Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Ο ποιητής που έγραφε με πράσινο μελάνι

«Εχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Οσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ισως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης».

«Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν ,κανένα δεν μπορεί να παραβληθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου».

Ο ποιητής, διπλωμάτης, κομμουνιστής, κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας και αιώνια ερωτευμένος Πάμπλο Νερούντα, έφυγε από τη ζωή στις 23 Σεπτεμβρίου 1973.
Και δεν δίστασε ο "λαός του" ν' αψηφίσει την απαγόρευση Πινοσέτ και να συνοδεύσει τον ποιητή του στην τελευταία του κατοικία. Τον ποιητή που έγραφε με πράσινο μελάνι (το χρώμα της ελπίδας)
"Αν ήταν να ξαναζήσω, θα ζούσα με τον ίδιο τρόπο"

Η νύχτα στο νησί
(απόσπασμα)

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου

κοντά στη θάλασσα, στο νησί.
Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή
και στον ύπνο
ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.
Ίσως πολύ αργά
ενώθηκαν τα όνειρά μας,
στα ψηλά ή στα βαθιά,
στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος,
στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται.
Ίσως το όνειρό σου
χωρίστηκε από το δικό μου
και στη σκοτεινή θάλασσα
με έψαχνε
όπως πρώτα
υπήρχες όταν δεν ακόμα,
όταν χωρίς να σε διακρίνω
έπλεα στο πλάι σου,
και τα μάτια σου έψαχναν
αυτό που τώρα
- ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό -
σου δίνω με γεμάτα χέρια,
γιατί εσύ είσαι το κύπελλο
που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.



2 σχόλια:

  1. Προσθετω κι εγω καποια στοιχεια για τον μεγαλο ποιητη. Γεννηθηκε στη Χιλη το 1904 με το ονομα Neftali Ricardo Reyes Basoalto. Σε ηλικια 16 ετων αλλαζει το ονομα του σε Παμπλο Νερουντα, τιμωντας τον Τσεχο ποιητη Jan Neruda. Ακολουθησε καριερα Διπλωματη μεχρι το 1943, οποτε επεστρεψε στη Χιλη. Τον σημαδεψε η παραμονη του στην Ισπανια κατα τη διαρκεια του Εμφυλιου Πολεμου. Ειναι ενδιαφερουσα η ομποιοτητα με τον Σεφερη σε ο,τι φορα τη διπλωματικη υπηρεσια. Ο Σεφερης ελαβε το Βραβειο Νομπελ το 1963, και ο Νερουντα το 1971. Και οσοι εχουμε δει την ταινια "Ο Ταχυδρομος" κατι παραπανω εχουμε να θυμομαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εξαίρετο!!το ανάρτησα στο Twitter.
    Ελπίδα -Θεσσαλονίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή