Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Γυναίκα με το Καρχηδόνιο επίχρισμα

"Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα..." 

έγραφε στο ποίημά του "Γυναίκα"
Και να πως περιγράφει σε ποιά Γυναία,θα μπορούσε να μείνει "ασάλευτος"

 Aπό το βιβλίο του Μήτσου Κασόλα 
"Νίκος Καββαδίας: Γυναίκα, Θάλασσα, Ζωή. Αφηγήσεις στο μαγνητόφωνο"

"Μ.Κ: Νίκο, από όλες τις γυναίκες που συνάντησες στα λιμάνια είναι καμιά που να τη θυμάσαι ιδιαίτερα;

Ν.Κ: Όχι, οι περισσότερες δεν είχαν το Καρχηδόνιο επίχρισμα, ένα επίχρισμα που υπάρχει πάντα μέσα στον γυναικείο κόλπο… Θυμίζει τα βάζα των Καρχηδόνιων που τα βάφανε αυτοί μόνο από μέσα, μ’ ένα ειδικό επίχρισμα. Και το γυναικείο επίχρισμα, πως να το πω, είναι η χλωρίδα, ας πούμε. Είναι πολύ ερεθιστική. Οι πόρνες δεν έχουν αυτό το επίχρισμα, σπάνια το έχουν. Από την πολλή χρήση, δεν έχουν. Σπάνια να ‘χουνε αυτές την “άγια σκουριά”, που λέω. Κάτι σαν αυτή την κόκκινη, πυρόχρωμη, σκουριά των λατομείων, που τη φορτώναμε στα καράβια από το Στρατόνι, τη γερακινή κλπ. Αυτό το επίχρισμα έχει απόχρωση σκουριάς.
 

Μ.Κ.: Ο Καββαδίας μένει για λίγο τώρα αφηρημένος, για λίγο απόμακρος και κοιτάει στο μπράτσο του ένα τατουάζ, μια γοργόνα. Μια γοργόνα μπλε και κόκκινη, που ένας μάστορης των τατουάζ του είχε σταμπάρει στα μαλακά του μπράτσου του. Όταν τεντώνει το χέρι και ανοιγοκλείνει την παλάμη, αυτή χορεύει έναν υποβλητικό χορό της κοιλιάς.


Ν.Κ: Αυτή δε θα με αφήσει ποτέ. Μ’ αυτή θα πάω. Δε θα με προδώσει. Τώρα αυτή είναι σαράντα χρονών κορίτσι. Μου την έφτιαξαν στο Χονγκ-Κονγκ, εκεί πέρα νομίζω, τόσα χρόνια που να θυμάμαι. Μερικές φορές, μερικές νύχτες που ξυπνάω, κοιτάζω τη χορεύτρια με αγωνία και μου φαίνεται πως εξαφανίζεται!… νομίζω πως πηδάει στη θάλασσα και κάνει έρωτα μέσα στο νερό…. βιάζομαι να ξημερώσει να δω πως είναι ακόμα πάνω στο μπράτσο μου."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου