Σιωπήστε καλύτερα!

‘ Αραγε, ποιος θα βγει να μιλήσει για «τουρισμό», μετά από όσα (και) οι Διευθυντές ξενοδοχείων περιγράφουν και που όλοι συναντάμε όσοι κυκλοφορούμε, είτε στο αεροδρόμιο, είτε στους δρόμους, είτε στις παραλίες, είτε σε θέματα καθαριότητας; 

Μετά από όσα ντροπιαστικά περιγράφονται σε ρεπορτάζ της «δ»  για το τουριστικό λιμάνι;
Μετά όσα ντροπιαστικά έγιναν στο αεροδρόμιο; 

Κι αν ο κ. Καμπουράκης, μιλά για φρένο στους πανηγυρισμούς και στις υπεραισιοδοξίες για άλλους λόγους, αυτοί είναι αρκετοί για σταματήσουν τα λόγια, τις εκθέσεις ιδεών και την κοροϊδία.

’ Ακου καταγραφή των προβλημάτων Μάη μήνα! 

Λες και δεν κυκλοφορούν στο νησί. Λες και δεν ακούν τους πολίτες που έχουν βγει στα κάγκελα για ότι τους πληγώνει και υποβαθμίζει ΚΑΙ την δική τους καθημερινότητα. 

Λες και δεν διαβάζουν και δεν ακούν τοπικό τύπο. 

Αλλά ξέχασα…’ Ολοι αυτοί είναι «λαϊκιστές» και «μίζεροι» αν δεν είναι «γραφικοί». 

Πάρτε τα αυτοκίνητά σας και βγείτε πιο πέρα από το « ‘ Ελλη» και τα γραφεία σας. 

Μην κλείνετε τα αυτιά και τα μάτια. 

Μην κάνετε πως δεν ακούτε. Γιατί φοβάμαι πως αυτό κάνετε. 

Αδυναμία οικονομική και έλλειμμα πολιτικής, αλλά που δεν ομολογείτε. Παραμυθιαζόμαστε όλοι με «καταγραφές προβλημάτων» και «εισβολές τουριστών». Δεν λέτε κι εσείς την αλήθεια, όπως δεν την λένε όσοι είναι στην διαχείριση εξουσίας και στην κεντρική πολιτική σκηνή. 

Καλό θα ήταν εάν δεν μπορείτε να κάνετε όσα πρέπει, να μην ξαναμιλήσετε για τουρισμό.

 Από την στιγμή που δεν μπορείτε να υπηρετήσετε την καθημερινότητα των πολιτών, προσφέροντάς τους την ποιότητα ζωής που δικαιούνται 12 μήνες τον χρόνο δεν μπορείτε να υπηρετήσετε ούτε τον τουρισμό. 

Είναι αλληλένδετα αυτά και απλή συνέχεια για να λειτουργούν ρολόι τα πάντα με την έναρξη της σεζόν. 

Και το μόνο άγχος που θα πρέπει να απασχολεί τις περίφημες συνεδριάσεις, θα πρέπει να είναι η καλύτερη προώθηση του τουριστικού προϊόντος. Τίποτε άλλο! ' Ολα τα άλλα έπρεπε να τα είχατε λύσει χθες, προχθές, πέρσι! 

Σιωπήστε καλύτερα, γιατί η θλίψη των ρεπορτάζ, αλλά και της πραγματικότητάς μας, την διαδέχεται η οργή για την υποτίμηση της νοημοσύνης μας. 

‘ Η πριν ξαναξεδιπλώσετε το όραμά σας, και μότο ποιητικά για το " απέραντο γαλάζιο",  φτιάξτε πρώτα τις τουαλέτες του αεροδρομίου ( έστω...)

Βουλώστε και καμιά λακκούβα στους δρόμους. 

Πριν εκφράσετε την αισιοδοξία σας για τους χιλιάδες τουρίστες που θα έρθουν στο λιμάνι, μετά τις… επαφές σας,  φροντίστε να μπορούν να βρίσκουν έστω ένα μπουκάλι νερό.  

Συγγνώμη, είπα να μην γκρινιάξω ημέρα που είναι, αλλά είναι αδιανόητη αυτή η υπεράνω αδιαφορία στις φωνές και στην αγωνία των πολιτών. 

Χαλαρά...
Μάιος κύριοι που τώρα θυμηθήκατε την τέντα στο λιμάνι, τους διαγωνισμούς για τους ομπρελάδες, τον «ευπρεπισμό των παραλιών» την «καταγραφή ελλείψεων, προκειμένου να δοθούν λύσεις», «επιδίωξη να αποκτήσει το νησί την εικόνα που πρέπει». 

Ναι, ξέρω φταίει η ΚΥΑ για τις παραλίες ( κάθε χρόνο φταίει…) και το ότι τα απορριμματοφόρα δεν είχαν πετρέλαιο για να αδειάσουν τον απέραντο σκουπιδότοπο. 

Εντάξει μη αγχώνεστε. 

Μετά το Πάσχα θα γίνει ο διαγωνισμός για τους ομπρελάδες, θα μισθώσουμε και απορριμματοφόρα. Χαλαρά… 

Βέβαια, μπορεί να είμαι παράξενη και μα μην αντιλαμβάνομαι, πως είναι δυνατόν το νησί να έχει-  ευτυχώς- πολλούς επισκέπτες, ήδη από τις αρχές Απριλίου, να ξεφορτώνουν τα αεροπλάνα περισσότερους και όλοι να κινούνται σε χαλαρούς ρυθμούς . 

Εντάξει δεν χάθηκε ο κόσμος. ‘ Εχουμε καιρό μέχρι να ξεκινήσει ο μεγάλος όγκος Ιούλιο-Αύγουστο. Λες και αυτοί που ήδη βρίσκονται πάνω σ’ αυτό το νησί δεν χρειάζεται να δουν «ευπρεπείς παραλίες» και «ένα νησί με την εικόνα που πρέπει». Ακόμη και εάν είχαν έρθει 10 επισκέπτες μόνον!  

Μάιος κύριοι. Καλπάζει ο τουριστικός χρόνος. Η επιμήκυνση που πιπιλίζετε σας μάρανε…

Η Δημοκρατική της Ρόδου 4/5/2013

Οι Ανεμόμυλοι του Γκόλφ

Εξακολουθώ, να προσπαθώ να καταλάβω, τι ακριβώς γίνεται ( θέλουμε), ποιες είναι οι προτάσεις για την αξιοποίηση του Γκόλφ  Αφάντου. 

Ειλικρινά, θα ήθελα να είμαι κι εγώ ένας από τους πολίτες που ο κ. Μαχαιρίδης βρίσκει στον δρόμο και του λέει : « Μην κωλώνεις, όποιος προσπαθεί να αποτρέψει την αξιοποίηση, μην κωλώνεις». Ζηλεύω τους ανθρώπους αυτούς, γιατί έχουν καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. 

Δυστυχώς οι γνώσεις μου δεν είναι ικανές για να μπορώ να βγάλω άκρη με μακροσκελέστατα πολυσέλιδα κείμενα που βρίθουν τεχνικών όρων. 

Πιστεύω, πως η πλειοψηφία των πολιτών δεν θέλουν να αποτρέψουν την αξιοποίηση για κάτι που προσπαθεί να αξιοποιηθεί χρόνια τώρα χωρίς αποτέλεσμα,  αλλά θέλουν με απλά λόγια, να αντιληφθούν ότι όσο οι «επενδύσεις ζητούν ένα ευνοϊκό, φιλικό περιβάλλον», άλλο τόσο και περισσότερο, θέλουν  αυτό το περιβάλλον που θα δημιουργηθεί, να είναι ευνοϊκό και φιλικό και για τους ίδιους. Και ανταποδοτικό! 

Αντιπαραβάλλοντας την ανακοίνωση του ΤΕΕ και την απάντηση στην ανακοίνωση του ΤΕΕ της Περιφέρειας, τα οποία είναι μικρά κείμενα, περισσότερο κατανοητά και εστιάζουν σε διαφορές, εξακολουθώ να μην ξέρω για παράδειγμα ( το πιο απλό) πόσες θα είναι (ή καλύτερα προτείνονται) οι προσβάσεις στην παραλία. 

Τέσσερις λέει ο ένας, το ΤΕΕ ,  2-3 λέει η Περιφέρεια.

Να υποθέσω ότι μπορεί βέβαια το ΤΑΥΠΕΔ μετά από αυτά, να βγάλει έναν μέσο όρο και να πει δύο… 

Το ΤΕΕ, υποστηρίζει, πως η απόφαση της Περιφέρειας, «δεν θέτει την απαίτηση της τοπικής κοινωνίας για ελεύθερη πρόσβαση και από τον υφιστάμενο κόμβο του Γκόλφ.» 

Η Περιφέρεια λέει στο κείμενό της για το θέμα αυτό : «Επίσης θεωρούμε ότι πρέπει να παραμείνει η προσπέλαση από τον κόμβο του γκολφ δημιουργώντας αντίστοιχα ένα δημόσιο χώρο» 

Ομολογώ, πως το «θεωρούμε», δεν θα φανεί και πολύ απαιτητικό στο ΤΑΙΠΕΔ. 

Το λέω αυτό, γιατί κάνουν και οι λέξεις την διαφορά τους. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και εδώ η λέξη που χρησιμοποιεί παρακάτω « να διασφαλισθεί» και μάλιστα προσθέτοντας και το «ελεύθερη». Γιατί ναι μεν μπορεί να παραμείνει η προσπέλαση, αλλά αντί τιμήματος… 

' Οσο για τα «συνοδά έργα»,  κατάλαβα από όσα λέει η Περιφέρεια, πως « δεν αποτελεί από το Νόμο υποχρέωση του επενδυτικού σχήματος, αλλά των αντίστοιχων Δημοσίων Οργανισμών. Αντί λοιπόν αυτά να επιβαρύνουν οικονομικά το Δήμο Ρόδου, προτείνουμε να χρηματοδοτηθούν από το Δημόσιο με τη στενή του έννοια όπως εξ’ άλλου συμφωνεί και προτείνει ρητά και ο ίδιος ο Δήμος.» 

Και εάν το Δημόσιο  δεν θα δεχθεί -που δεν θα δεχθεί- γιατί χρήματα δεν υπάρχουν; 

Θα το ακούσει αυτό ο Τόμσεν και θα τον τρέχουν κι αυτόν με εγκεφαλικό. 

Πάντως και στην μία και στην άλλη περίπτωση, είτε επιβαρύνουν  το Δημόσιο, είτε τον Δήμο ( ούτε ο Δήμος έχει χρήματα ) ο τελικός λογαριασμός στον πολίτη θα πάει. Τα χαράτσια είναι της μόδας. Αυτό μπορεί να το βαπτίσουμε «συνοδό». 

Μα θα πουν κάποιοι αφού υπάρχει έτσι ο νόμος. Ναι! Και τροπολογίες σε μια νύχτα που καταργούν νόμους. Και νομοσχέδια και νόμοι που ψηφίστηκαν και ψηφίζονται σωρηδόν για την δημιουργία «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος». Ας απαιτήσει κάποιος κάποτε και κάποιον νόμο «φίλιο προς τον πολίτη». 

Ίσως όμως τελικά, κακώς σπάμε το κεφάλι μας. 

΄Οπως λέει και ο κ.Μαχαιρίδης καταλήγοντας στην απάντηση του προς το ΤΤΕ : «Εξ’ άλλου, ας μη ξεχνάμε ότι η διαδικασία γνωμοδότησης του Π.Σ. και του Δ.Σ. αλλά και των λοιπών φορέων, είναι απλά γνωμοδοτικού και όχι αποφασιστικού χαρακτήρα στην τελική λήψη απόφασης, από το Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και από το ΥΠΕΚΑ. Επομένως απαιτείται σύμπνοια, ενότητα και καλή θέληση για να πετύχουμε αυτά που πραγματικά αξίζει ο τόπος. »

‘ Αλλοι αποφασίζουν με απλά ελληνικά και εμείς με « σύμπνοια, ενότητα και καλή θέληση» ας δώσουμε μάχες σαν άλλοι Δον Κιχώτες για Ανεμόμυλους, όπου μπερδεύεται γλυκά η φαντασία με την πραγματικότητα, όπου όλα τα περίεργα είναι φυσικά, όπου όλα τα παράλογα είναι πιστευτά, όπου όλα τα ανάποδα έχουν το ίσο τους,  

Τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ένας Σάντσο Πάντσα, η φωνή της αναπότρεπτης πραγματικότητας, η επίδειξη της κοινής λογικής, αλλά και της καχυποψίας και της προσδοκίας της ευκαιρίας με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

Η Δημοκρατική της Ρόδου 11/4/2013

«Δεν έχουμε το δικαίωμα;»

Αντιγράφω ένα e-mail που έλαβα από μια κυρία : 

« Πείτε κάτι σας παρακαλώ και για την παραλία μας που την καθαρίζουνε μόνο όταν ανοίγει το ξενοδοχείο και όλο τον υπόλοιπο χρόνο είναι χειρότερα και από χωματερή. 

Προ ημερών πήγα το παιδί μου για περίπατο και κάναμε άλματα πάνω από τα σκουπίδια για να περάσουμε και να σταθούμε κάπου κάπως να απολαύσουμε την μαγευτική κατά τα άλλα θέα. Αλλά δυστυχώς προσγειωθήκαμε ανάμεσα σε χρησιμοποιημένες σύριγγες και σπασμένα μπουκάλια… 

Για ποιο λόγο εγώ να είμαι αναγκασμένη να μαζεύω χρησιμοποιημένες σύριγγες και σπασμένα μπουκάλια για να μπορεί το παιδί μου να παίξει στην παραλία άφοβα χωρίς να κινδυνεύει να κολλήσει από το πουθενά οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια; Δεν έχουμε δηλαδή το δικαίωμα να χαιρόμαστε τις παραλίες μας όλο τον χρόνο παρά μόνο το καλοκαίρι που έρχονται τουρίστες; Ντροπή τους… Λυπάμαι έναν τόσο όμορφο τόπο να τον έχουν καταντήσει έτσι. 

Και θέλω να σας παρακαλέσω και για κάτι άλλο. Περάστε μια βόλτα από το σχολείο, με τις εξωτερικές πόρτες που δεν κλείνουν ποτέ ( απαράδεκτο), με τα κομμένα συρματοπλέγματα που κάνει εύκολη την πρόσβαση σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε μέσα στον προαύλιο χώρο. Με το ρημαγμένο κουτί της ΔΕΗ που πετάγονταν τα ηλεκτροφόρα καλώδια σε κοινή θέα τόσους μήνες και απλά τώρα πρόσφατα προχειροδέθηκε κάπως. Με το ετοιμόρροπο εξωτερικό ταβάνι, με τις εξωτερικές τουαλέτες που κανείς δεν έχει οπτική επαφή μαζί τους, όταν τα παιδιά μας πηγαίνουν μόνα τους δίπλα στις ορθάνοιχτες εξωτερικές πόρτες. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε και ελπίζω να γίνει κάτι, οτιδήποτε, για να μη μεγαλώσουν τα παιδιά μας σαν πολίτες τρίτης, τέταρτης κατηγορίας. Τους το χρωστάμε στην τελική! 

Υ.Γ. Ειδικά για το θέμα του σχολείου, αν δεν δω άμεσα αποτελέσματα θα το φτάσω στα άκρα. Θα χτυπήσω όποια πόρτα χρειαστεί, αρκεί αυτό το χάλι να γίνει ένα σχολείο που να αξίζει στα παιδιά μας.»

Πάντα είχα την απορία της κυρίας. Γιατί το αλσάκι,το πάρκο ή την παραλία, πρέπει να τρέχουμε και να μη φτάνουμε για να καθαρισθούν εν όψει ελεύσεως τουριστών; 

Τι είναι η πόλη, ξενοδοχείο που ετοιμάζεται και καλλωπίζεται για να υποδεχθεί τους επισκέπτες του; Δεν έχει και η πόλη και τα χωριά, τους υπόλοιπους μήνες κατοίκους που θέλουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους να το χαρούν το πάρκο, το άλσος ή την κοντινή παραλία, κάποια ηλιόλουστη μέρα; 

Ακούω πολύ συχνά από πολλούς για όσα γύρω μας μας πληγώνουν : «τι θα πουν οι τουρίστες», «θα γίνουμε ρεζίλι στους τουρίστες». 

Μια χαρά δηλαδή μπορούμε τους υπόλοιπους μήνες εμείς να τα αφομοιώσουμε αυτά και να ζήσουμε μαζί τους; 

Δεν μας προσβάλλει και δεν μας υποτιμά σαν κατοίκους σαν πολίτες της πόλης και των χωριών αυτή η άποψη και πρακτική;

Η Δημοκρατική της Ρόδου  

Είναι «έρωτας, αιθερία μορφή»

Πήξαμε στην «υψηλή διανόηση» που μας αποκαλεί συλλήβδην, άλλος «επαρχιώτες», άλλος «κακομούτσουνα ανθρωποειδή», « κάφρους», «αμόρφωτους», μήπως και μέσα στο γενικό χαμό του «όλοι μαζί τα φάγαμε», ξεφύγουν οι πραγματικοί φταίχτες. 

Κι εκεί που θα περίμενες να προσπαθούν να εντοπίσουν από πού ξεκίνησε το πρόβλημα και κυρίως με ποιους τρόπους, να το καταδικάζουν ολημερίς και να το δείχνουν, αυτοί συνεχίζουν να ακολουθούν την οδό της ενοχοποίησης που καλά κρατεί τέσσερα χρόνια τώρα. 

Ούτε κουβέντα γι’ αυτούς που φρόντισαν να μην υπάρχει εκπαίδευση και παιδεία. ‘ Αρα ιστορία , πολιτισμός, αισθητική, πολιτιστική συνείδηση. 

Αυτούς που καταρράκωσαν κάθε αξία, αναγορεύοντας ως το άπαν, την αξία του χρήματος. 

Αυτούς που εκπαίδευσαν στην λαμογιά, την παραβατικότητα και την ανέδειξαν ως «μαγκιά». 

Aυτούς που μπήκαν επικεφαλής της νοοτροπίας που τώρα καταδικάζουν. 

Φτάνει πλέον, όχι άλλο αυτομαστίγωμα! Φτάνει πια με τα πάρτι ενοχών και της απαξίωσης. 

Δεν μας φτάνουν οι ξένοι, έχουμε και τους ντόπιους… 

Και τέλος πάντων, εάν δεν σας αρέσει η χώρα, μπείτε σε καράβι, σε κιβωτό, σε πιρόγα, σε κάτι τέλος πάντων και πάτε αλλού. 

Η δική μου/μας Ελλάδα, δεν είναι ούτε «μαγκιά», ούτε φωνή, ούτε τσαμπουκαλίκι, ούτε αμορφωσιά, ούτε ισοπέδωση, ούτε παραβατικότητα

Είναι αυτή του Καβάφη:  «έρωτας, αιθερία μορφή». 

Αισθάνομαι πολύ τυχερή, που ξέρω πολλούς ανθρώπους, που το πιστεύουν αυτό με μεγάλη θέρμη. Και το υποστηρίζουν με την στάση της ζωής τους. 

Αισθάνομαι πολύ τυχερή που  δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να χαρακτηρίσω αυτήν την καταπληκτική χώρα, «Ελλαδίτσα» και τους ανθρώπους της άξεστους, αμόρφωτους, λαουτζίκο, κουτσαβάκηδες και χίλια μύρια όσα. 

 Όχι δεν ντρέπομαι για την χώρα μου! ΄Εχω άλλα για να ντραπώ. Για το θλιμμένο βλέμμα των γερόντων που αναγκάζονται αναξιοπρεπώς να ζήσουν το τέλος.

' Οταν σκέπτομαι πως υπάρχουν παιδιά που υποσιτίζονται.

Δεν ντρέπομαι που είμαι Ελληνίδα! Αλλά οργίζομαι, με τις πρακτικές αυτών που κατέστρεψαν την χώρα μου και  τους ανθρώπους της. 

Που εξακολουθούν να την ευτελίζουν, να προσβάλλουν τους πολίτες της με τις συμπεριφορές τους. Να διδάσκουν ακόμη και αυτή την στιγμή «μαγκιά» και να προσπαθούν με κάθε τρόπο και με τις ίδιες και απαράλλακτες πρακτικές και νοοτροπίες να σώσουν το τομάρι τους.

Και μη μου πει κανείς ας πρόσεχαν οι πολίτες ποιους έστελναν στην Βουλή. Θα τους πω αυτό που ΞΕΧΝΟΥΝ όσοι  προσβάλλουν και βρίζουν τους πολίτες. 

Σε τι είχαν εκπαιδεύσει 40 χρόνια τους πολίτες και ποιους και γιατί έβαζαν στα ψηφοδέλτιά τους; Παραγοντισμός, κλίκες, κρατικοδίαιτο έργο, κομματικοί μηχανισμοί, ανομία, απέραντο life style. 

«Ο λαός εφαρμόζει, σήμερα, εκείνα που του δίδαξαν. Και δεν του δίδαξαν ποτέ την καλοσύνη. Και λησμονούν, επίσης, ότι, κι αν ήθελαν ή ήξεραν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους με μέσα πιο καλά, αυτοί οι ίδιοι τους το αποκλείουν, και τους αφαιρούν με την πανούργα στάση τους και την κακή τους πίστη το ενδεχόμενο αυτής της εκλογής.» (Ναπολέων Λαπαθιώτης)

Και για να τελειώνουμε. Η Ελλάδα είναι υπέροχη! 

Ναι αυτό το «Τρελοβάπορο» του Ελύτη. 

‘Οσοι την αγαπούν αγνά και βαθιά, δεν τολμούν να ευνοήσουν ή να συντηρήσουν την υποκρισία, την απάτη, την ψευτιά και την υποκουλτούρα. 

Οι άνθρωποι αυτοί, δεν είναι λίγοι, όπως οι κατακριτές ενός ολόκληρου λαού ισχυρίζονται. 

Είναι πολλοί, είναι σκόρπιοι, σιωπηλοί ( αυτό είναι το κακό) αλλά επίμονοι και με την φωνή του Θαλασσινού Γέρου του Σεφέρη στ’ αυτιά τους :« Εγώ είμαι ο τόπος σου. ‘Ισως να μην είμαι κανείς αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις». 

Οι υπόλοιποι είναι απλοί καταναλωτές της ζωής…

Εθελοντής, ναι! Αλλά...

Τελευταία, γίνεται πολλή κουβέντα για εθελοντισμό. Δεν μπορεί παρά να επικροτεί κάποιος γενικά το έργο των εθελοντών που προσφέροντας την προσωπική τους εργασία βοηθούν το κοινωνικό σύνολο. Πως να μην συγχαρεί κανείς τον Ερυθρό σταυρό ή στους διασώστες που βάζουν τη ζωή τους μερικές φορές σε κίνδυνο για να προσφέρουν ακόμα και στο εξωτερικό εκεί που υπάρχουν ιδιαίτερες ανάγκες; Τους γιατρούς που πάντα και όχι μόνο τώρα στην δύσκολη αυτή περίοδο, πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους; Τέτοια παραδείγματα ανιδιοτελών ανθρώπων που πραγματικά προσφέρουν και δεν τους παίρνει είδηση κανείς, υπάρχουν πολλά.

 Όμως, μην ξεχάσουμε τι σημαίνει και πρεσβεύει η πολύ σημαντική έννοια του εθελοντισμού.
 Όταν φορείς επιφορτισμένοι με το καθήκον της καθαριότητας, καλούν τον κόσμο να καθαρίσει και να τους δείξει! σε ποιες περιοχές έχει σκουπίδια, χωρίς κανείς τους να νοιώθει την ανάγκη να απολογηθεί, για το πως έφτασε μεγάλο κομμάτι του νησιού σε αυτή την κατάντια, κάτι δεν πάει καλά. 

Το πλατύ χαμόγελο των κρατικών λειτουργών τα λέει όλα. 
Ανακουφισμένοι από την μετάθεση των ευθυνών τους στους πολίτες και ικανοποιημένοι από την προβολή τους στα ΜΜΕ, παρακολουθούν τη δουλειά που έπρεπε να έχουν κάνει αυτοί,  να γίνεται από άλλους. 

Πάμε στην παραλία να μαζέψουμε τα σκουπίδια. Και από πίσω ο αντιδήμαρχος καθαριότητας με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά να επικροτεί την «δράση». 

Και είναι οικτρό, το ότι, όλοι επικαλούνται την κρίση, βαφτίζουν αλληλεγγύη και εθελοντισμό τα πάντα, «χτυπώντας» το ευαίσθητο θυμικό αυτό το διάστημα όλων μας, αφού πριν μας έχουν ενοχοποιήσει καταλλήλως. 

Γιατί ναι! φταίνε οι πολίτες που ότι τους περισσεύει το πετάνε στο διπλανό δασάκι, αλλά αυτό, δεν έγινε τα τρία τελευταία χρόνια. 

Γινόταν και όταν οι πακτωλοί από τα ΕΣΠΑ γέμιζαν τα ταμεία, και το προσωπικό περίσσευε. 

Τότε, δεν βρήκες αρμόδιε κονδύλι για να μαζέψεις με εργολαβία ότι μάζεψε η αδιαφορία σου απέναντι σε τέτοια φαινόμενα;  

Και τι έκανες τόσα χρόνια, να εκπαιδεύσεις τους πολίτες σου και να πάρεις όλα εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται για να μην ξανασυμβούν;

 Και πως νομίζεις πως θα εκπαιδεύσεις στην ιδέα του εθελοντισμού ή του σεβασμού στο περιβάλλον; 

Με το να μαζεύεις σχολεία μια φορά τον χρόνο να καθαρίσουν παραλίες; 

Και φυσικά (και αυτό είναι το χειρότερο) δεν πρόκειται να κάνει τίποτε ούτε τώρα, ώστε να μην ξανάρθει σε αυτή την κατάσταση η παραλία ή το δάσος. Ας είναι καλά οι εθελοντές... 

Με άλλα λόγια, καλείται ο πολίτης να κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι, που πληρώνονται για αυτόν ακριβώς το λόγο! 

Θα μου πεις και τι προτείνεις; Τίποτε δεν θα καθαριστεί, ούτε με θεωρίες, ούτε φυσικά από τις "αρμόδιες" υπηρεσίες, εδώ που έχουμε φτάσει.  Να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στη βρώμα γκρινιάζοντας;

 Όχι βέβαια. Θα ήθελα όμως, η παρέμβαση των εθελοντών να κόβει το γέλιο των δημάρχων, αντιδημάρχων και λοιπών ανεύθυνων. 

Ναι, να πάμε να καθαρίσουμε  και από πίσω τα ΜΜΕ,  να καταγράφουν  την κατάντια και να βρεθεί ένας δικηγόρος να καταθέσει αγωγή στον τοπικό άρχοντα! Τα στοιχεία που θα συλλεχθούν κατά τον καθαρισμό αρκούν! Να δεις πως κόβεται το χαμόγελο του «κρατικού λειτουργού»... 

Ναι, πάμε να καθαρίσουμε την παραλία ή το άλσος. Όμως τα σκουπίδια, όχι στη χωματερή, αλλά στο Δημαρχείο! Φαντάσου μόνο τα περιποιημένα παρτέρια του Δημαρχιακού μεγάρου, διακοσμημένα με χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, παλιά πλυντήρια και βρώμικες κάλτσες  που πριν λίγες ώρες κοσμούσαν το αλσάκι που έπαιζε το δικό σου παιδί! 

Να προβληθεί η ανεπάρκεια των εκλεγμένων, ώστε να πάψει η αδιαφορία, να αναγκαστούν να οργανωθούν και να δουλέψουν. 

Και όταν ο πολίτης παίρνει τηλέφωνο, είτε να τους ενημερώσει για κάποια σκουπίδια πεταμένα, είτε για να ρωτήσει πότε να βγάλει το παλιό του ψυγείο έξω για να περάσει η υπηρεσία του Δήμου να το πάρει, να μην τον γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. 

Ναι, να καθαρίσουμε και να τους βεβαιώσουμε πως σε λίγο καιρό θα ξανάρθουμε να δούμε εάν είναι το ίδιο καθαρά όπως τα αφήσαμε. 

Ο ενεργός πολίτης δεν πρέπει να γίνεται εργαλείο που στηρίζει την αδιαφορία των κρατικών «λειτουργών», αλλά να συμμετέχει ώστε να διορθώνονται τα κακώς κείμενα. 

Αν αυτό σημαίνει να πάρει τον κασμά και να αρχίσει να σκάβει, να σκάψει.' Ομως, θα πρέπει να αναρωτηθεί παράλληλα, γιατί πρέπει να σκάβει, εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνονται για αυτή τη δουλειά. 

Πρέπει να προβληματίζεται, όχι μόνο πως θα διορθωθεί το πρόβλημα, αλλά και πως θα αποτραπεί η διαιώνισή του. 

Ακόμα και εάν δεχτώ πως ο καταμερισμός ευθυνών είναι συχνά από δύσκολος έως αδύνατος, το θέμα δεν είναι τόσο η τιμωρία των υπευθύνων, αλλά η αποφυγή επανάληψης, διαιώνισης του προβλήματος. 

Θέλεις να προσφέρεις, ψάξε που θα το κάνεις πρώτα, σε ποιον τελικά προσφέρεις τις υπηρεσίες σου. Γιατί κυκλοφορεί και το φαινόμενο «δράσεων» με κομματικές ομπρέλες. 

« Δράσεων» που επιδοτούνται από κοινοτικά προγράμματα και εξαντλούν την ευαισθησία τους ( και το κοινοτικό πρόγραμμα) για το περιβάλλον, σε ζωγραφιές από παιδάκια. 

Προχθές, στο διαδίκτυο, τσακωνόντουσαν «δράσεις», ποιας ήταν τα… παιδιά που καθάρισαν κάποιες παραλίες. «Εμείς» έλεγαν οι μεν, όχι «εμείς» οι άλλοι και τα παιδιά στη μέση…

 Εθελοντής είπαμε, όχι βλάκας.

 Όσο τρέχεις να καθαρίσεις, να προσφέρεις, να κλείσεις τα κενά, σιωπώντας όλο τον υπόλοιπο καιρό, βοηθάς στη διαιώνιση του προβλήματος. 

Οι υπεύθυνοι κρατικοί λειτουργοί εν τω μεταξύ θα σου χαμογελούν και θα σε χτυπούν  ικανοποιημένοι στην πλάτη και οι «δράσεις» θα τσακώνονται ποιας είσαι. 

Η Δημοκρατική της Ρόδου 

Οι φωτογραφίες είναι του Μανώλη Σαρρή, λίγες από τις πολλές και από μόνο 4 περιοχές...

Είναι αλήθεια;

«Τις προηγούμενες ημέρες μαθήτριά μας σε σχολείο της Ρόδου λιποθύμησε και σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση η λιποθυμία οφειλόταν σε ανεπαρκή σίτιση του παιδιού!!!» λέει η Α’ ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου, σε ανακοίνωσή της .

«Δυο χρόνια εθελοτυφλούν στο δήμο για τους υπόσιτους μαθητές στα σχολεία μας!!!Το έθεσα με επιμονή και στην ενιαία σχολική επιτροπή και στο δημοτικό συμβούλιο για να υπάρξει συνολική φροντίδα γι αυτά τα παιδιά...ακόμα περιμένω να γίνουν οι συσκέψεις για να βρεθεί λύση!!» λέει η κυρία Χ. Γιασιράνη.

Είναι αλήθεια αυτά ή μήπως... «λαϊκίζουν» ΕΛΜΕ και δημοτική σύμβουλος, προπαγανδίζοντας «συγκινησιακά» και «αντιμνημονιακά»;

Ξέρει κάποιος, αρμοδίως και υπευθύνως να μας πει, εάν υπάρχουν παιδιά που υποσιτίζονται στα σχολεία της Ρόδου;

Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει συνολική φροντίδα, ούτε καν σύσκεψη, για ένα θέμα που σχέδιο και λύσεις, θα έπρεπε προληπτικά να βρίσκoνται στα συρτάρια  τους πολύ πριν παρουσιαστεί ως πρόβλημα; Δεν ζούμε δα και στις καλύτερες εποχές και κανείς μας δεν θα μείνει αλώβητος από την λαίλαπα.

Τουλάχιστον ας κάνουν τα αδύνατα (όχι απλά τα δυνατά) για τα πιο αθώα θύματα, τα παιδιά. Με σχέδιο που δεν θα στηρίζεται σε περιστασιακές φιλανθρωπίες. Οι πολίτες δεν είναι επαίτες! Και η πολιτεία δεν μπορεί να καλύπτει την ανυπαρξία της κοινωνικής πολιτικής της,  πίσω από καλέσματα «αλληλεγγύης» και «εθελοντισμούς».

Υ.Γ. Ας έχουν τον νου τους και στον άλλο αδύναμο κρίκο τους γέροντες. Με πλάνα, σχέδια, (ακόμη και προληπτικά) αποφάσεις κάνοντας τα αδύνατα δυνατά και για τους ανθρώπους που ευτελίζονται στα ύστερα της ζωής τους.

Οι συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων, ως πρώτο θέμα, επιβάλλεται να έχουν ότι έχει να κάνει με την ανακούφιση των πολιτών. Και κυρίως των αδύναμων. Οι κοκορομαχίες τους, ουδόλως αγγίζουν και απασχολούν, αλλά και ούτε μπορούν να επηρεάσουν τους πολίτες… «Εξ’ όνυχος τον λέοντα» πλέον, όσοι έχουν τον νου τους σε ψηφαλάκια….

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Τ' Ασκληπιό θυμάται

Στα καφενεία των χωριών πετυχαίνεις τις καλύτερες συζητήσεις. Με την καλύτερη, αυτή που κάνει αναδρομές στο παρελθόν και μέσα από προσωπικές ιστορίες και περιστατικά, συμπληρώνεις το πάζλ της ιστορίας του τόπου σου. Ρίχνεις κι άλλο φως σε ιστορικά γεγονότα. Ένα τέτοιο, σαν το σημερινό της ενσωμάτωσης, στάθηκε αφορμή για να θυμηθούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες στ’ Ασκληπειό, τότε παιδιά, περιστατικά, συναισθήματα, εικόνες. ‘Ελεγε ο ένας, συμπλήρωνε ο άλλος… Δύσκολο να αποτυπώσεις μια ζωηρή κουβέντα για όλα αυτά σε γραπτό. Θα κάνω μια προσπάθεια να σας μεταφέρω μερικές απ’ αυτές τις εικόνες που ξαναέφεραν στο νου τους οι συμπαθέστατοι παππούδες και γιαγιάδες τ’ Ασκληπειού. Τους ευχαριστούμε που μοιράστηκαν θύμησες μαζί μας.

Ιωάννης Βασ. Σαμαρής ( ο πιο μεγάλος της παρέας γεννημένος το 1926)

560 χρόνια οι Τούρκοι μας επήραν τα χωράφια. 30 χρόνια οι Ιταλοί έφτιαξαν όλα αυτά τα κτίρια που βλέπουμε στο Ρόδο, έφτιαξαν κτηματολόγιο και έδωσαν τίτλους,'εφτιαξαν μύλους, νοσοκομείο, την Καίρ, εργοστάσιο ζάχαρης, μακαρονοποιία, κινηματογράφο, είχανε εικόνισμα το δάσος, έφεραν γεωπόνους μας έλεγα τι να φυτεύουμε (τα δικά τους φυτά ) και πόσο κάθε οικογένεια  …

 Όμως δεν θέλαμε να γίνουμε Ιταλοί. Οι γονείς μας, οι παππούδες μας, μας έκαναν να μισούμε τους  Ιταλούς.

Ο πατριωτισμός… Μια μέρα λασπώσαμε την ταμπέλα στο σχολείο μας. « Scuοla elementare municipale di Asclipio» έγραφε η ταμπέλα στο σχολείο. ‘ Ηρθε η αστυνομία από το Γεννάδι και πήγε στους πατεράδες μας. «Παιδιά είναι» τους είπαν και τελικά συμφώνησαν και την έφτιαξε πάλι ένας γονιός. Για να κρατήσουμε τη γλώσσα μας, ο πατέρας μου που ήταν Δήμαρχος, πήγαινε στη Μητρόπολη και έφερνε χρήματα που κρυφά έστελναν από το Προξενείο, για να πληρώσουμε τους δασκάλους (όλα κρυφά γινόντουσαν) Μέχρι που κάποτε έγινε αντιληπτός- υπήρχαν και προδότες-  και ήρθε ο Κυριάκος ο Ψινθενιός που ήταν καραμπινιέρος –αλλά καλός άνθρωπος- και του είπε «ετοιμάσου για το καθάρσιο». ' Ηταν η ποινή που απειλούσαν με θάνατο οι Ιταλοί. Αλλά ευτυχώς δεν έγινε τίποτε.

Θυμάμαι μια μέρα, ο επιθεωρητής του σχολείου μου είπε «γονάτισε στο Μουσολίνι και θα σε στείλουμε να σπουδάσεις στην Πίζα». Αν συμφωνούσε ο πατέρας μου ποιος ξέρει που θα’ μουνα τώρα. ‘ Όταν τέλειωσα το σχολείο είχα σε όλα 10. Με χαρά το πήγα στον πατέρα μου. Το πήρε και το τσαλάκωσε. Δεν ήθελαν…

‘ Ηταν 5 Μαίου του ’45, Πάσχα μες την εκκλησία, όταν μάθαμε ότι παραδόθηκε η Γερμανία. Αναστατώθηκαν όλοι μα κανείς δεν πήρε την απόφαση να σηκώσει την ελληνική σημαία πάνω. Βγήκαν έξω και φιλιόντουσαν. ‘ Ηρθαν οι Εγγλέζοι μέχρι το ‘47 και δεν έλεγαν να φύγουν από το νησί. Πολλοί σκέπτονταν, αν έμεναν κι άλλο οι Εγγλέζοι να βγούνε στο βουνό.

Στέργος Ποντικίνας (αναγνώστης Ασκληπειού)

Εκείνο που θα θυμάμαι είναι η πείνα που πέρασα σαν παιδί στον πόλεμο. Τα μεγαλύτερα αδέρφια μου έστελναν συρτές να πιάσουμε ελάφια και λαγούς στο βουνό για να φάμε. Το κρέας το αλλάζαμε με σιτάρι. Ευτυχώς, ήταν μια καλή γυναίκα Αυστριακιά, παντρεμένη με το δασοφύλακα και μας ειδοποιούσε για ελέγχους και εφόδους που έκαναν οι Γερμανοί.

Την ημέρα της ενσωμάτωσης την θυμάμαι. Θα’ μουνα 10-12 χρονών . Υπήρχαν εδώ δυο αυτοκίνητα. Φορτώσαμε όλους τους χωριανούς και πήγαμε στη Ρόδο. Στο δρόμο τραγουδούσαμε το «κορόϊδο Μουσολίνι» (τραγουδάνε όλοι μαζί και μου τονίζουν αυτό να μην ξεχάσω να το γράψω).‘ Ηταν η δική μας προσβολή, η προσβολή του ‘ Ελληνα στους Ιταλούς. 

Γυρίζαμε με τα ποδήλατα τη Ρόδο, ελεύθεροι πολίτες πια!

Βασίλης Διακογιάννης

‘ Ημουν 8-10 χρονών. Εμάς τα παιδιά μας αγαπούσαν οι Ιταλοί. Αλλά στο σχολείο ήταν αυστηροί. Θυμάμαι μια μέρα κάναμε έπαρση της σημαίας στο σχολείο και τραγουδούσαμε. Στο σχόλασμα, έρχεται ο Στέργος ο Νικολάκης, μας φωνάζει και μας παίρνει σπίτι του. Ανοίγει το μπαούλο και βγάζει ένα πιάτο που είχε ζωγραφισμένη την ελληνική σημαία. Μας λέει : «αυτή είναι η σημαία μας, όχι αυτή που προσκυνάτε». Εγώ ήξερα Ιταλικά αλλά δεν ήθελα να τα μιλάω.

Είμαστε στο θέρος, είχαμε κάποιο Ιταλό, μου μίλαγε ο Ιταλός τίποτε εγώ. «Μίλα του» μου έλεγε ο πατέρας μου «αφού ξέρεις ιταλικά». «΄Οχι δεν μιλώ» του είπα.

Πως μάθαμε ελληνικά… Ερχόταν κάποιος παπά-Βαγγέλης από τη Λάρδο. Μ’ αυτόν μάθαμε τα πρώτα γράμματα.To α, το β. Χωρίς να βαστούμε βέβαια βιβλία. Αλλά οι γονείς μας έδιναν βιβλία στο σπίτι.

Επειδή θέλαμε να μάθουμε ελληνικά ( συμπληρώνει ο κ.Στέργος) μετά την απελευθέρωση το 45-47 σκάβαμε το χωράφι του δασκάλου του Κούρτη και για αντάλλαγμα μας έκανε μάθημα.

Ζήσαμε δυο κατοχές. Με τους Ιταλούς περάσαμε καλά σαν παιδιά. Θυμάμαι πήγα μια φορά- σαν πιτσιρίκια που ήμασταν- στους Γερμανούς να πάρω μια σοκολάτα. Οι Ιταλοί μας έδιναν σοκολάτες. Οι Γερμανοί γύρισαν το όπλο πάνω μου και με έδιωξαν. Θυμάμαι ακόμη τι φράση που μου είπαν ( λέει μια φράση στα Γερμανικά) είναι τα μόνα που ξέρω γερμανικά.

Δέσποινα Εμμ. Πλαστρούγκη

Πήγα σχολείο, με δάσκαλο τον Κούρτη. Αλλά ήταν αράθυμος. Την πρώτη μέρα μου έριξε κάτι χαστούκια… Κοκκίνησαν τα μαγουλά μου. Δεν ξαναπήγα σχολείο…

Οι Ιταλοί μας πρόσεχαν. Με τους Γερμανούς υποφέραμε. Πεινάσαμε πολύ.  ‘Ημασταν έξι παιδιά και μαλώναμε ποιο θα πρωτοφάει από μια χούφτα λόπια που έφτιαχνε η μάνα μου. Πηγαίναμε και μαζεύαμε, κάτι κόκκινο (σαν αρρώστια) που βγαίνει πάνω στις μυρτιές, και το τρώγαμε να κοκκινίσουμε που ήμασταν χλωμά όλα. 

Θυμάμαι ο αδερφός μου μια μέρα βρήκε κάτι αλεξίπτωτα. Τα έφερε και τραβάγαμε τις κλωστές απ’ αυτά να μπαλώνουμε τα ρούχα μας. Βολεύτηκε όλο το χωριό με κλωστές. Τέσσερις κόρες κάναμε την προίκα μας με τις κλωστές αυτές. ‘ Εχω φυλαγμένες ακόμη.

Εμμανουήλ Μαστρογιάννης

Παράπονο από τους Ιταλούς δεν έχω. Οι μεγάλοι το θεωρούσαν κακό, εγώ μικρός ήμουν 6-7 χρονών καλά περνούσα.

Το παράπονό μου είναι πως δεν έμαθα ιταλικά. ‘Εχασα τρία χρόνια στο σχολείο. Οι χωριανοί, έδιωχναν τους δασκάλους ή οι δάσκαλοι δεν άκουγαν τις διαταγές των Ιταλών και δεν μας έκαναν μάθημα.  Ότι και να μάθεις καλό είναι…

‘ Εχω κι άλλο ένα παράπονο. ‘ Ενα πρωϊνό, στο σχολείο ήμασταν, στον πόλεμο, ακούστηκε ένα δυνατό τράνταγμα. ‘ Ηταν ένα αεροπλάνο που έπεσε δίπλα στο χωριό με πέντε Αυστραλούς. Και μέχρι σήμερα, κανείς δεν βρέθηκε τιμής ένεκεν να βάλει σ’ εκείνο το σημείο μια τιμητική πλάκα. ‘

'Οταν ήρθε στ’ Ασκληπιό ο πρώτος Διοικητής ο Ιωαννίδης μαζί με τον Αντιβασιλέα τον Δαμασκηνό. μετά τη  ενσωμάτωση, ήμουν εγώ που ο δάσκαλος με έβαλε να πω «Ζήτω ο διοικητής μας κ. Ιωαννίδης». Είχα πιο δυνατή φωνή.

Βασίλης Σάνιος

Δούλευα από 15 χρονών. Στην αρχή στο εργοστάσιο που κάνανε κλωστές για τσουβάλια. Μετά στην Κάλαθο σε κάτι γαλαρίες.

Είχαμε χαρά την ημέρα της ενσωμάτωσης. Τόσα χρόνια σκλαβωμένοι… Θυμάμαι τότε στην απελευθέρωση, κάπου 20 Ασκληπενοί, πιάσαμε ένα Γερμανό και του είπαμε « θα μας πας στη Λίνδο με τ΄ αυτοκίνητο. Τώρα διατάσσουμε εμείς!». Μας πήρε και μας πήγε. Πήγαμε σε ένα γάμο… Μόνο που μετά γυρίσαμε με τα πόδια απ’ τα μισά γιατί μείναμε από βενζίνη.  Ποιος θα’ βαζε βενζίνη…

Μέχρι τότε η ζωή ήταν δύσκολη. Δεν είχαμε ούτε ένα γρόσι να αγοράσουμε κρέας. Οι Ιταλοί μας ήθελαν δούλους. Ξόδεψαν πολλά λεφτά πάνω στη Ρόδο, για να την ευπρεπίσουν, αλλά αυτό, γιατί ήθελαν να μείνουν για πάντα.

Και σήμερα; Πως αισθάνεστε σήμερα μια μέρα σαν αυτή;  

Εδώ η  απάντηση είναι κατηγορηματική: «Τώρα έχουμε ελευθερία» «Μπορούμε να μιλήσουμε». «Είμαστε ελεύθεροι, έχουμε  πατρίδα»
Xωρίς όμως να λείπει ένα «αλλά» : «Αλλά μας στέλνουν χαράτσια…» «Μας έλεγαν θα έρθουν οι ‘Ελληνες και θα τρώτε με χρυσά κουτάλια. Αν μείνετε στους Εγγλέζους θα πεθάνετε. Και τώρα….»  «΄Ηρθαν λεφτά στη Ρόδο. Αλλά πάντα υπήρχαν και υπάρχουν κλέφτες…» « Πήραμε λεφτά για λιπάσματα. Βγάλαμε πολλά κιλά σιτάρι παραπάνω…  τώρα γέμισε ο τόπος φωτοβολταϊκά...» «Είχαμε εργοστάσια, τα πήραν όλα...τώρα μόνο ξενοδοχεία...»
Κι όλα τα «αλλά» και «τώρα», ειπωμένα με αξιοπρέπεια που δίνει μαθήματα… Μ'ένα παράπονο που πρέπει να ψάξεις να το βρεις, γιατί δεν σου δίνουν περιθώριο. Αν τους πιέσεις να σου πουν αλλάζουν κουβέντα.

Δεν σου επιτρέπουν, να αισθανθείς άσχημα - γιατί πολλοί απ'αυτούς τους ανθρώπους σίγουρα στερούνται και σήμερα τα αναγκαία στη δύση τους- κι αυτό να σταθεί αφορμή να λιποψυχήσεις για την πατρίδα.
Και μου έδωσαν ραντεβού στην εκκλησία. «Να έρθεις, θα κάνουμε δοξολογία για την ενσωμάτωση» κι έχει ο τόνος της φωνής τους υπερηφάνεια και χαρά όπως αυτή του θείου Στέργου όταν έλεγε " Γυρίζαμε με τα ποδήλατα τη Ρόδο, ελεύθεροι πολίτες πια!"...

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Το χαρτομάνι

Καλό θα είναι, από εδώ και στο εξής να μην περιοριζόμαστε στην κριτική προς τους Δήμους και τις υπηρεσίες καθαριότητας για την ανικανότητα ή την αδιαφορία τους απέναντι στο σκουπιδαριό της νησίδας, στο χαρτομάνι της κολώνας, ή όπου υπάρχει ελεύθερος χώρος τσιμέντου, αλλά να κατονομάζουμε, να κοινοποιούμε  και να δείχνουμε με το δάχτυλο  και εκείνους που κοσμούν την αφίσα!

Τους δήθεν «ευαισθητοποιημένους» κατά τα άλλα, τραγουδιστές ή ηθοποιούς, οι οποίοι δέχονται να μπαίνει το προσωπάκι τους στις κολώνες μας. Τους χώρους  που θα φιλοξενηθούν οι καλλιτέχνες.

Τα κόμματα ή τους  φορείς που υποτίθεται ότι αναπτύσσουν κοινωνική δράση για το καλό μας και όποιον άλλο υπογράφει με το ονοματάκι του την εξαθλίωση της αισθητικής μας, την υποβάθμιση της ζωής μας και την ενσυνείδητη καταστροφή της πόλης μας. Μήπως και καταλάβουν, ότι υπάρχουμε κι εμείς εδώ...

ΣΗΜ: Παρεμπιπτόντως, οι διαφημιστικές ταμπέλες καλά στέκουν κατά μήκος της Ρόδου-Λίνδου κ. Σαββή, μην ανησυχείτε.
Ξέρετε, εκείνες που θα κατεβάζατε με συνεργεία του Δήμου στις 15/9/2012, εάν δεν λάμβαναν υπ’ όψιν σας την προειδοποίηση οι κάτοχοι.
Ξέρω, δεν είστε πια υπεύθυνος μετά τις ανακατατάξεις και ως γνωστόν το κράτος δεν έχει συνέχεια. Λέω, μήπως να θυμίζατε στον διάδοχό σας εκείνη την απόφαση.

Η Δημοκρατική της Ρόδου

Alcohol is free

Και ενώ, την πρώτη θέση μεταξύ των 27 χωρών της ΕΕ κατέχει η χώρας μας, σε θανάτους από τροχαία δυστυχήματα, μετρώντας τα  τελευταία 50 χρόνια  120 χιλιάδες νεκρούς, 350 χιλιάδες αναπήρους και 2 εκατομμύρια τραυματίες, εμείς τραγουδάμε χαρούμενα τραγούδια για την κατανάλωση αλκοόλ στο τιμόνι. 

« Σε μια θάλασσα ουίσκι ναυαγοί και ποιος μας βρίσκει, και ζαλίζεται τρεκλίζει όλοι η γη. Με κεφάλι σουρωτήρι και τ' αμάξι τρεχαντήρι, ποιος του έβαλε πηδάλιο και πανί; Alcohol, Alcohol, Alcohol is free!...Ακλοτέστ και τροχονόμος δεν είναι για μας ο νόμος »

ΕΥΓΕ!!! ' Ενα κοινωνικό μήνυμα, με την αιγίδα της κρατικής τηλεόρασης.

Υ.Γ.1. Παρακολούθησα την παρουσία της ΕΥΘΥΤΑ στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής,  τις προτάσεις της, μέσα στα πλαίσια των προσπαθειών που κάνει για την μείωση των τροχαίων ατυχημάτων. Θα περιμένουμε και μια έντονη διαμαρτυρία, για το απαράδεκτο μήνυμα, μέσα από ένα τραγούδι, που θα ακούγεται σε όλα τα μπαράκια το καλοκαίρι, στα πλαίσια του ότι θεωρεί την κατανάλωση αλκοόλ ως την κύρια αιτία τροχαίων ατυχημάτων, αλλά και των δράσεων που έχει αναλάβει για την ενημέρωση μαθητών, όσο αφορά τον κίνδυνο αυτό. ‘ Εστω για την… τιμή των όπλων.

Υ.Γ. 2. ΄Ισως, κάποιοι πουν «έλα μωρέ ένα τραγουδάκι είναι…». Κάτι παρόμοιο με αυτό που ο στιχουργός υποστηρίζει σε πρόσφατη συνέντευξή του:

«  ένα άσμα εξωκάρδιο κάναμε και είναι υποψήφιο μαζί μ’ άλλα τρία να πάει στο διαγωνισμό της Eurovision και υπό εξέταση πάσα ένσταση, εκτός από κείνη τη μιξοπάρθενη για τα αλκοόλια -- σιγά μη γίνει αλκοολικός κανείς από τραγούδι. Τρικυμία εν ποτηρίω και χαμηλά τη μπάλα.»

Ας σκεφτούν, πόσα «έλα μωρέ…» έχουμε πει τα τελευταία χρόνια, για πόσα πράγματα, μέχρι να φτάσουμε σήμερα να ψαχνόμαστε στο βάραθρο …

Για άλλη μια φορά θα επιμείνω. Η οικονομική κρίση μας, είναι απόρροια της κρίσης αξιών, της κρίσης πολιτισμού που έχουμε εδώ και χρόνια, της τρικυμίας εν κρανίω, θέτοντας πολύ χαμηλά τον πήχη μέχρι που την χάσαμε την μπάλα…

Η Δημοκρατική της Ρόδου

ΣΗΜ: ' Oχι, αρνούμαι να αναπαραγάγω το βίντεο, όχι μόνον γιατί δεν θέλω να γίνω συμμέχος στην αναπαραγωγή της βλακείας, αλλά και για λόγους αισθητικής, έστω κινδυνεύοντας να χαρακτηρισθώ "μιξοπάρθενη".