα κοτσάνια τοποθετούσε ένα παλιό πιατάκι ανάποδα κι ένα βότσαλο απ’ το καλοκαίρι, ειδικά φυλαγµένο για την περίσταση, να αναγκάσει µε το θαλασσινό του βάρος τα πέταλα να κοιτούν τον ουρανό…».
Σταμάτης Φασουλής

  

Μου το θύμησαν οι μέρες σαν άνοιξη που παρέδωσε το φθινόπωρο στο χειμώνα.
Εξαρτάται από τι αφήνεις πίσω βέβαια. Για να χρωματιστεί ανάλογα κι η οπτική σου.
Αν βγαίνεις από παγερή εποχή ή από καλοκαιρία.
Εξαρτάται και από τι βλέπεις μπροστά. Ανθοφορία ή μαρασμό.
Σας εύχομαι Καλό Χειμώνα με οπτικές ανθοφορίας μεταφορικά και κυριολεκτικά!

H Mελωδία της Ευτυχίας

“Το μνημόνιο είναι ευκαιρία.Το μνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο.

Θα αναγκαστούμε επιτέλους να κάνουμε τις διαρθωτικές αλλαγές τις οποίες τόσα χρόνια αποφεύγαμε να κάνουμε και γι' αυτό όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι.”

Κι αν δεν είναι αυτό κυνική ομολογία αποτυχίας τότε τι είναι;

Τώρα δηλαδή θα πρέπει να χαρούμε που έφεραν την βοήθεια του ΔΝΤ να κάνει όλα όσα απέφευγαν να κάνουν;

Το γιατί απέφευγαν θα μας το πει ο κύριος Πάγκαλος ή να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού;

Κι αυτή η συνυπευθυνότητα...

Τους πολίτες εννοείτε κ.Πάγκαλε να υποθέσω. Που χρόνια ολόκληρα ψήφιζαν αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, επανιδρύσεις, πατάξεις διαφθοράς, διαφάνειες, υγεία,παιδεία, κοινωνικό κράτος και άλλα που τάζατε όλοι σας και που με θράσσος τώρα τους εγκαλείτε γιατί σας εμπιστεύθηκαν και σας πίστεψαν.Τους εγκαλείτε που έπαιζαν με τους κανόνες που βάζατε πράσινοι και βένετοι στο παιχνίδι.

Ευτυχία δεν ξέρω αν είναι το μνημόνιο.

Ευκαιρία όμως να πάνε σπίτι τους όσοι έκαναν ερείπια μια χώρα ολόκληρη και αναξιοπρεπείς τους κατοίκους της είναι!

'Ολους όσους τώρα μέσα απ'αυτά τα ερείπια κάνουν αυτοκριτικές, αναλαμβάνουν πολιτικό κόστος, αναβαπτίζονται σε κολυμβήθρες νέων κομμάτων και κυρίως ομολογούν την ανικανοτητά τους.

Γιατί αν είναι αλήθεια ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους ταιριάζουν, τότε, ως λαός, έχουμε μεγάλο πρόβλημα...

Οι "αχρείοι"

“τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν”

Η πασίγνωστη άποψη που εκφράζει ο Θουκυδίδης μέσω του Περικλή στον «Επιτάφιο»

"όσοι δεν μετέχουν στα κοινά της πόλης δεν θεωρούνται απλώς απράγμονες αλλά άχρηστοι",είναι η φαεινή “ατάκα”, όλων όσων θέλουν να καταδικάσουν , όσους απείχαν της εκλογικής διαδικασίας.

Το εκπληκτικότερο είναι πως συμπληρώνουν τον Θουκιδίδη, συνεχίζοντας : όλοι αυτοί δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν.(!!)

' Οσοι βέβαια γνωρίζουν λίγα έστω πράγματα γύρω από τον “Επιτάφιο” και την πολιτική ιστορία της κλασικής Αθήνας, μένουν εμβρόντητοι από την αυθαιρεσία που διακρίνει τον παραπάνω παραλληλισμό.

Εμβρόντητοι μένουν και με την άγνοια πολλών, οι οποίοi στην προσπαθειά τους να κάνουν εντύπωση, αποδίδουν την φράση στον ...Αριστοτέλη...

Οι πολίτες της κλασικής Αθήνας, μαθαίνουμε από τον Θουκιδίδη πάλι στον "Επιτάφιο", είχαν το σπάνιο προνόμιο να μετέχουν ενεργά και απόλυτα ισότιμα στη διακυβέρνηση της πόλης τους, με τρόπο απόλυτα άμεσο. Όλοι μπορούσαν, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση, την οικονομική τους κατάσταση και την καταγωγή τους να συμμετάσχουν στις διοικητικές ή νομοθετικές διαδικασίες της πόλης και να εκφέρουν ελεύθερα την προσωπική τους γνώμη πάνω σε καίρια ζητήματα.

Ήταν απόλυτα εύλογο, λοιπόν, να θεωρούνται από τον Θουκυδίδη ως άχρηστοι, εκείνοι που, ενώ είχαν τέτοιου είδους δικαιώματα, ενδιαφέρονταν αποκλειστικά για την ιδιωτική τους ζωή,ευτυχία και πλουτισμό.

Η συμπεριφορά αυτή, του ατομισμού και του ενδιαφέροντος για πλουτισμό καταδικάζεται σε πολλά αρχαία κείμενα προγόνων.

Αλήθεια, πόσο δίκαιος, εύστοχος και κυρίως πόσο κυριολεκτικός και σημερινός μπορεί να είναι αυτός ο κατά Θουκιδίδη χαρακτηρισμός “αχρείος” για τον πολίτη που δεν ψήφισε, όταν είναι γνωστό τοις 

πάσι ότι ζει σε μια προβληματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η οποία του δίνει ουσιαστικά το λόγο μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, στην οποία τα κέντρα αποφάσεων που καθορίζουν την καθημερινότητά του είναι απόλυτα απομακρυσμένα ανεξέλεγκτα,βρώμικα και στην οποία η χρησιμότητά του ως πολίτη περιορίζεται στο ότι αποτελεί ένα φορολογητέο "κομμάτι" για το κράτος; .

Ρητορικά τα ερωτήματα...

Εύκολη η καπηλεία μνημειακών φράσεων για ψευδεπίγραφα μαθήματα δημοκρατικής συνείδησης σε κάποιους "αχρείους"και μάλιστα απαγορευοντάς τους να μιλούν από δω και πέρα.

Είναι η κατηγορία των Ελλήνων που κάτι έχουν “ακουστά” για την κληρονομιά μας και δεν παραλείπουν να επαίρονται γι' αυτήν όταν μιλούν σε τρίτους.

Με την διαφορά όμως πως η αξία δεν κληρονομείται ούτε μεταφέρεται...

Παρεπιπτόντως ,είπε κι άλλο ο Θουκιδίδης, πάλι στον “Επιτάφιο”:

"Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ' εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας"

Ρατσιστική λογική

Η περίφημη ποσόστωση, μετράει μόλις οκτώ γυναίκες Δημάρχους από τους 333 καινούργιους Δήμους και καμια Περιφερειάρχη.
Πολύπαθη η σχέση  των γυναικών με την πολιτική.
Κατά πρώτον, γιατί  οι περί ισότητας λόγοι των κομμάτων μένουν στα χαρτιά για αρχηγούς και επιτελεία.
Και κατά δεύτερον, γιατί στις εκλογές,  παγιώνονται κάποιες παμπάλαιες αναμονές κομμάτων και εκλογικού σώματος από τις γυναίκες. Αναμονές με τις οποίες οι υποψήφιες οφείλουν να συμμορφωθούν.
' Ετσι, αν θέλουν να τραβήξουν την προσοχή και να εκλεγούν, αναγκάζονται να προβάλουν τα διαφορετικά στοιχεία του φύλου τους και του ρόλου τους.
Την άσκηση μιας "διαφορετικής πολιτικής", βασισμένης στις υποτιθέμενες γυναικείες αρετές και δεξιότητες. Την ανιδιοτέλεια, την αφοσίωση, την ομορφιά και κυρίως, τη μητρική αγάπη.
Να ανοίξω μια παρένθεση εδώ.
Ακόμη και επιτυχημένες γυναίκες πολιτικοί, που έχουν αποδείξει ότι είναι σε θέση να ασκούν πολιτική με άνεση, με εφόδια και περγαμηνές που θα ζήλευαν πολλοί άρρενες συνάδελφοί τους,- ένα πρότυπο που παρεκκλίνει-  αναγκάζονται να μετακινούνται από το ένα "πρόσωπο" στο άλλο, να προβάλλουν τις "γυναικείες" αρετές τους και την οικογενειακή ευτυχία τους ή ακόμη, να προσπαθούν να προσαρμόσουν την εικόνα τους στο προσφιλές στα μέσα ενημέρωσης και επιβραβευμένο από το εκλογικό σώμα πρότυπο νεαρών καλλονών που βάλθηκαν εσχάτως να εκπορθήσουν το Κοινοβούλιο.
'Εχουν πέσει στην "παγίδα", επιτυχημένες ήδη πολιτικοί ή νεοεισερχόμενες,  να χρησιμοποιούν σε προεκλογικούς λόγους ή φυλλάδια, στερεότυπα ή χαρακτηριστικά, λάθος ερμηνευμένα στην πάροδο του χρόνου.
Θα μου μείνει αξέχαστο το προεκλογικό σλόγκαν επιτυχημένης πολιτικού με ένα ποιηματάκι που της αφιέρωσαν παιδιά
"Να κάτσεις, Αννούλα, χρονάκια πολλά, στην έδρα επάνω για μας τα παιδιά! " και άλλης νεοεισερχόμενης " Είμαι γυναίκα είμαι καπάτσα...".
Οι γυναίκες πολιτικοί, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται βάσει του φύλου τους ως μία ειδική κατηγορία, κάτι που, προφανώς, δεν ίσχυσε ποτέ για τους άνδρες πολιτικούς που, και ως δημόσια πρόσωπα, συνεχίζουν να διατηρούν την ατομικότητά τους και να μην χαρακτηρίζουν τα ιδιαίτερα ανδρικά χαρακτηριστικά ολόκληρο το ανδρικό φύλο.
Κλείνει η παρένθεση.
Θα θεωρούσα βήμα προς την πρόοδο αν την ποσόστωση την είχαν επιβάλλει δια νόμου σε άλλες εποχές.
Tο 1928 για παράδειγμα όταν δημοσιευόταν στην εφημερίδα της εποχής "Νέα Ημέρα" το παρακάτω καταπληκτικό:

" Ορισμένα τινά ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα, διαπρεπέστατος επιστήμων, είχεν άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής, το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός, ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός.
Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αυταί, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζωνται αι εκάστοτε εκλογαί.
Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον."
Φαντασθείτε τι θα έλεγαν για τυχόν υποψηφιότητα...

' Εστω την εποχή εκεί λίγο πριν το ''70.Τότε που η κύρια απασχόληση για τη μέση γυναίκα ήταν ακόμα τα "οικιακά". Η γυναίκα ζούσε στο σπίτι και η σχέση που είχε με τα προβλήματα της εκτός σπιτιού εργασιακής καθημερινότητας είχε να κάνει με ότι αφορούσε στη δουλειά του συζύγου, άντε σε ότι αντίστοιχο άκουγε από τις γειτόνισσες. 
Από τότε βέβαια πολλά άλλαξαν. Σήμερα η μέση γυναίκα εργάζεται όπως ο άνδρας.
Οι συνήθειες της καθημερινότητας άλλαξαν. Το ότι πλέον στην οικογένεια εργάζονται και οι δυο γονείς έχει ανατρέψει παλιές κατεστημένες λογικές.

Οι γυναίκες διεκδικούν πια τη ζωή τους άρα μπορούν να διεκδικήσουν και την εκλογή τους χωρίς βοήθεια.
Απαιτούν την ισότητα ( αν και είναι προς συζήτησιν αυτό...)
Δεν είναι προβληματικές.Γιατί ως τέτοιες αντιμετωπίζονται στο συγκεκριμένο θέμα. Σαν άτομα ειδικών αναγκών που χρήζουν βοηθείας.
Γιατί να θεωρείται ένας πολίτης λιγότερο ικανός από κάποιον άλλο στο εκλέγεσθαι μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα; Δηλαδή τι παραπάνω χρειάζεται για να χαρακτηρίσει κάποιος αυτή τη λογική σαν καθαρά ρατσιστική;
Οι κατά τα λοιπά λαλίστατες και περί άλλων πάντα τυρβάζουσες γυναικείς οργανώσεις έχουν να πουν κάτι πάνω σ'αυτό;
Δεν έχει πέσει στην αντιληψή μου.
Διότι,  δεν μπορείς κυρία μου,  από τη μια να διατρανώνεις
" Δεν είμαι του αντρός μου,δεν είμαι του πατρός μου θέλω να'μαι ο εαυτός μου" (με αφορμή σχέδιο νόμου για το επίθετο...) και να είσαι της ποσόστωσης...