Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Ρατσιστική λογική

Η περίφημη ποσόστωση, μετράει μόλις οκτώ γυναίκες Δημάρχους από τους 333 καινούργιους Δήμους και καμια Περιφερειάρχη.
Πολύπαθη η σχέση  των γυναικών με την πολιτική.
Κατά πρώτον, γιατί  οι περί ισότητας λόγοι των κομμάτων μένουν στα χαρτιά για αρχηγούς και επιτελεία.
Και κατά δεύτερον, γιατί στις εκλογές,  παγιώνονται κάποιες παμπάλαιες αναμονές κομμάτων και εκλογικού σώματος από τις γυναίκες. Αναμονές με τις οποίες οι υποψήφιες οφείλουν να συμμορφωθούν.
' Ετσι, αν θέλουν να τραβήξουν την προσοχή και να εκλεγούν, αναγκάζονται να προβάλουν τα διαφορετικά στοιχεία του φύλου τους και του ρόλου τους.
Την άσκηση μιας "διαφορετικής πολιτικής", βασισμένης στις υποτιθέμενες γυναικείες αρετές και δεξιότητες. Την ανιδιοτέλεια, την αφοσίωση, την ομορφιά και κυρίως, τη μητρική αγάπη.
Να ανοίξω μια παρένθεση εδώ.
Ακόμη και επιτυχημένες γυναίκες πολιτικοί, που έχουν αποδείξει ότι είναι σε θέση να ασκούν πολιτική με άνεση, με εφόδια και περγαμηνές που θα ζήλευαν πολλοί άρρενες συνάδελφοί τους,- ένα πρότυπο που παρεκκλίνει-  αναγκάζονται να μετακινούνται από το ένα "πρόσωπο" στο άλλο, να προβάλλουν τις "γυναικείες" αρετές τους και την οικογενειακή ευτυχία τους ή ακόμη, να προσπαθούν να προσαρμόσουν την εικόνα τους στο προσφιλές στα μέσα ενημέρωσης και επιβραβευμένο από το εκλογικό σώμα πρότυπο νεαρών καλλονών που βάλθηκαν εσχάτως να εκπορθήσουν το Κοινοβούλιο.
'Εχουν πέσει στην "παγίδα", επιτυχημένες ήδη πολιτικοί ή νεοεισερχόμενες,  να χρησιμοποιούν σε προεκλογικούς λόγους ή φυλλάδια, στερεότυπα ή χαρακτηριστικά, λάθος ερμηνευμένα στην πάροδο του χρόνου.
Θα μου μείνει αξέχαστο το προεκλογικό σλόγκαν επιτυχημένης πολιτικού με ένα ποιηματάκι που της αφιέρωσαν παιδιά
"Να κάτσεις, Αννούλα, χρονάκια πολλά, στην έδρα επάνω για μας τα παιδιά! " και άλλης νεοεισερχόμενης " Είμαι γυναίκα είμαι καπάτσα...".
Οι γυναίκες πολιτικοί, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται βάσει του φύλου τους ως μία ειδική κατηγορία, κάτι που, προφανώς, δεν ίσχυσε ποτέ για τους άνδρες πολιτικούς που, και ως δημόσια πρόσωπα, συνεχίζουν να διατηρούν την ατομικότητά τους και να μην χαρακτηρίζουν τα ιδιαίτερα ανδρικά χαρακτηριστικά ολόκληρο το ανδρικό φύλο.
Κλείνει η παρένθεση.
Θα θεωρούσα βήμα προς την πρόοδο αν την ποσόστωση την είχαν επιβάλλει δια νόμου σε άλλες εποχές.
Tο 1928 για παράδειγμα όταν δημοσιευόταν στην εφημερίδα της εποχής "Νέα Ημέρα" το παρακάτω καταπληκτικό:
" Ορισμένα τινά ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα, διαπρεπέστατος επιστήμων, είχεν άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής, το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός, ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός.
Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αυταί, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζωνται αι εκάστοτε εκλογαί.
Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον
."
Φαντασθείτε τι θα έλεγαν για τυχόν υποψηφιότητα...

' Εστω την εποχή εκεί λίγο πριν το ''70.Τότε που η κύρια απασχόληση για τη μέση γυναίκα ήταν ακόμα τα "οικιακά". Η γυναίκα ζούσε στο σπίτι και η σχέση που είχε με τα προβλήματα της εκτός σπιτιού εργασιακής καθημερινότητας είχε να κάνει με ότι αφορούσε στη δουλειά του συζύγου, άντε σε ότι αντίστοιχο άκουγε από τις γειτόνισσες. 
Από τότε βέβαια πολλά άλλαξαν. Σήμερα η μέση γυναίκα εργάζεται όπως ο άνδρας.
Οι συνήθειες της καθημερινότητας άλλαξαν. Το ότι πλέον στην οικογένεια εργάζονται και οι δυο γονείς έχει ανατρέψει παλιές κατεστημένες λογικές.
Οι γυναίκες διεκδικούν πια τη ζωή τους άρα μπορούν να διεκδικήσουν και την εκλογή τους χωρίς βοήθεια.
Απαιτούν την ισότητα ( αν και είναι προς συζήτησιν αυτό...)
Δεν είναι προβληματικές.Γιατί ως τέτοιες αντιμετωπίζονται στο συγκεκριμένο θέμα. Σαν άτομα ειδικών αναγκών που χρήζουν βοηθείας.
Γιατί να θεωρείται ένας πολίτης λιγότερο ικανός από κάποιον άλλο στο εκλέγεσθαι μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα; Δηλαδή τι παραπάνω χρειάζεται για να χαρακτηρίσει κάποιος αυτή τη λογική σαν καθαρά ρατσιστική;
Οι κατά τα λοιπά λαλίστατες και περί άλλων πάντα τυρβάζουσες γυναικείς οργανώσεις έχουν να πουν κάτι πάνω σ'αυτό;
Δεν έχει πέσει στην αντιληψή μου.
Διότι,  δεν μπορείς κυρία μου,  από τη μια να διατρανώνεις
" Δεν είμαι του αντρός μου,δεν είμαι του πατρός μου θέλω να'μαι ο εαυτός μου" (με αφορμή σχέδιο νόμου για το επίθετο...) και να είσαι της ποσόστωσης...

3 σχόλια:

  1. μού θύμισες εκείνη την αξέχαστη συνεντευξη της ιρανής υπουργού πολιτισμού, η οποία απαντώντας σε σχετική ερώτηση ελληνίδας δημοσιογράφου γηαι το πώς αισθάνεται όταν πρεπει να φοράει τα ιδια και τα ιδια ρουχα που δεν κολακευουν τη θηλυκοτητά της... Η απάντηση της ιρανής ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο άνδρας της την ερωτευθηκε επειδη εχει καλο χαρακτηρα και οχι επειδη εχει ωραιες καμπυλες. Χαρακτηρισε μαλιστα τη γυναικα της Δυσης ως δούλα του αιδοίου της (ή καπως πιο ευπρεπεπως διατυπωμένα, δεν θυμαμαι ακριβως, αλλα αυτη ηταν η κεντρικη ιδεα).
    Πολυ σωστες οι σκεψεις σου. Θα τις συμπληρωνα με καποιες αναφορες στον ανεκδιηγητο νομο περι προεκλογικης περιοδου. Τι να δειξει μια γυναικα σε 16 δευτερολεπτα τηλεοπτικου σποτ; Τα ωραια της μαλλια και τα λαγνα της ματια...
    Καταντια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ' Οπως το λες Γαβριήλ. Κατάντια...
    Tην οποία αν εμείς πρώτες δεν καταλάβουμε, θα συνεχίσουμε να "ποσοστωνόμαστε" και να γιορτάζουμε την "ημέρα της γυναίκας" πάνω σε μπάρες, χαμένες στο ρόλο μας και στον κακώς εννοούμενο "φεμινισμό".
    'Αραγε τι γιορτάζουν; Ποτέ δεν κατάλαβα...
    Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ με πρόσβαλε σαν γυναίκα το πανό που έβλεπα όλη την προεκλογική περίοδο που προέτρεπε σε ψήφο για τί "είμαι γυναίκα!είμαι καπάτσα!"
    Ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει με την συγκεκριμένη εκπρόσωπο πια του κοινοβουλίου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΠΟΥΣΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΕ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΤΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή