Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης...

Έθνος μου είναι η τάξη εκείνη των ανθρώπων οι οποίοι αισθάνουνται σαν εμέ, 
φρονούν σαν εμέ και διάγουνε σαν εμέ. 
Και πατρίδα μου είναι ο τόπος εκείνος όπου οι τοιούτοι άνθρωποι εχτιμούνται. 





Καλεσμένος όθεν ως τοιούτος σήμερον να κυβερνήσης το Έθνος σου, δεν σου πρέπει κόμμα. Το κόμμα ήθελε σε καταβιβάσει. Δεν σου πρέπουν ρουσφέτια. Τα ρουσφέτια ήθελε σε αμαυρώσουν.
Γνωρίζω καλά ότι κυβερνάς Ρωμηούς, οι οποίοι βάνουν όρο της υποστηρίξεώς των τα ρουσφέτια. Αλλά οι αδιαφορούντες άφινε να σε ρίχνουνε. Κάθε σου πτώση θέλ’ είναι πρόδρομος μεγαλειτέρας ανυψώσεώς σου, και κάθε πτώση και ανύψωσή σου θέλ’ είναι μάθημα διά το ανήλικον Έθνος μας. (…)

Οι Ρωμηοί δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι. Είναι μεταξύ τους και έντιμες εξαιρέσεις. Συ δε τώρα -πλέον με πείραν αρκετήν των συνεθνήτων σου- μπορείς εύκολα να εκλέξης όχι πλέον μεταξύ του πρώην κόμματος, αλλά μεταξύ των πολιτευομένων συνεθνήτων σου τους ικανώτερους και τιμιώτερους, οι οποίοι θεμένοι στην κυβερνητικήν σου μηχανήν, ήθελ’ είναι ζωοδότειρο δρόσισμα στη μαραμένη και ταπεινωμένην Ελλάδα.

 (εφημερίδα ΑΣΤΥ, 18/6/1892 αποσπάσματα από την επιστολή προς τον Χαρίλαο Τρικούπη, που μόλις είχε κερδίσει θριαμβευτικά τις εκλογές)



Όχλον δεν εννοώ αποκλειστικώς μόνον εκείνους οπού φορούνε σκούφια*,
αλλά όλους εκείνους οπού, ή αποκάτω σε σκούφια ή αποκάτου σε καπέλο**,
σκεπάζουσι λίγο νου και πολλές πρόληψες.

(*Εννοεί τους ανθρώπους του λαού
** Εννοεί τους ταγούς μιας κοινωνίας)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου