Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010

Δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης...

Έθνος μου είναι η τάξη εκείνη των ανθρώπων οι οποίοι αισθάνουνται σαν εμέ, 
φρονούν σαν εμέ και διάγουνε σαν εμέ. 
Και πατρίδα μου είναι ο τόπος εκείνος όπου οι τοιούτοι άνθρωποι εχτιμούνται. 





Καλεσμένος όθεν ως τοιούτος σήμερον να κυβερνήσης το Έθνος σου, δεν σου πρέπει κόμμα. Το κόμμα ήθελε σε καταβιβάσει. Δεν σου πρέπουν ρουσφέτια. Τα ρουσφέτια ήθελε σε αμαυρώσουν.
Γνωρίζω καλά ότι κυβερνάς Ρωμηούς, οι οποίοι βάνουν όρο της υποστηρίξεώς των τα ρουσφέτια. Αλλά οι αδιαφορούντες άφινε να σε ρίχνουνε. Κάθε σου πτώση θέλ’ είναι πρόδρομος μεγαλειτέρας ανυψώσεώς σου, και κάθε πτώση και ανύψωσή σου θέλ’ είναι μάθημα διά το ανήλικον Έθνος μας. (…)

Οι Ρωμηοί δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι. Είναι μεταξύ τους και έντιμες εξαιρέσεις. Συ δε τώρα -πλέον με πείραν αρκετήν των συνεθνήτων σου- μπορείς εύκολα να εκλέξης όχι πλέον μεταξύ του πρώην κόμματος, αλλά μεταξύ των πολιτευομένων συνεθνήτων σου τους ικανώτερους και τιμιώτερους, οι οποίοι θεμένοι στην κυβερνητικήν σου μηχανήν, ήθελ’ είναι ζωοδότειρο δρόσισμα στη μαραμένη και ταπεινωμένην Ελλάδα.

 (εφημερίδα ΑΣΤΥ, 18/6/1892 αποσπάσματα από την επιστολή προς τον Χαρίλαο Τρικούπη, που μόλις είχε κερδίσει θριαμβευτικά τις εκλογές)



Όχλον δεν εννοώ αποκλειστικώς μόνον εκείνους οπού φορούνε σκούφια*,
αλλά όλους εκείνους οπού, ή αποκάτω σε σκούφια ή αποκάτου σε καπέλο**,
σκεπάζουσι λίγο νου και πολλές πρόληψες.

(*Εννοεί τους ανθρώπους του λαού
** Εννοεί τους ταγούς μιας κοινωνίας)

' Εχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα...

Τι πιότερο ζητάμε όλοι οι άνθρωποι;
Έναν κόσμο, λέει,
που δε θα μας ποδοπατάνε τα όνειρα
που δε θα μας γκρεμίζουν το κατώφλι... που θα μπορούμε να χαμογελάμε
μ΄ένα μεγάλο γέλιο, ολοστρόγγυλο, πλατύ
να, σαν αυτόν τον ήλιο που ανεβαίνει...
Τ. Λειβαδίτης

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

Τ "κλειδωμένα",τ' άπλυτα...

"Κλείδωσαν".
Τα ονόματα...
Εντάξει κι αυτό.
Εντάξει κι ο καημός της Φώφης για τον δήμο,η ανανήψασα ΄Αντζελα, οι βρυχηθμοί του Πάγκαλου, τα επικίνδυνα παιδιαρίσματα με τη "Διεθνή" Συμβούλων, το συντονιστή, την Ελσα, το Μανώλη, τους "Αφοί Ψωμιάδη", τους λοιπούς "χρισματούχους" με το ζόρι , τους άλλους που άφησαν στην είσοδο τις κομματικές ταυτότητες, και τα λιχνίσματα του τίποτε, που δημιουργούν οι επαγγελματίες της μικροπολιτικής και διεκπεραιώνουν οι  κολλητοί και ομοτεχνοί τους στα ΜΜΕ.
Εντάξει και με "τα ίδια παραμύθια" που δήθεν  νομίζετε πως είναι η ουσία της πολιτικής , για να τα διηγείσθε στους πολίτες,μπας και κοιμηθούν για ακόμη μια φορά.

Εντάξει;;Κλειδώσατε καλά μη σας φύγουν;
Δώστε μας τώρα το κλειδί. Θα το χρειαστούμε το Νοέμβρη.
Τώρα δεν παίρνω και όρκο, αν κάποιοι από μας  το χάσουμε, το πετάξουμε στη θάλασσα, ξεχάσουμε που το βάλαμε, αφήνοντας κλειδαμπαρωμένους αυτούς που "κλειδώσατε".
Να αραιώνουμε σιγά σιγά ε;
Από τα λερωμένα, τ'άπλυτα τα..."κλειδωμένα".

Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010

Κάρφωσε κι εσύ ,μπορείς....

Διαβάζω πως

Φωτιά πήρε χθες - πρώτη ημέρα εφαρμογής της απαγόρευσης του καπνίσματος - η γραμμή "1142" στην οποία πραγματοποιούνται οι καταγγελίες σχετικά με την εφαρμογή του νέου αντικαπνιστικού νόμου.   

Οι κλήσεις εχθές άγγιξαν τις 14.599 ενώ σήμερα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί πάνω από 7.000 κλήσεις.Το 30% των καταγγελιών αφορούσε χώρους εργασίας ενώ το 70% αφορούσε καταστήματα.

Μετά την απίστευτη ιδέα του οικονομικού επιτελείου, με την δημιουργία ιστοσελίδας ,μέσω της οποίας οι πολίτες θα μπορούν να "καρφώνουν" τον... γείτονά τους για κάθε λογής φορολογική εκκρεμότητα,σε καλό δρόμο βρίσκεται η δημιουργία της "κοινωνίας ρουφιάνων"...

Στα δέκα καρφώματα, δώρο μια δωροεπιταγή.

Προσανατολισμός

Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά
Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου
Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς
Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα
Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς
Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.

Οδυσσέας Ελύτης "Προσανατολισμοί"

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Στη μάνα σου το 'πες;

Προσθήκη λεζάντας
Tον πατέρα στη διαφήμιση, που ακούει έντρομος την κόρη του να του μιλάει σε μια γλώσσα ακατάληπτη, στο τέλος να της λέει αμήχανα, "Στη μάνα σου το 'πες;" τον θυμόσατε;
Για να μην πάρετε το ίδιο έντρομο ύφος αν ακούσετε «P911» από το διπλανό δωμάτιο, ενημερωθείτε :

"Γκάζι, Δευτέρα απόγευμα. Σε ένα από τα πιο in στέκια της περιοχής, μια παρέα τριών παιδιών απολαμβάνει το freddoccino της, συζητώντας δυνατά. «Άσε με, ρε, σου λέω, αυτή την περίοδο είμαι σε φάση “tespa”», λέει μία από τις δύο κοπέλες της παρέας. «Μα γιατί, ρε, “φασέα”;» ρωτάει η άλλη κοπέλα. «Έτσι, αυτή την περίοδο “χειώνω” κόσμο».

Όχι, δεν πρόκειται ούτε για τη γλώσσα των ξωτικών ούτε των νάνων, που εφηύρε ο Άγγλος φιλόλογος και συγγραφέας Τζον Τόλκιν, για τις ανάγκες της τριλογίας του Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, αλλά για τη γλώσσα και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι σημερινοί νέοι στην καθημερινότητά τους. Το ταλέντο τους, άλλωστε, στο να δημιουργούν δική τους διάλεκτο είναι τέτοιο, ώστε θα τους ζήλευαν και οι καλύτεροι σεναριογράφοι επικών ταινιών του Χόλιγουντ. Τα «Επίκαιρα» πλησίασαν τα τρία νεαρά παιδιά και συνομίλησαν –ή τουλάχιστον προσπάθησαν– μαζί τους.

Στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν οι νέοι υπάρχει λεκτική πολυμορφία, ενώ δεν πρέπει να παραλείψει κανείς να επιδοκιμάσει την ικανότητά τους στην επινόηση τέτοιων λέξεων, που αν τις παρατηρήσει καλύτερα θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για αναγραμματισμούς και συνθέσεις αγγλικών και ελληνικών λέξεων. Η φράση, για παράδειγμα, «είμαι σε φάση tespa» σημαίνει, όπως σημειώνει η 20χρονη Καρολίνα, «περνάω μια περίεργη περίοδο στη ζωή μου, που δεν δίνω και μεγάλη σημασία στους γύρω», με το «tespa» να ερμηνεύεται ως «τέλος πάντων» και να προέρχεται από τα πρώτα γράμματα των δύο λέξεων. Αντίστοιχη ερμηνεία περιέχει και η λέξη «φασέα», που όπως εξηγεί η Εύη, 18 χρόνων, «είναι αυτός που περνάει μια φάση της ζωής του», δηλαδή μια παράξενη χρονική περίοδο γεμάτη ανατροπές, ενώ το «χειώνω» μεταφράζεται ως απορρίπτω κάποιον, χωρίς όμως ερωτική σημασία.

Μυστικός κώδικας επικοινωνίας

Ο λόγος που οι σημερινοί νέοι χρησιμοποιούν αυτή την ιδιόμορφη μορφή επικοινωνίας μεταξύ τους διαφέρει αρκετά από αυτόν των 20άρηδων της δεκαετίας του ’80 και του ’90. Οι τότε έφηβοι και σημερινοί γονείς χρησιμοποιούσαν μια σαφώς πιο επαναστατική «αργκό», με ιδεολογικό περίβλημα, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε ό,τι συνέβαινε γύρω τους. Αντίθετα, οι σημερινοί νέοι επινοούν τη δική τους «αργκό» μόνο και μόνο για να απομονωθούν από τους γύρω τους, με τελικό αποδέκτη τους ίδιους τους γονείς. Φτιάχνουν το δικό τους μικρόκοσμο, στον οποίο οι γονείς δεν χωρούν και που ακόμη και η επικοινωνία γίνεται με τους δικούς τους όρους και κανόνες.
Όπως σημειώνει στα «Επίκαιρα» ο Γιάννης, 22 ετών, «μιλάμε έτσι μεταξύ μας γιατί δεν θέλουμε οι άλλοι να καταλαβαίνουν το τι λέμε και κυρίως οι μεγάλοι. Είναι καθαρά θέμα παρέας». Με την άποψή του συμφωνεί και η Καρολίνα. «Όταν μιλώ με τους φίλους και τα αδέρφια μου, δεν θέλω να καταλαβαίνουν οι άλλοι τι λέω και κυρίως οι γονείς. Όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, αλλά επειδή μπορεί να κατακρίνουν κάτι που οι ίδιοι θεωρούν λάθος».
Πέρα όμως από οποιαδήποτε προσπάθεια απομόνωσης και απόκρυψης καταστάσεων από γονείς, η τάση αυτή των σημερινών νέων κρύβει και ένα βαθύτερο λόγο, περισσότερο κοινωνικοπολιτικό. Οι νέοι αισθάνονται αποκομμένοι από όσα συμβαίνουν γύρω τους. Νιώθουν ότι βρίσκονται μακριά από το κέντρο των εξελίξεων και ελάχιστα πράγματα μπορούν να κάνουν ώστε να αλλάξουν κάτι. Η απομόνωσή τους ξεκινά από το πάτημα του κουμπιού της τηλεόρασης. Η ξύλινη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και κατ’ επέκταση οι δημοσιογράφοι μοιάζει γι’ αυτούς κάτι απόμακρο που τους αφήνει παγερά διάφορους. Σαν να παρακολουθούν κάποιο πρόγραμμα τηλεόρασης ξένου καναλιού και όχι ελληνικού. «Ανοίγουμε την τηλεόραση», λέει η Καρολίνα, «και δεν καταλαβαίνουμε τι λένε μεταξύ τους οι πολιτικοί. Σαν να μην θέλουν να τους καταλαβαίνει κανείς σε αυτά που λένε, προκειμένου να περνούν αυτά που οι ίδιοι θέλουν». Παρόμοια είναι και η άποψη του Γιάννη, ο οποίος βλέπει πίσω από την ξύλινη αυτή γλώσσα των δελτίων ειδήσεων της τηλεόρασης σκοπιμότητες. «Εάν ήθελαν πραγματικά να καταλαβαίνουμε τι λένε, θα μιλούσαν πιο απλά, αλλά μάλλον δεν είναι τυχαίο».

«BRB» επειδή «P911»…

Στο μεταξύ, η συζήτηση έχει ανάψει για τα καλά. Τα παιδιά μιλούν για τα ενδιαφέροντα και τα όνειρά τους, σχολιάζοντας με το δικό τους μοναδικό τρόπο τη σημερινή κοινωνικοοικονομική κατάσταση, ενώ δεν παραλείπουν να αναφερθούν και στην προοπτική του να μετακομίσουν κάποια στιγμή στο εξωτερικό. Εκφράσεις όπως «έφαγα μια νίλα» ή «έφαγα πακέτο», «μην σκαλώνεις», «ξεκόλλα» εκτοξεύονται κατά… ριπάς, κάνοντας τους μεγαλύτερους ηλικιακά θαμώνες των διπλανών τραπεζιών να χαμογελούν με αμηχανία.
Τη συζήτηση διακόπτει ο ήχος ενός γνωστού εμπορικού τραγουδιού από το κινητό της Εύης, ο οποίος την ειδοποιεί ότι της έχει έρθει κάποιο μήνυμα. «Mainstream» το ονομάζει η Καρολίνα που θα πει το «μοδάτο», αυτό που βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων αυτή την περίοδο. Κάτι ανάλογο με το «σουξέ» της δεκαετίας του ’80. Η Εύη απαντά στο μήνυμα γράφοντας «a.s.a.p.», από την αγγλική έκφραση «as soon as possible», που σημαίνει «το συντομότερο δυνατό». Πρόκειται για άλλη μορφή επικοινωνίας που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των νέων, κυρίως μέσω Διαδικτύου και chat room, όπου χρησιμοποιούνται συντομογραφίες ως μέσο επικοινωνίας. Η οικονομία των λέξεων σε όλο της το μεγαλείο…
Στην ανταλλαγή sms, τον «κλασικότερο» τρόπο επικοινωνίας των νέων μέσω κινητού τηλεφώνου, μπορεί κανείς να δει εκφράσεις όπως «RTMS», που θα πει «Ρώτα τη μάνα σου», ή «ΒRB» από το «be right back», ή λέξεις όπως «milf», που αφορά ελκυστική γυναίκα συνήθως άνω των 35. Σαν η συνομιλία μέσω του Διαδικτύου να προξενεί αφόρητη πλήξη.
Η ευρηματικότητά τους είναι τέτοια, ώστε έχουν λάβει και μέτρα ασφαλείας προκειμένου να μην γίνεται αντιληπτό το περιεχόμενο των όσων λένε μεταξύ τους. Η κωδικοποίηση των συντομογραφιών έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, που θα ζήλευαν και οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες!Για παράδειγμα, «P911» σημαίνει αυτόματα ότι η συνομιλία πρέπει να διακοπεί γιατί υπάρχει γονιός στο δωμάτιο και προέρχεται από την αγγλική λέξη «parents» και τον αριθμό 911 που είναι ο αμερικανικός αριθμός της «άμεσης βοήθειας»…
Όπως σημειώνει στα «Επίκαιρα» ο Γιάννης, βασικός λόγος που χρησιμοποιούνται ευρύτατα αυτού του είδους οι συντομογραφίες είναι «η κατάχρηση στο internet, όπως σε όλα γύρω μας». Αρκετοί νέοι περνούν ώρες ατελείωτες μπροστά στην απρόσωπη οθόνη ενός υπολογιστή, συνομιλώντας με αγνώστους. Αυτή η πολύωρη ενασχόληση οδηγεί χωρίς να το καταλαβαίνουν σε αυτού του είδους την επικοινωνία.
«Μαθαίνουν όλοι να ζουν μέσα από αυτό», σημειώνει η Καρολίνα, όμως τονίζει: «Εκτός από το internet, υπάρχει και η πραγματική ζωή».
 http://m-epikaira.gr

Αγαπημένο!

 Κρίμα να είναι κρυμμένο σε σχόλιο.
Ευχαριστώ gianni!                              

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010

΄Οτι του φανεί του Λωλοστεφανή

 Προς Κώστα Τσόκλη

Πώς να σας προσφωνήσω αλήθεια;
Σεβαστέ; δεν πάει στο χέρι μου, παρά την ηλικία σας.
Αγαπητέ; Αυτό θα ήταν μεγάλο ψέμα.
Κύριε; Κι αυτό, φαίνεται να μην ταιριάζει όταν εμφανίζεστε ως υμνητής των βιαστών.
Καλλιτέχνη; Δέχομαι οι καλλιτέχνες να είναι ακραίοι και αιρετικοί μέσα από τα έργα τους, όχι δηλώνοντας πράγματα που ξεπερνούν την κοινή λογική και προκαλούν ακόμη και το κοινό ποινικό δίκαιο.


Παρότι μεγαλοφυΐες των Γραμμάτων και των Τεχνών υπήρξαν στην ιδιωτική τους ζωή εξαιρετικά διεστραμμένα μυαλά, ανώμαλοι ψυχισμοί και βίαιοι χαρακτήρες, δεν ξέρω άλλον, εκτός ίσως από τον Ρομάν Πολάνσκι, που να έπλεξε το εγκώμιο του βιαστή, προκαλώντας τις απανταχού βιασμένες γυναίκες.

Είμαι μία από αυτές κ.Τσόκλη. «Δεν έβγαλα τα βυζιά μου έξω», και με βίασε στο οικογενειακό μου περιβάλλον άνθρωπος «υπεράνω υποψίας», όπως συμβαίνει πολύ συχνά. Και εκτός από τον σωματικό και ψυχικό πόνο, είχα και αυτή την τεράστια ενοχή που εσείς ελαφρά τη καρδία αποδίδετε στα θύματα. Ευτυχώς που δεν με έκλεισαν και φυλακή, όπως προτείνετε και δεν άφησαν τον «παθιασμένο εραστή» να διδάξει τι εστί έρωτας και σε άλλες.

Ξέρω κι άλλες, πολλές, που έζησαν αυτή την ταπείνωση, την προσβολή, το μόνο έγκλημα που σε κάνει να ντρέπεσαι, περισσότερο από τον θύτη, που σε βάζει να απολογείσαι για το σώμα και την επιθυμία που μπορεί να προκαλεί.


Μιλάτε για την πρόκληση… Ναι, η πρόκληση, είναι μέρος του ερωτικού παιχνιδιού, μεταξύ γυναίκας και άνδρα, που το παίζουν σαν συνένοχοι, δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση ένα επιτιθέμενο με βία αρσενικό, που δεν ποθεί την γυναίκα, τη μισεί. Παιχνίδι και όχι εφιάλτης, όπως ο βιασμός.


Αυτό που μόλις σας έγραψα για να το καταλάβω και να το βάλω στη ζωή μου- ως θύμα βιασμού-  έκανα πολύ κόπο και έτρεξαν πολλά δάκρυα για να μη συνεχίσω να μισώ όλους τους άνδρες, τον έρωτα, και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Και τα κατάφερα, νομίζω. Προσπάθησα, εξαντλώντας τον ανθρωπισμό μου, να καταλάβω τι οδήγησε τον βιαστή μου για να μπορέσω να τον συγχωρήσω. Εκείνος ήταν άρρωστος και το παραδέχτηκε με μια συγνώμη, έστω και καθυστερημένη.


Εσείς διαφημίζετε τις απόψεις σας ως αναρχικές! Λυπάμαι, αλλά εκπροσωπείτε την πιο μισογύνικη, αναχρονιστική και επικίνδυνη άποψη. Και μου προκαλέσετε τέτοια ανατριχίλα, που δεν μπορώ να σας συγχωρήσω. Δεν μπήκατε και στον κόπο να ζητήσετε ούτε μια συγνώμη.

Κρίμα…

Κ.Μ
(Λυπάμαι που ακόμη δεν μπορώ να το πω επώνυμα. Με τέτοιες απόψεις που κυκλοφορούν, καταλαβαίνετε).»


http://www.protagon.gr 
επιστολή που έλαβε και δημοσιεύει η Γιούλα Ράπτη

Κυρία Κ.Μ.μπήκε σε κόπο.Να κάνει κι άλλες ανατριχιαστικές δηλώσεις σε καινούργια του συνέντευξη.
Αντί της συγνώμης που ψάχνετε:




 «Πάντως για να καθησυχάσω τους θορυβηθέντες τους διαβεβαιώ ότι δε βίασα ποτέ κανέναν, αν και δε σου κρύβω ότι αισθάνθηκα κάποιες φορές έντονα την επιθυμία να το κάνω, σαν ... πολιτισμένος άνθρωπος που είμαι, πήγα να πω ευνουχισμένος. Όταν καταλάβουμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία ευνουχισμένη και αδιάφορη για τον έρωτα, ότι τα περισσότερα κορίτσια μας που είναι συχνά σαν τα κρύα νερά παραπονούνται ότι δεν βρίσκουν ερωτικό σύντροφο, τότε ίσως θα γίνουν κατανοητά αυτά που θέλω να πω».


Στο υστερογραφό της γράφει η κυρία Ράπτη

"ΥΓ:. Εκτιμώ την δουλειά της Μάγιας Τσόκλη (την οποία δεν γνωρίζω προσωπικά) και δεν δέχομαι τα περί «οικογενειακής ευθύνης», ούτε το ρητό που λέει ότι οι αμαρτίες γονέων πρέπει να παιδεύουν τα τέκνα. Αλίμονο αν ο καθένας βρισκόταν στη θέση να απολογηθεί για διάφορες πιθανές απίθανες τοποθετήσεις του πατέρα του, όποιος κι αν ήταν αυτός."

Η κυρία Τσόκλη κυρία Pάπτη δεν είναι ο καθένας.
Είναι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και μάλιστα βουλευτής γυναίκα.
' Ισως και γ' αυτό αισθάνθηκε την ανάγκη να δηλώσει:

«Πιστεύω σε ό,τι αφορά τον βιασμό ότι είναι η έσχατη βεβήλωση ενός πιο αδύναμου σωματικά όντος, και ότι ο βιαστής που περνάει στην πράξη, είναι ένα πρόσωπο απόλυτα καταδικαστέο».


Βέβαια δεν το έσωσε και μάλλον τα έκανε χειρότερα σπεύδοντας να συμπληρώσει


«Ανεξάρτητα από αυτό, θα επιθυμούσα να μη λησμονούμε ότι ο Κώστας Τσόκλης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά κεφάλαια της χώρας μας, του οποίου η προσφορά είναι αδιαμφισβήτητη».

Που σημαίνει σε απλά ελληνικά κυρία βουλευτής μου;
' Οτι του φανεί του κάθε Λωλοστεφανή, αρκεί να θεωρείται πνευματικό κεφάλαιο της χώρας;;;;

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010

Ο μικρός Σεπτέμβρης της καρδιάς

Φθινόπωρο ξανά.
Με μια ψιλή βροχή που ήρθε να το προϋπαντήσει, σταγόνα στις άκρες των φύλλων, μικρή κουκίδα στην άμμο.
Μεταβατική φάση το λένε πολλοί.
Σκέψεις το λέω εγώ.
Σκέψεις, που έρχονται να συστηθούν, σ' ένα κεφάλι που του έκλειναν τόσο καιρό τ' αυτιά του ήχοι καλοκαιρινοί.
Μια βόλτα στη βροχή μπορεί να βάλει όλες τις σκέψεις σε σειρά.
Τακτοποιείς τα καλοκαιρινά αισθήματα.
Βάζεις στη ναφθαλίνη της λήθης τα περιττά...
Βγάζεις ν' αεριστεί ότι δεν φθίνει.
Κι είναι  όλα αυτά που αγαπάς που δεν φθίνουν.
Ο μικρός χάρτινος Σεπτέμβρης  της καρδιάς μας είναι εδώ.
Περνάει μαλακτικό το φως του μέσα απ' τις πρώτες του σταγόνες
" Το πίνω. Αργά αργά.
Ανακατεύοντάς το συνεχώς
προσεκτικά και αργά.
Μη και χυθεί σταγόνα
από την αίσθηση πως ζω..."

Υποκρισία

Αν δεν ήμουν καπνίστρια, σήμερα θα γινόμουν.
Για δύο λόγους.
Ο πρώτος  η αντικαπνιστική υποκρισία του υπουργείου, πως τάχα ενδιαφέρεται για την υγεία των πολιτών από τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος απαγορεύοντας τη χρήση,χωρίς την παράλληλη αύξηση του καπνού και αφήνοντας παραθυράκια για κάποιους δημόσιους χώρους.
Εισπρακτικά καθαρά τα μέτρα σας κύριοι της Μπανανίας .
Και καλό απόκτημα βιογραφικού, για να'χετε κάτι να λέτε πως κάνατε στα περί υγείας.

Ο δεύτερος και κυριότερος λόγος, η υποκρισία τους, περί πολιτισμένης χώρας και περί πολιτισμού.
Πολιτισμένη χώρα, η χώρα που αν οι πολίτες της δεν πεθάνουν στις λίστες αναμονής, θα πεθάνουν σε νοσοκομεία που δεν έχουν ούτε γάζες.
Πολιτισμένη χώρα, η χώρα που δεν ασχολείται σε τίποτε και πουθενά με μέτρα πρόληψης.
Πολιτισμένη χώρα, μια χώρα ανήμπορη και ανίκανη να ασχοληθεί με την πρόληψη,ενημέρωση,εξειδικευμένο προσωπικό, θεραπεία αλλά και επανένταξη των δυστυχισμένων παιδιών που βρίσκονται στην μέγγενη θανάτου του εθισμού των ναρκωτικών,ανήμπορη και να αντιληφθεί πως και το τσιγάρο είναι και αυτός εθισμός και δεν απαλάσσεται κάποιος από αυτόν με κατασταλτικά μέτρα και επιβολές προστίμων.
Πολιτισμένη χώρα, η χώρα που βγάζει έξω από τα καφενεία τους καπνιστές και εγκαθιστά με τις ευλογίες του μνημονίου τα φρουτάκια, ανίκανη να αντιληφθεί πως πρόκειται για έναν άλλο εθισμό...

Με τον αντικαπνιστικό νόμο μετράτε εσείς οι κρατούντες τον πολιτισμό μιας χώρας;
Γιατί εμείς οι πολίτες τον μετράμε και με το δικαιωμά μας στην Υγεία.

Λέω "και" γιατί είναι πολλά αυτά που πρέπει να κάνετε πριν απ' τον καημό σας τον αντικαπνιστικό, για να λέτε πως άρχετε πολιτισμένης χώρας.