Τι κλωτσοσκούφι

΄Οποιος παρακολούθησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το άνευ προηγουμένου διάγγελμα ξένων ηγετών προς τον ελληνικό λαό, έζησε την απόλυτη ντροπή.
Και με τον τρόπο που τα έλεγαν, αλλά και με όσα έλεγαν.
Ντροπή γιατί έβλεπε να κορυφώνεται το δράμα μιας χώρας που κατάντησε το διεθνές κλωτσοσκούφι.

Κι ένας πρωθυπουργός κάπου από ένα διάδρομο, εξοβελισμένος ( τέρμα τα χαμογελάκια και οι κοινές δηλώσεις από πόντιουμ) να κάνει δηλώσεις με χαμένο ύφος , να προσπαθεί  να περάσει το μήνυμα ότι εξακολουθεί να ελέγχει την κατάσταση, ότι το «ναι» θα επικρατήσει στο δημοψήφισμα το οποίο απεδέχθη με την ερώτηση που του υπέδειξαν, την ημερομηνία που πάλι του υπέδειξαν. Προσπαθούσε  να χαμογελάσει και εμφανώς αμήχανος μας είπε θα μας… ενημερώσει. Τα ακούσαμε από την κυρία Μέρκελ και τον κ.Σαρκοζί κ. πρωθυπουργέ.

Τους άκουσα με προσοχή και για αρκετή ώρα, για να πεισθώ ότι απευθύνονται σε μένα. Και ομολογώ ότι, τουλάχιστον εκείνοι, μιλούν ευθέως και χωρίς περιστροφές. Οι δικές σας ενημερώσεις κ.Παπανδρέου, αφορούν το στενό κομματικό σας ακροατήριο και βεβαίως την  κυβερνησή σας.

Της οποίας κυβέρνησης υπουργοί και βουλευτές,  ειρήσθω εν παρόδω,  σέρνoυν  τον χορό της κωλοτούμπας, πίσω από τον κ.αντιπρόεδρο,  ο οποίος από όρθρου βαθέως, ήρθε σε ευθεία σύγκρουση με τον εαυτό του και τα όσα με πολύ πάθος υποστήριζε τρεις μέρες πριν. Θα έχουμε να λέμε γι’ αυτές τις πρωτοφανούς πρόκλησης κωλοτούμπες.

Για κάποιους, που αυτή την ώρα εξακολουθούν να λένε  και να πράττουν με γνώμονα το κόμμα! Με γνώμονα την πολιτική τους επιβίωση.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί κάποια στιγμή θα κληθούμε να δώσουμε την ψήφο μας σ’ αυτούς τους κυρίους και κυρίες.

Αυτό το συναίσθημα ντροπής δεν θα συνοδεύει μόνον τον κ. Παπανδρέου, αλλά και όλους όσους στήριξαν αυτό το σύστημα διακυβέρνησης.

Έχει όρια ο διασυρμός!

Στα γήπεδα η πολιτική αναστενάζει

Ποιος έπεσε από τα σύννεφα με τα πανό που ξεδιπλώθηκαν στα γήπεδα και τα πολιτικού περιεχομένου συνθήματα;;
Αµφισβητεί κανείς ότι ΚΑΙ στα σπορ με πρώτο το ποδόσφαιρο παίζονται και  άλλα παιχνίδια ; Μικροκοµµατικά, ψηφοθηρικά, οικονοµικό-επιχειρηµατικά, πολιτικής προπαγάνδας ;
Το πλήθος των γηπέδων δεν ήταν ποτέ αδιάφορο για την πολιτική, και οι πολιτικοί από την πλευρά τους ουδέποτε αδιαφόρησαν για τον φίλαθλο λαό. Το αντίθετο. Δρώντας σαν ψηφοτοκογλύφοι, επιφανή στελέχη και υπουργοί τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ. δεν παρέλειπαν να διαγράφουν κάθε τόσο χρέη σωματείων, όσο μεγάλα κι αν ήταν (ο αντιπρόεδρος κ. Βενιζέλος κάτι γνωρίζει και επ’ αυτού), ή να ανασχεδιάζουν αυθαιρέτως τον χάρτη των πρωταθλημάτων.

Και τα έκαναν όλα αυτά,αδιαφορώντας για τους νόμους, για να ικανοποιήσουν τοπικιστικές επιθυμίες και να ανταποκριθούν στις πιέσεις κομματαρχών και τοπικών παραγόντων, προσδοκώντας την αύξηση των εκλογικών ποσοστών τους και την προσωπική τους πολιτική επιβίωση. Τρανταχτό παράδειγμα  εν μέσω της οσμής που αναδύθηκε από το πρόσφατο σκάνδαλο του ποδοσφαίρου, εν μέσω χρεοκοπίας, και ψήφισης συντεταγμένα του μεσοπρόθεσμου,  οι απειλές για παραίτηση!  βουλευτών σε περίπτωση υποβιβασμού της ομάδας τους. Στον αθλητισμό η διαπλοκή νιώθει ανέκαθεν ότι παίζει εντός έδρας. Στα γήπεδα παράγεται πολιτική. Η πολιτική της μάζας. Και υποκρίνονται ασύστολα όσοι πρεσβεύουν ότι ο αθλητισμός πρέπει να μείνει αμόλυντος από την πολιτική.

Η ποδοσφαιροφιλία στις μέρες μας, έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας τέτοια, που ποδοσφαιρικοί όροι χρησιμοποιούνται ακόμη και μέσα στο κοινοβούλιο, ή σε συζητήσεις πολιτικών πάνελ.

Κακό θα μου πείτε; ' Οχι.

Μέχρι του σημείου που θα σκεφτώ :με ποια σκοπιμότητα και ποιά κίνητρα οι κυβερνήσεις ξοδεύουν απίστευτο χρήμα κρατικό για να υποδαυλίζουν το ενδιαφέρον των μαζών για το ποδόσφαιρο; Τυχαίο που υποψήφιοι θεωρούν ως τίτλο τιμής να αναφέρουν στο βιογραφικό τους πως διετέλεσαν μέλη, πρόεδροι ή ιδρυτικά μέλη ποδοσφαιρικών σωματείων;

Γιατί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα έχουν διεθνείς προδιαγραφές πολυτελούς κατασκευής, ενώ τα κρατικά νοσοκομεία τριτοκοσμικές και σχολεία στεγάζονται σε κοντέινερς και σε κτίρια φυλακές;

Ενδιαφέρει τους πολιτικούς η "ψυχαγωγία" των πολιτών περισσότερο από την περίθαλψή τους ή την εκπαιδευσή τους; ( τα γήπεδα δεν κτίζονται μόνο από ΠΑΕ αλλά και με χρήματα που χαρίζονται στις ΠΑΕ...)

΄Οσοι διεκδικούν και όσοι ασκούν την εξουσία σήμερα ποντάρουν απροκάλυπτα στον ορμέμφυτο πρωτογονισμό του ψηφοφόρου. Γιατί χειραγωγείται εύκολα και αποτελεσματικά.

'Eντεχνα και ακούσια χειραγωγείται ο πολίτης σε οπαδική συνείδηση, ανάλογης αυτής της άνευ κρίσης και σκέψης των οπαδών ομάδων.

Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα… Και καλό θα είναι να ρίξουν κάποιοι,  μια ματιά στην Ιστορία, στο κεφάλαιο της Στάσης του Νίκα.

Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει

Nοέμβρης μήνας ταξιδεύει.

Μεγάλωσαν οι νύχτες και διώχνουν την Πούλια

Σύννεφα που μοιράζονται θρόνους οι απουσίες.

Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει…
Αμήχανος, όπως κάθε φορά… «Αδιατάρακτος»…
Με το ένα πόδι στο φθινόπωρο και το άλλο στο χειμώνα…
Μεγαλώνουν οι νύχτες…
Μεγαλώνουν οι απουσίες…
Μεγαλώνουν και οι αναμονές…

"Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης

με σημαίες παντού χτεσινής του βροχής

παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα

δυο τρία φύλλα μόνον εστασίασαν υπάρχοντας".

(Κική Δημουλά)

Εν χρω...

Από τo αρχαίο «κουρά εν χρω» ,το  βυζαντινό «απόκαρσιν εν χρω», την «"ποινή της κειρίας", μέχρι  το νεότερο  « με την ψιλή» του νόμου 2004,  η εξουσία έχει μια διαχρονική σχέση με το «κούρεμα». Αν το μακρύ μαλλί στην περίπτωση το Σαμψών ήταν ένδειξη και πηγή δύναμης, αργότερα το ψαλίδι, το ξυράφι και η κουρευτική μηχανή του μπαρμπέρη  έγιναν εργαλεία άσκησης εξουσίας.

Η Εκκλησία διατηρεί ακόμη και σήμερα την «ποινή της κειρίας» για ιερείς που παραβαίνουν τους κανόνες, ενώ η τελετή της κουράς, εισιτήριο εισόδου στον μοναχικό ή εκκλησιαστικό βίο  και ταπείνωσης ενώπιον του Θεού.

Το κούρεμα με την ψιλή ήταν για αιώνες βασικό σύμβολο ταπείνωσης και πειθάρχησης των στρατιωτών ( περιγράφεται γλαφυρά στο βιβλίο του Ν.Κάσδαγλη «Κεκαρμένοι»),

εργαλείο σωφρονισμού των φυλακισμένων, σύμβολο ταπεινωτικής διάκρισης για πολιτικούς εξόριστους, αιχμαλώτους πολέμου και κρατουμένους στρατοπέδων συγκέντρωσης (στο βιβλίο του «Νούμερο 31328» ο Ηλίας Βενέζης ,περιγράφει αυτό το βαθύ κούρεμα των αιχμαλώτων Ελλήνων στα τουρκικά στρατόπεδα εργασίας) ,

μέσο διαπόμπευσης για γυναίκες που παρέβαιναν τα χρηστά σεξουαλικά ήθη,

διαδικασία καταστολής της προσωπικότητας των μαθητών με γλόμπους κεφάλια (« κουρά εν χρω» στην επικρατούσα τότε καθαρεύουσα "κούρεμα στον άσο» στην…αργκό. Για τα κορίτσια η περίφημη κορδέλα ),

ακόμη και μέσο... στιλιστικής τιμωρίας των νεαρών ταραχοποιών των μετεμφυλιακών χρόνων, σύμφωνα με τον νόμο 4000 περί τεντιμποϊσμού.

Φυσικά και η χούντα αξιοποίησε στο έπακρο αυτή την ποινή, σε βάρος μαθητών, φοιτητών και αντιστασιακών.

 Για να φτάσουμε  στο σημερινό μεταφορικό  «κούρεμα» , σε άπταιστη καπιταλιστική αργκό και που περιέχει όλα τα παραπάνω στοιχεία ιδεολογικής σημειολογίας της κουράς. «Κεκαρμένοι»,  ως οι πρωταγωνιστές του βιβλίου του Ν, Κάσδαγλη , επιστρέφοντας στην εποχή που περιγράφει σε ομότιτλη ταινία ο Η.Μακρής,  σε μια συλλογική τιμωρία, διαπόμπευση, παράδειγμα προς αποφυγήν , στις προθήκες του πολιτικού Μουσείου της Ευρώπης.

" Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Σπουδή στην Ελευθερία

Ελευθερία για ποιόν - από ποιόν - από τι; Τα ερωτήματα απαιτούν κάθε φορά καινούργια απάντηση. Μα αν δεν πάρει κανείς το νήμα από την αρχή, πως θα μπορέσει, αλήθεια, να περάσει μέσα από τους δαιδάλους της δικής μας εποχής για να βρει τις απαντήσεις που ζητάνε οι δικοί μας οι καιροί;

Ποιος μιλάει σήμερα για ελευθερία; Η λέξη μοιάζει να φθίνει, να πεθαίνει ήσυχα ήσυχα από εξάντληση και μαρασμό χωρίς κανείς να παραστέκεται στις τελευταίες της ώρες.

Η ελευθερία - σύνθημα των μεγάλων ξεσηκωμών που τραντάζανε και ρίχνανε καθεστώτα, μοναρχίες, κατακτητές- έχει αποσυρθεί από τους δρόμους. Όπως έχουν αποσυρθεί από τους δρόμους και τα μεγάλα πλήθη των επαναστατικών ξεσηκωμών. Τα τελευταία χρόνια η Ιστορία φαίνεται ότι περνάει από τη συσσωρευτική της φάση, πριν προχωρήσει σε νέα ποιοτικά άλματα.
Έτσι δημιουργήθηκε χώρος για τους παράξενους «επαναστατημένους νέους» που ξεθυμαίνουν το επαναστατικό τους μένος σπάζοντας κεφάλια και μαγαζιά μ’ ένα στριφογύρισμα της αλυσίδας τους. Οι αλυσίδες στα χέρια αυτών των «επαναστατημένων» φέρανε έναν καινούργιο συμβολισμό, που δεν μοιάζει με τους συμβολισμούς της "όποιας" ελευθερίας. Τι συμβολίζει άραγε η αλυσίδα; Τη θέληση να μεταβληθεί αυτό το όργανο της σκλαβιάς σε όργανο ελευθερίας; Ή, πιο απλά, εκφράζει τη θέληση ν’ αλλάξουνε ιδιοκτήτη -και χρήστη- οι αλυσίδες;

Είναι μια λέξη που πεθαίνει η ελευθερία ή είναι μια λέξη φθαρμένη από την ίδια της τη γενικότητα και γι΄ αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος προτιμά να την αναλύσει στα συγκεκριμένα της «περιεχόμενα»;
Η λέξη ελευθερία ζει στον γραπτό λόγο δυόμισι χιλιάδες χρόνια, παίρνοντας σ’ όλην αυτήν τη διαδρομή διαφορετικούς ορισμούς, που απαντάνε σε καθορισμένα ερωτήματα: ελευθερία τίνος, από ποιόν, από τι;

΄Ελλη Παππά ( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της «Σπουδή στην Ελευθερία»)

( Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης χθες δύο χρόνων από τον θανατό της, αλλά  και ως άκρως επίκαιρο)

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"

Ανεμολόγιο

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

Πως να ζωγραφίσετε ένα πουλί

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί

με μιά πόρτα ανοιχτή

ζωγραφίστε μετά

κάτι όμορφο

κάτι απλό

κάτι ωραίο

κάτι χρήσιμο

για το πουλί

βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο

σ’ ένα κήπο

σ’ ένα πάρκο

ή σ’ ένα δάσος

κρυφτείτε πίσω από το δέντρο

χωρίς μιλιά

τελείως ακίνητοι…

Κάποτε το πουλί έρχεται γρήγορα

μα μπορεί και να περιμένει χρόνια

πριν τ’ αποφασίσει

Μην απογοητευτείτε

περιμένετε

περιμένετε αν χρειαστεί χρόνια ολόκληρα

το αν έρθει γρήγορα ή αργά το πουλί

δε θα ‘χει καμιά σχέση

με την επιτυχία του πίνακα

Όταν φτάσει το πουλί

αν φτάσει

κρατείστε απόλυτη σιωπή

περιμένετε να μπει το πουλί στο κλουβί

κι όταν μπει

κλείστε απαλά την πορτα με ένα πινέλο

μετά

σβήστε ένα ένα όλα τα σύρματα

προσέχοντας να μην αγγίξετε ούτε ένα φτερό του πουλιού

Ζωγραφίστε κατόπιν το δέντρο

διαλέγοντας το πιο ωραίο κλαδί του

για το πουλί

ζωγραφίστε ακόμη το πράσινο φύλλωμα και τη δροσιά του ανέμου

τη σκόνη του ήλιου

το σούρσιμο των ζώων στη χλόη μέσα στο κάμα του καλοκαιριού

και μετά περιμένετε το πολί να τραγουδήσει

Αν δεν τραγουδά το πουλί

Είναι κακό σημάδι

σημάδι πως ο πίνακας είναι κακός

μ’ αν τραγουδά είναι καλό σημάδι

σημάδι πως μπορείτε να υπογράψετε

Τραβάτε λοιπόν πολύ απαλά

ένα φτερό απ’ το πουλί

και γράφετε τ’ όνομά σας σε μια γωνιά του πίνακα.

Υπογράφει για το κείμενο ο Ζακ Πρεβέρ

Για τις φωτογραφίες ο Μανώλης Σαρρής

Αποχαιρετισμός

(…)
Τις τρεις τέσσερις φορές, που ιδωθήκαμε κείνο το καιρό, τις ώρες που καθήσαμε κουβεντιάζοντας μέσα στο σκιερό δωμάτιο, αγάπη κι αγανάχτηση μαζί με πλημμύριζαν. Αγάπη για κείνον, αγανάχτηση για τους διώχτες του. Ο προδότης των “ελληνικών θεσμών” λαχταρούσε αδιάκοπα για την Ελλάδα – ο “άθεος” μιλούσε κάθε τόσο για την αγωνία του να βρει και να σώσει το Θεό του – ο “ανήθικος” ήταν η φλεγόμενη βάτος της Αρετής - ο πουλημένος “κουκουές” ήταν ο ακατάβλητος εραστής της Ελευθερίας… Φυσικά για να τ’ ανακαλύψεις όλα αυτά, δε χρειαζότανε να γνωρίσεις από κοντά τον Καζαντζάκη. Ολόκληρο το έργο του 50 χρόνων, τα διαλαλεί. Χρειαζόταν όμως καλή πίστη και τίμιος νους για να τα παραδεχτείς. Κι αυτά λείπανε από τους “σταυρωτές” του.
Άμα γνώριζες όμως από κοντά τον Καζαντζάκη – πόσο επικίνδυνη και τις περισσότερες φορές, απογοητευτική, είναι η προσέγγιση των ανθρώπων που τιμάς και θαυμάζεις! – άμα τον γνώριζες από κοντά, έβλεπες πως ο καθημερινός Άνθρωπος ήταν ολότελα συνεπής με τον Πνευματικό. Πως δεν ήταν λόγια για κατανάλωση, όσα είχε χαράξει στο χαρτί, αλλά η κραυγή του αίματος και του νου του. Ο ένσαρκος Καζαντζάκης δεν πρόδινε ούτε κατά ιώτα εν το πνεύμα του.

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό – και το πιο ελκυστικό του- γνώρισμα, ήταν η απλότητά του. Ούτε ο πολύχρονος στοχασμός, ούτε η ακατάπαυστη μάχη του με τον εαυτό του, ούτε η παγκόσμια δόξα που είχε (τόσο αργά) κερδίσει, τον αποξένωσαν απ’ τους ανθρώπους ή τούδωσαν την ελάχιστη έπαρση. Κάποια στιγμή που μούφερε μια ωραιότατη γερμανική έκδοση του “Τελευταίου Πειρασμού” (μόλις τότε είχε κυκλοφορήσει) τα κουρασμένα μάτια του πήραν μια φωτερή λάμψη. Μα, περισσότερο απ’ την ικανοποίηση για την επιβράβευση του “καλού αγώνα” του, μου φάνηκε πως χαιρόταν ο εραστής του ωραίου. Τα μακριά του δάχτυλα χάιδευαν το βαθυπράσινο δέσιμο του βιβλίου με την απόλαυση ενός φλωρεντινού “ντιλεντάντε”.

Η Ελλάδα ήταν αδιάκοπα μέσα στις κουβέντες μας. Οι μακρινοί φίλοι και, καμιά φορά, οι ξέφρενοι εχθροί. Ο Καζαντζάκης δεν αγαναχτούσε. Δεχόταν μακρόθυμα τους λιθοβολισμούς. Μόνο, μια στιγμή, είπε λυπημένα:
-Γιατί φωνάζουν; Εγώ δε ζήτησα τίποτα, δε θέλησα να πάρω τίποτα από κανέναν. Ο καθένας κάνει το έργο του, όπως νομίζει κι όπως μπορεί. Ο καθένας προσπαθεί να υποτάξει την τίγρη που τον καβαλάει στη ράχη. Όλη μου τη ζωή πάλαιψα κι εγώ, όπως όλοι. Έκανα αυτό που πίστευα, ας κάνουν κι οι άλλοι αυτό που πιστεύουν…
Βυθισμένος στην πολυθρόνα του μ’ ενωμένα τα δάχτυλα των χεριών του, κοιτούσε ίσια μπρος, σα νάβλεπε -ατέλειωτο μονοπάτι- αυτή τη ζωή, τη γεμάτη αγωνία, δάκρυα, αίμα, πίστεις κερδισμένες και πίστεις απαρνημένες, ακόρεστη δίψα να εισχωρήσει στο μυστήριο της ζωής, που όλο και το πλησίαζε, κι όλο του ξέφευγε απ’ τα χέρια…
Τώρα δεν του απόμενε παρα η κουρασμένη σάρκα του -που την υπονόμευε, από μέσα, το ίδιο του το αίμα- και το ακούραστο πνεύμα του. Μ’ αυτό αντιμετώπιζε θαρραλέα τη σκιά του θανάτου, που γινόταν όλο και πιο βαριά, όλο και πιο κοντινή. Τελευταίες του, τώρα, χαρές, το άσπρο χαρτί και τα ταξίδια. Αυτός ο γιος του Ομήρου ονειρευόταν τις στερνές περιπλανήσεις του.
-Θέλω να πάω στη Νότιο Αμερική, μου έλεγε. Είν’ ένας κόσμος που δεν τόνε γνώρισα και που μου ξυπνάει πάντα το νου… Θέλω να ξαναπάω στην Κίνα και την Ιαπωνία. Τεράστιες αλλαγές έγιναν από τότε που ξαναήμουνα εκεί.
Το πρώτο ταξίδι δεν μπόρεσε να το πραγματοποιήσει ποτέ. Το δεύτερο, που το κατόρθωσε, τον έστειλε στον τάφο…
-Κι η Ελλάδα; τον ρώτησα.
-Η Ελλάδα είναι η μεγάλη Μάνα, έκανε ζωηρά. Δεν έχει σημασία κι αν βρίσκομαι μακριά της. Την Ελλάδα την έχω μέσα μου. Και πιο πολύ την Κρήτη… Έπειτα, κι εδώ που βρισκόμαστε είναι Ελλάδα. Την Αντίπολη δεν τη χτίσανε Έλληνες, Ίωνες; Μα είτε εδώ, είτε αλλού, η Ελλάδα μ’ ακολουθεί παντού και πάντα…
Έπειτα, πρόστεσε πιο χαμηλόφωνα:
-Όμως θέλω να πεθάνω στην Κρήτη. Είναι η γη μου. Εκεί στο Κάστρο (Ηράκλειο). Κι αν δεν προφτάσω να πεθάνω εκεί, εκεί θέλω να με θάψουνε. Το χώμα της Κρήτης έφτιασε το αίμα μου – αυτό θέλω να το πιει…
Η Μοίρα δεν τον άφησε να ξαναδεί τον ήλιο της Κρήτης. Μόνο η γης της θα του δώσει τη στερνή χαρά…
Λίγο αργότερα με ξεπροβόδισε ως την πόρτα του κήπου του. Για τελευταία φορά, τούσφιξα το μακρύ, λιγνό χέρι του.
- Ο Θεός μαζί σας, μούπε όπως έλεγε πάντα. Και πρόστεσε:
-Νάσαστε ευτυχισμένος που γεννηθήκατε Έλληνας.
Στη στροφή του δρόμου γύρισα τα μάτια μου πίσω. Η αλύγιστη σιλουέτα του Ψηλορείτη είχε μείνει ασάλευτη, βιβλική στο κατώφλι. Δεν την ξαναείδα πια…

Από την ελευταία συνάντηση με τον Καζαντζάκη του Μάριου Πλωρίτη ( εφημερίδα " Ελευθερία 1/11/1957)

Στη μνήμη του Καζαντζάκη που "έφυγε" σαν σήμερα το 1957.
Στη μνήμη του αγαπημένου μου δασκάλου που "έφυγε" σήμερα, ανήμερα της γιορτής του. Του δασκάλου που μ' έμαθε να "ψάχνω" όλους αυτούς τους σπουδαίους΄Ελληνες και μέσα απ αυτούς να μη φοβάμαι τίποτα, να είμαι λέφτερη...

Που είναι;

' Ενα έργο που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, αμφιλεγόμενες απόψεις και σε πρώτο πλάνο καταστροφές.
Προοδευτικός λένε ο αγώνας των μαθητών και η ελεύθερη έκφρασή τους.
Πόσο προοδευτικός είναι ο "αγώνας" που περιγράφει το ρεπορτάζ της "δ" ; Βανδαλισμοί, κλοπές και διακίνηση ναρκωτικών στο 2ο ΕΠΑΛ ( και όχι μόνο. Σε όλη την Ελλάδα παρακολουθούμετο ίδιο...)
Αν όχι μας τρομάζει, μας προβληματίζει η νεοεμφανιζόμενη οργάνωση " Φράξια καταστροφέων μαθητών", η οποία μας ενημερώνει με μανιφέστο που έδωσε στη δημοσιότητα, ότι...αναλαμβάνει την ευθύνη για την κατστροφή σχολείων στην Αθήνα, λέγοντας χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων :
 «Πριν λίγες μέρες αποφασίσαμε να οξύνουμε αυτό τον πόλεμο και επιτεθήκαμε με αγριότητα στο σχολείο και επιχειρήσαμε να το κατεδαφίσουμε κρίνοντας αυτή την πράξη ως απελευθερωτική και επαναστατική. Προκαλέσαμε πολλές ζημίες σε όλο τον χώρο του σχολείου προσπαθώντας να συντρίψουμε από τα θεμέλια αυτόν τον εξουσιαστικό θεσμό. Η δράση αυτή έγινε στα πλαίσια του επαναστατικού ανταρτοπόλεμου που μαίνεται συνεχώς»

Που είναι σ' αυτού του είδους τις καταλήψεις και τις μορφές αγώνα μαθητές, γονείς και καθηγητές;
Με δεδομένο, ότι είναι αδιανόητη η συμμετοχή και ανοχή όλων των εμπλεκομένων άμεσα ή έμμεσα σ' αυτού του είδους την "πρόοδο";
Για το φαινόμενο αυτό, ένα φανόμενο που πρέπει να μας προβληματίσει όλους, έχοντας πολλές περισσότερες παραμέτρους απ' αυτή καθ' αυτή την αποχή από τα μαθήματα , ρωτήσαμε τη γνήμη συμπολιτών μας και μας είπαν :

«Τα παιδιά μας και εμείς μεγαλώσαμε μέσα σ΄έναν κόσμο διάχυτης βίας που απλώς εξελίσσεται. Ανέκαθεν υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Η βία στον μικρόκοσμο των παιδιών που ξεσπά στο φυσικό τους περιβάλλον που είναι το σχολείο τους, αντικατοπτρίζει και αντιγράφει την βία στο περιβάλλον των ενηλίκων. Σε περιόδους γενικευμένης κοινωνικής αναστάτωσης όπως αυτή που ζούμε ενδεχομένως να έχει εξάρσεις. Όπως συμβαίνει με κάθε σοβαρή κρίση, κι αυτή θα γεννήσει σε μικρό κομμάτι της νεολαίας παραβατική και ακραία συμπεριφορά ανάλογη του μεγέθους της κρίσης. Στο μεγαλύτερο όμως κομμάτι της νεολαίας μας θα δώσει έναυσμα για προβληματισμό αναζήτηση λύσεων, ωριμότητα. Η ίδια η μικροκοινωνία τους θα απομονώσει τα ακραία περιστατικά και θα τα απορρίψει. Μέτρα καταστολής από τους γονείς και τους δάσκαλους δεν θα έχουν καμία απόδοση παρά μόνο περιστασιακή. Ο ρόλος τους θα πρέπει να επικεντρωθεί στην παροχή ουσιαστικής παιδείας και προσανατολισμού προς τους νέους.» ( ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΤΙΑΔΗΣ)

«Σε μια κοινωνία που έχει χάσει τη συνοχή της, δε μ' εκπλήσσει ότι κι αν συμβαίνει κι ότι κι αν συμβεί μελλοντικά. Λίγα κατά τη γνώμη μου έχουν συμβεί μέχρι τώρα κι άργησαν. Μέχρι και σ' αυτά είναι αργοί οι ρυθμοί.
Είναι καλή η συμμετοχή των μαθητών και να’ χουν λόγο στο ότι γίνεται στο σχολείο τους. Η άσχημη όμως τροπή του μέτρου και η μετάλλαξή του σε "απόλυτη εξουσία" ήταν αναμενόμενη κι αναπόφευκτη, αφού από την αρχή δεν υπήρξαν κανόνες, όροι, όριο, μέτρο, κόκκινη γραμμή, όπως θέλετε πείτε το.
Το σύστημα της Παιδείας, που κάθε χρόνο αλλάζει, προσθέτει πίεση με παραπάνω απαιτήσεις σε ώρες πνευματικής εργασίας αντί πρακτικά να εκτονώνει ενέργεια, ξεχνώντας επιδεικτικά πως έχει να κάνει με εφήβους.
Οι γονείς σαφώς και είναι απόντες. Εργάζονταν διπλά για ν' ανταπεξέλθουν των εξόδων της δωρεάν παιδείας και τώρα πλέον τριπλά για να επιβιώσουν.
Οι σύλλογοι γονέων λειτουργούν άψογα αποδεχόμενοι την «ελληνική πραγματικότητα», όπως χαρακτήρισαν το χαλί για να κρύβουν τα σκουπίδια. Τη συμμετοχή τους σ' αυτούς, δεκάδες υποψήφιοι για την τοπική αυτοδιοίκηση την ανέφεραν σαν προσόν στα βιογραφικά τους.
Ας τραβήξει λοιπόν ο καθένας το δρόμο του μέχρι να φτάσουμε στο απόλυτο μηδέν, που πρέπει να είναι το ζητούμενο για να συνέλθουμε.» (ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ)

«Τέτοιοι αγώνες μόνο προοδευτικοί δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Πως μπορεί να λέγεται πρόοδος η καταστροφή αιθουσών, γραφείων, εξοπλισμού, που έχουν αγοραστεί από τη φορολογία των μισθοσυντήρητων και των συνταξιούχων, των γονιών αυτών που τα καταστρέφουν, αφού κατά κύριο λόγο αυτοί πληρώνουν φόρους. Πως μπορεί να λέγεται πρόοδος η καταστροφή σχολείων, των μόνων χώρων απ' όπου υπάρχει ελπίδα να αναδειχθούν αυτοί που θα αλλάξουν την ολέθρια κατάσταση στη χώρα μας. Η ευθύνη όμως δεν είναι των παιδιών. Είναι των γονιών και των δασκάλων που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν τον κόπο να ασχοληθούν με την διαπαιδαγώγηση των νέων. Βολεμένοι  όλοι πίσω από ένα άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα, αισθάνονται ότι κάνουν το χρέος τους, απλά καταγγέλοντάς το. Λογική συνέπεια αυτού, είναι οι ακραίες συμπεριφορές των νέων, πέρα από κάθε όριο, συμπεριφορές που θα επιδεινώνονται όσο θα βαθαίνει η κρίση αρχών και αξιών στην κοινωνία. Η κατάντια μιας χώρας φαίνεται από την κατάντια της παιδείας της και των νέων της. Η ελπίδα για μια χώρα είναι οι νέοι που παλεύουν για ιδέες, αρχές, αξίες. Τα κλειστά και τα κατεστραμμένα σχολεία δεν υπήρξαν ποτέ στην ιστορία χώρος προόδου και αναγέννησης!(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΣΧΟΓΙΑΝΝΗΣ)

Στέκομαι στη λέξη "προοδευτικός αγώνας"...αυτό κρατώ...στο ότι οι νέοι αναζητούν την εξέλιξη, αυτό που θα μας βγάλει από το τέλμα που ζούμε….. Σίγουρα όμως το αναζητούν με λάθος τρόπο…Γιατί αλήθεια ; Μια ματιά γύρω μας ,αλλά και."μέσα " μας θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε! Βία...βία παντού ! Όχι μόνο σωματική ..Βία ψυχολογική! Οι κοινωνικές συνθήκες ,έτσι όπως διαμορφώθηκαν ,μας δημιουργούν ένταση, θυμό που καθημερινά συσσωρεύετε και βρίσκει διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά να "δραπετεύει"..
Τα παιδιά μας..οι νέοι...γίνονται ο "καθρέφτης" του "μέσα" μας...εκφράζουν κάθε φορά αυτό που εισπράττουν, αυτό που άλλοτε το βιώνουν κι άλλοτε πάλι το ψυχανεμίζονται.. πολλές φορές μάλιστα ,ασυνείδητα ,εκδηλώνοντας συμπεριφορές που αναδεικνύουν αυτό το συναίσθημα!
Επανέρχομαι στη φράση "προοδευτικός αγώνας"..το αίτημα από τα παιδιά μας φαίνεται πια να υπάρχει...κι είναι τώρα περισσότερο ίσως από ποτέ άλλοτε που έχουν ανάγκη να σταθούμε πλάι τους.. γονείς και εκπαιδευτικοί αφού το συνδιαμορφώσουμε να το εκφράσουμε μ έναν τρόπο δημιουργικό.. που δε θα γκρεμίζει ,αλλά θα χτίζει....Θα χτίσει τα θεμέλια μιας νέας κοινωνίας ..πιο ανθρώπινης!!! ( ΣΤΑΥΡΟΣ ΦΛΑΜΠΟΥΡΙΑΡΗΣ)

«Μέσα σε μια κοινωνία σε κρίση, οι μαθητές γίνονται καθημερινά δέκτες της βαρβαρότητας που αυτή έχει επιφέρει, μέσα από την οικογένεια τους (ανεργία, αβεβαιότητα για το μέλλον), μέσα από το σχολείο (προβληματικές σχολικές εγκαταστάσεις, ελλείψεις σε καθηγητές και στοιχειώδη μέσα διδασκαλίας όπως βιβλία κτλ.) καθώς και μέσα από την ίδια τους την πόλη (αφιλόξενο αστικό περιβάλλον, εγκληματικότητα, έλλειψη χώρων αναψυχής και ψυχαγωγίας). Επόμενο είναι λοιπόν να αντιδράσουν και αυτοί με τη σειρά τους. Ομάδες όμως όπως αυτές της Φράξιας ακυρώνουν τον αγώνα των μαθητών, αλλά δεν πρέπει να προκαλούν το φόβο, διότι έτσι επιτυγχάνουν το σκοπό για τον οποίο αυτές δρουν. Πρέπει όμως να προβληματίσουν. Η κοινωνία, δυστυχώς, μένει πάντα σε τέτοιου είδους γεγονότα χωρίς να μπαίνει ποτέ στην ουσία των πραγμάτων, στο γιατί δηλαδή οι μαθητές αντιδρούν. Ίσως είναι και αυτό αποτέλεσμα των ενοχών που νιώθει η ίδια η κοινωνία για τη σημερινή κατάσταση και τις δικές της επιλογές του χθες. Οι βανδαλισμοί, οι κλοπές και τα ναρκωτικά δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε περίμεναν τις καταλήψεις για να μπουν μέσα στα σχολεία. Αυτό είναι που πρέπει να προβληματίσει όλους μας…»( ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΓΑΚΗΣ)

Σημείωση:Δεν είχε νόημα η αναπαραγωγή εικόνων καταστροφών να συνοδεύουν την ανάρτηση...Τα παιδιά έχουν δημιουργικότερη φαντασία...
" Η Δημοκρατική της Ρόδου" 23.10.2011

Η ...αξέχαστη Ρόδος των "Τριών Σωματοφυλάκων"

To κοινό άρθρο Ραγκούση/Διαμαντοπούλου/Λοβέρδου  ισχυρίζεται ότι ζούμε σε ένα εθνικό Matrix που επέβαλλαν Εξωγήινοι Συνδικαλιστές Κατακτητές!

Δεν μπορεί να το ερμηνεύσεις διαφορετικά.  Σα να προσγειώθηκαν τώρα με το διαστημόπλοιο στη χώρα. Λες και δεν ήταν το κόμμα τους αυτό που κατέχει τίτλους στο « συντεχνιάζειν».  Μιλούν λες και δεν έπαιρναν αυτοί τις αποφάσεις.

Λες και δεν θυμόμαστε π.χ. την κυρία Διαμαντοπούλου από τα νιάτα της να ξεκινά λαμπρή καριέρα ως Νομάρχης διογκώνοντας το δημόσιο, μέχρι και προσφάτως, διορίζοντας σε υπό κατάργηση οργανισμό.

Πολλά θα μπορούσε να πει κάποιος για το μανιφέστο των τριών σωματοφυλάκων του πολιτικού τους μέλλοντος.

Το κείμενο χαρακτηρίστηκε ως πολιτική παρέμβαση βαρύνουσας σημασίας. Ως ειλικρινές πόνημα, πολιτικών που αποφασίζουν να πάρουν υπεύθυνη στάση απέναντι στα κρίσιμα επόμενα εικοσιτετράωρα.
Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την στοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού και το πράσινο φως στην επιβολή της "Τελικής Λύσης".  

Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με τους τρόπους που κάποιοι προσπαθούν να μπουν στο κάδρο της διαδοχής και με ίντριγκες βυζαντινού τύπου του ΠΑΣΟΚ, αν μέσα στο πόνημα τους δεν υπήρχε η παρακάτω αποστροφή, ενδεικτική της πλήρους αντιστροφής της πραγματικότητας και του βιασμού της νοημοσύνης μας:

« ...Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της»

Από πού κι ως που προκύπτει, ότι η απόφαση φορέων και πολιτών της Ρόδου να κρατήσουν το λιμάνι ανοιχτό, υποδεχόμενοι τους τουρίστες με λουλούδια και μελεκούνια,  ήταν απαίτηση για εφαρμογή των  πολιτικών της κυβέρνησης;

Το ξέρουμε, ότι η ανάγνωση μηνυμάτων δεν είναι το καλύτερο των πολιτικών, αλλά η αδυναμία τους αυτή, δεν τους δίνει το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται με τον αισχρό αυτό τρόπο , το ότι οι Ροδίτες αποφάσισαν να διαφυλάξουν (ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ…) την φήμη του νησιού τους, να μην  γίνουν πρωτοσέλιδο στα διεθνή ΜΜΕ, με απείρου κάλλους σκηνές , απ’ αυτές που δεν συνάδουν ούτε με τον πολιτισμό, ούτε με το χαρακτηριστικό DNA φιλοξενίας και τουριστικής συνείδησης των Ροδιτών και που πραγματικά θα έμεναν αξέχαστες…

Διαφυλάττοντας ταυτόχρονα και το μέλλον της σεζόν και της διαβίωσής τους, απέναντι στο ζοφερό μέλλον των εφαρμοσμένων πολιτικών της κυβέρνησης.

Παίξτε όπως θέλετε στο κόμμα σας κυρίες και κύριοι, βγάλτε τα μάτια σας για το πώς θα επιπλεύσετε, αλλά δεν έχετε το δικαίωμα να μιλάτε εξ ονόματος της κοινωνίας και να τη χρησιμοποιείτε στα παιχνίδια σας.

Μαζευτείτε!! Τώρα τη θυμηθήκατε τη Ρόδο και τους πολίτες της  και σας έμεινε... αξέχαστη;

"Η Δημοκρατική της Ρόδου"